کتاب درویش

کتاب درویش سروده سهیل شمس ارمندی (صاد) را انتشارات سیمای فلق منتشر کرده است. این کتاب مجموعه‌ای از اشعار معاصر فارسی است که در سال ۱۴۰۴ منتشر شده است. این کتاب در ۸۳ صفحه شعرهایی با مضامین اجتماعی، عاطفی و فلسفی را در بر می‌گیرد و به دغدغه‌های انسانی و زیست روزمره می‌پردازد. نسخه‌ی الکترونیکی این اثر را می‌توانید از طاقچه خرید و دانلود کنید.

درباره کتاب درویش

کتاب درویش مجموعه‌ای از شعرهای سهیل شمس ارمندی است که در فضایی میان سنت و مدرنیت حرکت می‌کند. این کتاب در دوره‌ای منتشر شده که شعر معاصر فارسی با جریان‌های متنوعی روبه‌رو است و شاعران جوان تلاش می‌کنند زبان و بیان تازه‌ای برای تجربه‌های زیسته‌ی خود پیدا کنند. شعرهای این مجموعه اغلب کوتاه و موجز هستند و به موضوعاتی چون تنهایی، گذر زمان، امید، رنج و پیوندهای انسانی می‌پردازند. 

در کنار مضامین فردی نشانه‌هایی از دغدغه‌های اجتماعی و ملی نیز در شعرها دیده می‌شود. عنوان‌هایی مانند گرگ و آهو، درویش و غم، بیابان و خدا و به نام نامی ایران نشان می‌دهد که شاعر به‌سراغ روایت‌های نمادین و اسطوره‌ای هم رفته است. فضای کلی کتاب تأمل‌برانگیز و گاه اندوهگین است و زبان شعرها گرچه ساده، اما حامل لایه‌هایی از معنا است که مخاطب را به تأمل وامی‌دارد.

چرا باید کتاب درویش را خواند؟

این مجموعه شعر با پرداختن به موضوعات انسانی و اجتماعی فرصتی برای مواجهه با احساسات و تجربه‌های مشترک فراهم می‌کند. شعرهای درویش با تصویرسازی‌های موجز و گاه نمادین مخاطب را به تأمل درباره‌ی مفاهیمی چون رنج، امید، تنهایی و پیوندهای انسانی دعوت می‌کند. برای کسانی که به‌دنبال کشف لایه‌های پنهان در زندگی روزمره و بازتاب آن در زبان شعر هستند، این کتاب می‌تواند تجربه‌ای متفاوت باشد.

خواندن کتاب درویش را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم؟

این کتاب برای علاقه‌مندان به شعر معاصر فارسی، کسانی که دغدغه‌های اجتماعی و فردی دارند و افرادی که به‌دنبال تأمل در مفاهیم انسانی و فلسفی هستند، مناسب است. مطالعه‌ی این اثر برای دانشجویان و پژوهشگران ادبیات فارسی که به جریان‌های نوین شعر علاقه دارند نیز قابل‌توجه خواهد بود.

بخشی از کتاب درویش

«در حوالی شامگاه...

در میان دشتی بزرگ دور از صدا...

یک گرگ کمین کرده،

به چشمان آهو میکرد نگاه...

گرگ آنقدر محو زیبایی طعمه‌اش گشت،

که گفتا یا رب، هزاران مرحبا...

رفت نزدیکش بگرفت گلویش را بر دهان...

فریادی کشید آهو که رسید، به دامان آسمان...

که گفت آهو:

من مادرم مرا کن رها...

گرگ گفت:

بر این شکم خالی،

این سخن‌ها نمی‌گردد دوا...»