کتاب قداست‌ستیز

متأسفانه اخبار هتک و اهانت به پیامبر اسلام (ص)، ائمه اطهار (ع) و مقدسات سوژه‌ای که مدت‌‌هاست به سرخط خبرهای رسانه‌های ضد دین و مخالف جمهوری اسلامی و سازمان‌های به‌ اصطلاح مدافع حقوق بشر تبدیل شده است و آن را بهانه‌ای برای اتهام‌زنی‌های نخ‌نمای همیشگی به ایران قرار دهند. از سلمان رشدی، هاشم آقاجری، محسن نامجو، شاهین نجفی گرفته تا محمد نوری، سحر الیاسی، سهیل عربی، سینا دهقان. فارغ از صحت‌ و سقم روایتگری رسانه‌های ضدانقلاب در خصوص جزئیات قضایی این‌گونه پرونده‌های پرسر و صدا، شبهه‌ای که توسط این رسانه‌ها برای تبرئه توهین‌کنندگان به مقدسات مطرح می‌شود قابل‌تأمل است. این رسانه‌ها به روایت متعدد تاریخی از زندگی و سیره‌ی پیامبر و ائمه معصومین (علیهم‌السلام) در برخورد با افرادی که به آنان بی‌احترامی می‌کردند و یا تهمت‌های ناروا نسبت می‌دادند، اشاره می‌کنند و سپس با توجه به رفتار توأم با بخشش و گذشت این بزرگواران این‌گونه تبلیغ می‌کنند که بزرگان دین اسلام نه‌ تنها تهمت زنندگان را مجازات نمی‌کردند، بلکه مشمول عفو و بخشش نیز قرار می‌دادند. اما جمهوری اسلامی این‌گونه افراد را به اعدام محکوم می‌کند و این با اصل اسلام متناقض است! اما آنچه این رسانه‌ها از سیره این بزرگواران در برخورد با توهین‌کنندگان به تصویر می‌کشند، همه‌ی واقعیت رفتاری آنان نیست. هدف این رسانه‌ها این است که صرفاً با دستاویز قراردادن بخشی و صرف‌نظر کردن از سایر خصوصیات سیره اهل‌بیت (علیهم‌السلام) بهانه‌ای برای تخطئه‌ی یک حکم فقهی و قانونی را با ایجاد یک شبهه‌ی دینی فراهم کنند. حکمی که ریشه در سیره‌ی خود پیامبر (ص) و سایر معصومین (ع) دارد؛ موضوعی که مبنای فقهی و قانونی «سبّ‌النبی» و تعیین حد الهی اعدام در قانون مجازات اسلامی در ایران شده است. معصومین هیچ‌گاه بر اساس بغض شخصی، هتاکان را مجازات نکرده و همواره از حق شخصی خود در برابر تهمت زنندگان گذشته‌اند بلکه حتی سعی در ارشاد و جذب وی داشتند، اما آنجا که پای اسلام، تزلزل در اعتقادات و توهین و تمسخر به دین مردم و رهبر جامعه‌ی اسلامی در میان بوده است، شدیدترین مجازات (قتل) را دستور داده و اجرا کرده‌اند. بنا داریم مبانی این حکم فقهی و قانونی را در این پرونده بررسی نماییم.