کتاب کودک خیال

کتاب کودک خیال سرودهٔ محمود چراغی است. نشر سنجاق این مجموعه شعر معاصر را به‌صورت الکترونیک منتشر کرده است.

درباره کتاب کودک خیال

کتاب کودک خیال یک مجموعه شعر معاصر را در بر گرفته است. عنوان برخی از شعرهای کتاب حاضر عبارت است از «ایران»، «استاد»، «بیدار»، «بهار» و «پدر».

می‌دانیم که شعر فارسی عرصه‌های گوناگونی را درنوردیده است. در طول قرن‌ها هر کسی از ظن خود یار شعر شده است و بر گمان خود تعریفی از شعر به‌دست داده است. حضور شعر در همهٔ عرصه‌ها از رزم و بزم گرفته تا مدرسه و مسجد و خانقاه و دیر و مجلس وعظ، همه و همه گویای این مطلب است که شعر، بی‌محابا، زمان، مکان و جغرافیا را درنوردیده و در هفت‌اقلیم جان و جهان به دلبری پرداخته است. آمیختگی شعر با فرهنگ مردم و اندیشه‌های اجتماعی، این هنر را زبان گویای جوامع بشری ساخته است؛ بدان‌گونه که هیچ جامعه‌ای از این زبان بارز، برای انتقال اندیشه‌هایش بی‌نیاز نبوده است. گاهی شعری انقلابی به پا کرده است و گاه انقلابی، شعری پویا را سامان داده است.

نشر سنجاق زیرمجموعهٔ «طاقچه» برای ناشر- مؤلفان است. نشر سنجاق از صفر تا صد انتشار کتاب کنار مؤلفان و مترجمان است و آن‌ها را با ارائهٔ باکیفیت تمام خدمات لازم، پشتیبانی و همراهی می‌کند. این نشر سفارش انتشار کتاب و اثر در هر حوزه‌ای (داستان و رمان، کتاب‌های علمی، کتاب شعر، تبدیل پایان‌نامه به کتاب و…) را می‌پذیرد. کتاب‌ها با این انتشارات، منتشر می‌شوند، می‌توانند به‌دست میلیون‌ها مخاطب برسند و نویسنده می‌تواند با فروش کتابش درآمدی ماهانه کسب کند. این انتشارات برای افرادی است که می‌خواهند کتاب جدیدی منتشر کنند و برای افرادی است که پیش از این، کتابی منتشر کرده‌اند و اکنون می‌خواهند نسخهٔ الکترونیکی آن را منتشر کنند.

خواندن کتاب کودک خیال را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

این کتاب را به دوستداران شعر معاصر فارسی پیشنهاد می‌کنیم.

بخشی از کتاب کودک خیال

«سکوت

آدمی را هر زمان، اندیشه از خود رفتن است

این چه خواهد بود راز و قصه ها بشنفتن است

قصهٔ موسی و شیون های آن چوپان راه

قصه از تکرار عشق و ناله ها بشکفتن است

هر کسی این قصه را، آرد به نوعی در نظر

لذتش این قصه را، جانا به نتوان گفتن است

چون رسی آنجا، که این اندیشه ات حیرت کند

گفته ها نبود رهایی، کو نگفتن رستن است

در سکوتم می روم، آنجا که دانایی برد

معرفت یابم، که نادانی مرا، دانستن است

عشق را از سوز دل، در گفته های آن شبان

حیرتت افزون نماید، این ز خود بگذشتن است

ساده می گوید، که داند عشق را، با شانه اش

غیر آن در دل دگر، اندیشه را آشفتن است

آن سکوتش را، زبانی حال و حالی گفتن است

در سکوتِ عشق عاشق را، کجا بنشستن است

آنکه عاشق می کند، معشوق را توصیف جان

قیل و قالی بیش نبود، ساحتش بشکستن است

مهر بر لب زن، که داند آنچه را آری به لب

این چنین معشوق را توصیف، بهتر جستن است»