کتاب آپاچی ها

کتاب آپاچی ها نوشتهٔ ایمان چگونیان است. انتشارات متخصصان این کتاب را منتشر کرده است.

درباره انتشارات متخصصان

انتشارات متخصصان با توجه به تخصص چندین ساله در صنعت چاپ و نشر کتاب و داشتن شناخت کامل و جامع از بازار، اقدام به چاپ بالغ بر ۵۰۰۰۰۰ جلد کتاب در رشته‌های ادبی شامل شعر و داستان و رمان، روان‌شناسی، جامعه‌شناسی و رشته‌های مهندسی کرده است. آغاز کار انتشارات متخصصان به سال های ۸۵-۸۶ برمی‌گردد و در طول این سال‌ها به واسطهٔ تجربه و شناخت پذیرای چاپ کتاب بیش از ۲۰۰۰ نویسنده بوده است.

خواندن کتاب آپاچی ها را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

این کتاب را به دوستداران داستان ایرانی پیشنهاد می‌کنیم.

بخشی از کتاب آپاچی ها

«قاسمی، مدیرِ در شُرُفِ بازنشستگیِ مدرسه، فقط به خاطرِ رضای خدا و دعای خیرِ مردم و باقیات­‌الصالحات و بدون چشم­‌داشت به پشیزی مالِ دنیا، با کدِ یمین و عرقِ جبین، طبقِ روایاتِ متواتر، کامل­ترین آزمایشگاهِ استان را در دبیرستانِ ما احداث کرد و بعد از سلسله سخنرانی‌های ایدئولوژیک و فلسفی و تبلیغات و تحکیمات و تعقیبات، از این مایه­‌ی فخرِ دنیا و آخرت و میوه­‌ی عُمرش رونمایی نمود و آپاچی­های رشته­‌ی ریاضی به عنوانِ جلودارِ کاروان زُوار، تحتِ تدابیرِ شدیدِ امنیتی به زیارتش مُشرف شدند و برای این دُردانه‌­ی آقای مدیر، افسانه­‌ها ساختند! نوبتِ کلاسِ ما که شد، مدرسه لرزید! در مدرسه­‌ی آپاچی­ها، با آن جهان­بینیِ بی­‌مانند و نحوه­‌ی اداره­‌ی ملوک­‌الطوائفیش، ما رهبرانِ کاریزماتیک و پدرانِ معنویِ مدرسه بودیم و قبایل دیگر از ما حساب می­بردند! این موهبت، نصیبِ ما شده بود که با همکلاسی­‌های خانواده­ زندانی و خلاف­ سنگین دَمخور باشیم! کریمی، دبیرِ کوتاه قد و لاغر اندامِ شیمی، وسطِ کلاس رفت، به میزِ فلزیِ زهوار در رفته‌­اش تکیه داد، با حرکتی کُند و با نوکِ انگشتِ اشاره، عینکِ ته استکانیش را روی دماغِ عقابیش تنظیم کرد و ریش­های سفید و پُرپشتِ بُزیش را مُشت کرد و با صدای «تودماغی» و تکیه­ کلام­‌های همیشگیش و شمرده شمرده گفت:« عژیژم ژانم! انتژار دارم امروژ خیلی با حیا باشین و آبروی رشته­‌ی تَژرُبی رو بخرین... . خیلی خشگل و مشتی توی یه خط، شَمتِ آزمایشگاه میرین، مرتب دورِ میژِ آژِمایشگاه میشینین و مثه خُمارا کاری نمیکنین که بِگَن رشته­ی تَژرُبی یه مُشت دانش­آموژِ شیره­ایِ هَپَروت مَپَروتن... . عژیژم ژانم! میخام اژ فردا همه ژا حرفِ شِوُمِ تَژرُبی باشه... . آقا قاشمی، شُحبت میکنه و میگه که این آژمایشگاه اژ نَژَرِ امکانات چه ژایگاهی توی اُشتان داره... . حالا بیرونِ کِلاش شَف میبندین و شاکت و خیلی با شوعور و مؤدب و نَژیف، شَمتِ آژمایشگاه میرین.» انگار بعدِ هر جمله، چُرت می­زد، دائم­الچُرت و عشقی بود و رفیقِ گرمابه و گلستانش، لیوانِ چایی جادار و مَشتی بود که قبلِ کلاس تا سَر پُر می­کرد و سرِ کلاس با شیره­ی تریاک به بدن می­زد و چون لوتی­مسلک و باصفا بود به ما هم تعارف می­کرد! موهای ژولیده و یک­دست سفید و صورتِ لاغرِ کشیده و چشم­های ریز و دماغِ بزرگی داشت، اسمش را «کریم شیره­‌ای» گذاشته بودیم! مشتریِ خودمان بود، شیره­‌اش را تأمین می­کردیم!!! "»