کتاب در دام ذهن مقلد

کتاب در دام ذهن مقلد نوشتهٔ جنیفر شنون و ترجمهٔ هاله نادری است. نشر ترنگ این کتاب را منتشر کرده است. چگونه چرخهٔ ترس و نگرانی را متوقف کنیم؟

درباره کتاب در دام ذهن مقلد

چگونه چرخهٔ ترس و نگرانی را متوقف کنیم؟ کتاب در دام ذهن مقلد (Don't Feed the Monkey Mind) کوشیده به این پرسشْ پاسخ دهد. این کتاب نوشتهٔ یک روان‌درمانگر دارای مجوز و یک دیپلمات معتبر در درمان شناختی - رفتاری و متخصص در اضطراب است. این راهنمای منحصربه‌فرد یک رویکرد مبتنی بر رفتاردرمانی شناختی (CBT) ارائه کرده است تا به ما کمک کند پچ‌پچ مداوم «ذهن میمون» مضطرب خود را بشناسیم، از تغذیهٔ افکار مضطرب‌کننده خودداری کنیم و آرامش را بیابید. این کتاب شامل مجموعه راهکارهایی برای متوقف‌کردن چرخهٔ افکار مزاحم و اضطراب‌آور است.

خواندن کتاب در دام ذهن مقلد را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

این کتاب را به دوستداران مطالعه در باب حوزهٔ روان‌شناسی عمومی پیشنهاد می‌کنیم.

بخشی از کتاب در دام ذهن مقلد

«فصل ۱۰: تمرین تحسین و تمجید

جوی در پیش‌دبستانی با مشکلاتی روبه‌رو شد. او دوست داشت با بچه‌های دیگر ارتباط برقرار کند، اما وقتی در هنگام بازی‌جمعی آن‌ها را لمس کرد، آن‌ها از او دور شدند. معلم جوی پس از چندین‌بار اصلاح رفتارش، او را از جمع بیرون آورد و همین مسأله باعث ایجاد احساس تنهایی بیش‌تر در او شد.

پیش‌از آن‌که وارد حرفهٔ درمان‌گری شوم، هدایتِ یک برنامهٔ مداخلهٔ زودرس برای پیش‌دبستانی‌ها را برعهده داشتم. هنگامی‌که کودکی دارای مشکلات عاطفی یا رفتاری بود _اخلال‌گری یا عدم پیروی از دستورات معلمان_ از یک درمان‌گر و یک متخصص آموزش‌های اولیه برای نظارت، کمک و حل مشکل کمک می‌گرفتیم.

آن‌چه به طور مداوم مشاهده می‌کردیم این بود که معلمان در هنگام تخلیهٔ هیجانی بچه‌ها، به کودکانی مانند جوی توجه بیش‌تری می‌کردند. این توجه معمولاً به شکل سرزنش کودک یا حذف وی از گروه صورت می‌گرفت. هم‌چنین دانسته‌های معلمان را تأیید کردیم: رفتار آن‌ها مؤثر واقع نمی‌شد و در حقیقت چنین به نظر می‌رسید که حتی اوضاع را بدتر می‌کند. همهٔ ما، به ویژه کودکان پیش‌دبستانی، نیازمند توجه هستیم و اگر به ما توجه مثبت نشود، به نوع منفی آن رضایت می‌دهیم و حتی به‌دنبال آن خواهیم بود.

مداخلهٔ اولیهٔ ما در این پیش‌دبستانی با کمک به معلمان در شناسایی رفتارهای کودکان در هنگام بازی و تخلیهٔ هیجانی آغاز شد. معلمان جوی گفتند که اغلب از جوی می‌خواهند «دستهایش را در کنار بدنش نگه دارد»؛ بنابراین، معلمان را تشویق کردیم که یک روش جدید را امتحان کنند.

هرگاه که معلم‌ها متوجه می‌شدند که جوی دستانش را روی پاهایش گذاشته است یا آن‌ها را طوری قرار داده که مزاحم دیگران نباشد، حتی اگر برای چند ثانیه این کار را انجام می‌داد، با لبخند به او می‌گفتند: «جوی، چه‌قدر کار خوبی انجام می‌دهی که دستانت را در کنار بدن خودت نگاه‌داشته‌ای!» آن‌ها هم‌چنین به دنبال موارد دیگری از رفتار جوی و هم‌چنین سایر کودکان بودند و به آن رفتارها نیز توجه می‌کردند.

زمانی‌که این استراتژی بخشی از پروتکل معمول کلاس شد، همهٔ بچه‌ها ازجمله جوی کم‌تر به رفتارهای آزاردهنده می‌پرداختند. این استراتژی باعث بهبود کل فضای کلاس‌ها شد و صرف‌نظر از فاصلهٔ بچه‌ها با هم به ایجاد یک فرهنگ فراگیر ــ در جایی که همه تمایل به پیشرفت داشتند ــ کمک کرد.»