کتاب گمنام بی قرار

کتاب گمنام بی‌قرار (تاریخ شفاهی زندگی و مبارزات شهید سید حسین علم‌الهدی) نوشته مرضیه بیگی‌زاده و به همت مرکز اسناد انقلاب اسلامی منتشر شده است. این اثر به روایت زندگی، مبارزات سیاسی و اجتماعی شهید سید حسین علم‌الهدی از دوران کودکی تا شهادت در عملیات هویزه می‌پردازد و در قالب تاریخ شفاهی، با بهره‌گیری از اسناد، مصاحبه‌ها و خاطرات اطرافیان، تصویری مستند از یکی از چهره‌های کمتر شناخته‌شده انقلاب و دفاع مقدس ارائه می‌دهد. نسخه الکترونیکی این اثر را می‌توانید از طاقچه خرید و دانلود کنید.

درباره کتاب گمنام بی قرار

 کتاب گمنام بی قرار با تمرکز بر زندگی و مبارزات سید حسین علم‌الهدی، یکی از فعالان مذهبی و سیاسی پیش و پس از انقلاب، تصویری از روند شکل‌گیری و گسترش فعالیت‌های انقلابی در جنوب ایران و به‌ویژه خوزستان ارائه می‌دهد. اثر حاضر با تکیه بر مصاحبه‌های شفاهی، اسناد آرشیوی و منابع مکتوب، تلاش می‌کند روایتی مستند و چندجانبه از شخصیت و فعالیت‌های علم‌الهدی ارائه کند. 

این کتاب به دوره‌های مختلف زندگی سید حسین علم‌الهدی، از کودکی تا ورود به دانشگاه و فعالیت‌های دانشجویی و نقش‌آفرینی در گروه‌های مبارز و نهایتاً حضور در جبهه‌های جنگ و شهادت می‌پردازد و مرضیه بیگی‌زاده در مقدمه به اهمیت تاریخ‌نگاری شفاهی پس از انقلاب و دشواری‌های گردآوری خاطرات و اسناد اشاره می‌کند. 

کتاب گمنام بی قرار با مقایسه‌ای میان آثار پیشین درباره‌ی علم‌الهدی و این پژوهش، بر استفاده از منابع متنوع و راستی‌آزمایی روایت‌ها تأکید دارد. این اثر علاوه‌بر روایت زندگی فردی، به تحولات اجتماعی و سیاسی دهه‌های ۱۳۴۰ تا ۱۳۶۰ و نقش گروه‌های مذهبی در مبارزه با رژیم پهلوی و دفاع مقدس نیز می‌پردازد.

خلاصه کتاب گمنام بی قرار

زندگی علم‌الهدی در کتاب با تولد او در خانواده‌ای مذهبی و اهل اهواز آغاز می‌شود و مسیر رشد دینی‌اش را دنبال می‌کند. نوجوانی او با حضور فعال در انجمن‌های اسلامی و اقداماتی چون آتش‌زدن سیرک مصری و برگزاری مراسم متفاوت عاشورا شکل می‌گیرد. در دانشگاه فردوسی مشهد فعالیت‌های سیاسی و فرهنگی او گسترش می‌یابد و با چهره‌هایی چون آیت‌الله خامنه‌ای ارتباط برقرار می‌کند. پس از بازگشت به اهواز، به گروه موحدین می‌پیوندد و در عملیات‌های مسلحانه علیه رژیم پهلوی مشارکت می‌کند. با آغاز جنگ، فرمانده سپاه هویزه می‌شود و در عملیات نصر به شهادت می‌رسد؛ کتاب بر ساده‌زیستی، اخلاق و انس او با قرآن نیز تأکید دارد.

چرا باید کتاب گمنام بی قرار را بخوانیم؟

این کتاب با تکیه‌بر تاریخ شفاهی و اسناد معتبر تصویری نزدیک از یکی از چهره‌های کمتر شناخته‌شده انقلاب و دفاع مقدس ارائه می‌دهد. روایت زندگی سید حسین علم‌الهدی نه‌تنها به شناخت بهتر فضای سیاسی و اجتماعی دهه‌های ۱۳۴۰ تا ۱۳۶۰ کمک می‌کند، بلکه نشان می‌دهد چگونه یک فرد عادی می‌تواند در تحولات بزرگ تاریخی نقش‌آفرین باشد. اثر حاضر برای کسانی که به دنبال فهم عمیق‌تر از روندهای انقلاب اسلامی، شکل‌گیری گروه‌های مبارز و تجربه‌های زیسته نسل انقلاب هستند، منبعی قابل توجه است.

خواندن کتاب گمنام بی قرار را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم؟

این کتاب برای علاقه‌مندان به تاریخ معاصر ایران، پژوهشگران حوزه انقلاب اسلامی، دانشجویان رشته‌های تاریخ، علوم سیاسی و مطالعات فرهنگی، و همچنین کسانی که به دنبال شناخت تجربه‌های زیسته و روایت‌های دست‌اول از مبارزان انقلاب و دفاع مقدس هستند، مناسب است. مطالعه‌ی این اثر به کسانی که دغدغه‌ی فهم نقش گروه‌های مذهبی و دانشجویی در تحولات اجتماعی دارند،  توصیه می‌شود.

بخشی از کتاب گمنام بی قرار

«سید حسین علم‌الهدی در سال ۱۳۳۷ش در اهواز به‌دنیا آمد. به واسطه‌ی داشتن خانواده‌ای مذهبی و پدری روحانی به یادگیری قرآن علاقه‌مند شد به‌طوری‌که از همان اوایل تحصیلات ابتدایی با شروع تعطیلات تابستانی، هر روز به مکتب قرآن می‌رفت و در این مکتب‌خانه تا سال چهارم ابتدایی؛ توانست قرآن را ختم کند. به‌نظر می‌رسد پیشینه‌ی مبارزاتی خانواده‌ی علم‌الهدی بر شخصیت، عملکرد و موضع‌گیری‌های بعدی سید حسین علم‌الهدی تأثیرگذار بوده است؛ به‌طوری که وی از همان دوره‌ی نوجوانی نه تنها در کلاس‌های مذهبی شرکت کرد بلکه در راستای اعتقادات مذهبی خود به اقداماتی از جمله آتش‌زدن سیرک مصری‌ها و راه‌اندازی مراسم روز عاشورا دست زد و از دوره‌ی جوانی به‌خصوص بعد از ورود به دانشگاه به‌طور جدی وارد عرصه‌ی مبارزه شد. حجت‌الاسلام‌والمسلمین سید حمید علم‌الهدی در این زمینه می‌گوید که قبل از شروع دوره‌ی مدرسه، همراه حسین در مکتب خانه‌ای در اهواز و نزد خانمی به نام «حاج خانم شریعت» قرآن می‌آموختند: «در آن گرمای اهواز، ما همه روز به منزل «حاج خانم شریعت» می‌رفتیم. منزل ایشان یک حیاط کوچکی داشت که یک نخل وسط این حیاط بود و کل سایبان بچه‌ها، سایه همین درخت نخل بود. حدود پنجاه شصت دختربچه و پسربچه‌ی شش هفت ساله به مکتب‌خانه ایشان می‌آمدند و در یک حیاط سی یا چهل متری مشغول تحصیل می‌شدند. در مدت دو سه سالی که جلسه قرآن می‌رفتیم، کم‌کم قرآن را یاد گرفتیم و به قرائت قرآن مسلط شدیم.»