کتاب نشد بمانی

کتاب نشد بمانی نوشتهٔ مریم اکبری است. انتشارات روایت ۲۷ بعثت این کتاب را منتشر کرده است.

درباره کتاب نشد بمانی

کتاب نشد بمانی رمانی حماسی و احساسی است که با الهام از زندگی واقعی شهدای مدافع حرم نوشته شده است. این اثر که بر پایه مستندات و خاطرات واقعی شکل گرفته، روایتی داستانی اما مستند از ایثارگری‌های جوانانی ارائه می‌دهد که جان خود را در راه دفاع از حرم اهل بیت(ع) و مبارزه با تروریست‌های تکفیری فدا کردند. نویسنده با قلمی روان و تأثیرگذار، به تصویر کشیده است که چگونه این رزمندگان از عزیزترین افراد زندگی خود گذشتند تا از ارزش‌های اسلامی و میهنی دفاع کنند. کتاب نه تنها به توصیف صحنه‌های نبرد می‌پردازد، بلکه با نگاهی عمیق به انگیزه‌ها، آرمان‌ها و دغدغه‌های درونی این شهیدان توجه دارد. "نشد بمانی" در عین حال که روایتی از شجاعت و فداکاری است، تلاشی ارزشمند برای زنده نگه داشتن یاد و خاطره شهدای مدافع حرم و انتقال درس‌های اخلاقی و انقلابی آنان به نسل جوان محسوب می‌شود.

خواندن کتاب نشد بمانی را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم؟

این کتاب را به تمام علاقه‌مندان ادبیات پایداری و دفاع مقدس، به ویژه جوانان جویای الگو پیشنهاد می‌کنیم. خانواده‌های شهدای مدافع حرم با خواندن این اثر می‌توانند با فضای معنوی و چالش‌های این رزمندگان بیشتر آشنا شوند. معلمان و مربیان پرورشی می‌توانند از داستان‌های این کتاب برای انتقال غیرمستقیم ارزش‌های ایثار و مقاومت استفاده کنند. به نویسندگان و هنرمندانی که در پی خلق آثار در حوزه مدافعان حرم هستند، مطالعه این اثر برای الهام‌گیری توصیه می‌شود. همچنین، این کتاب برای هر خواننده‌ای که می‌خواهد با نگاهی انسانی و عمیق به مبارزه با تروریسم تکفیری بنگرد، اثری خواندنی و تأمل‌برانگیز خواهد بود. "نشد بمانی" برای کسانی که به دنبال درک معنای واقعی فداکاری و عشق به اهل بیت(ع) هستند، کتابی الهام‌بخش است.

بخشی از کتاب نشد بمانی

«صدای منظم نفس‌هایش کنــار گوشم آرامش را به جانم ریخت. چرخیدم و نگاهم افتاد به او. غرق خواب بود. مهری روی چشمش زدم و توی دلم قربان‌صدقه‌اش رفتم.

مهر بعدیام را روی چشــم دیگرش نشــاندم که پلکش پرید. کمی عقب کشیدم. چشمانش را باز کرد و با دیدن لبخند پر از دردم، کش‌وقوسی به تنش داد و گفت: «ساعت چنده عزیز دلم؟»

نزدیک‌تر شدم و دستم را دور تنش حلقه کردم و گونه‌اش را نرم بوسیدم و گفتم: «هنوز وقت داری واسه رفتن…»

مهر بعدی را روی محاسنش زدم و ادامه دادم: «بذار بیشتر نگات کنم.»

لبخند زد و گفت: «بدعادتم می‌کنی دختر سوزنچی!»

نگاهم را که دید پرسید: «چرا اینطوری نگاه می‌کنی؟»

با درد خندیدم و گفتم: «خیلی وقت بود اینطوری صدام نکرده بودی!»

خندید،دستش گرد تنم پیچید و با احتیاط به خودش چسباند. برجستگی شکمم زیاد نبود. مهری روی گونه ام زد و آهسته گفت: «نور عینی.»

برای هزارمین بار عطر تنش را به مشام کشیدم؛ عمیق عمیق.

کاش زمان همینجا… توی همین ساعت می‌ماند.

ایستادم مقابل در حیاط و نگاهم را دادم به ســینی توی دســتم و بعد به قرآن و کاسۀ آبی که داخلش گلبرگ و گلاب ریخته بودم.

باباایوب باصلابت و تسبیح‌به‌دســت از پله‌ها پایین آمد و امیرعباس را در آغوش گرفت. دستی به پشتش کشید و گفت: «به امان خدا پسرم.»

مامان‌شهری هم گلویش آبستن بغض بود.

_زنگ بزن بهمون مادر.»