کتاب حکایت نامه

کتاب حکایت نامه نوشتۀ محمد سعادت در انتشارات قلمیاران به چاپ رسیده است.

درباره کتاب حکایت نامه

داستان و شعر زیباترین و تأثیرگذارترین راه به زبان آوردن نجواهای درونی و یکی از گونه‌های کهن ادبی و شاخه‌ای از هنر هستند. کلامی موزون که برای به اشتراک گذاشتن ایده‌ها، بیان احساسات، خلق تصویر، هنرمندانه به کار گرفته می‌شوند و قوۀ تخیل خواننده را برمی‌انگیزند. لغات، اصطلاحات، حسن ترکیب، وزن، قافیه و قواعد همگی در ساخت شعر مؤثر هستند؛ اما موضوع اصلی به ذوق و طبع شاعری و خلاق شاعر برمی‌گردد. درواقع، شعر وقتی به غایت خود می‌رسد که توانسته باشد اذهان را تصرف کند و عاطفه و خیال را منتقل کند. شاعر، نقاشی زبردست است که خوبی‌ها و بدی‌ها را مجسم می‌کند و جامعۀ خود را به بهترین بیان توصیف می‌کند. او با الهام غیبی و سیر در آفاق و توجه به حقایق شعر می‌سراید. زبان شعر، زبانی صیقل‌یافته است و در آن مسامحه دیده نمی‌شود و همین دقت و ظرافت در بیان است که آن را در خاطره ماندگار می‌کند. شعر یکی از راه‌های انتقال احساسات است. شاعر برای بیان حقیقت احساسات و عواطفش به زبانی نیاز دارد که او را از سردی مکالمۀ روزمره دور کند و بتواند با آن خیالش را معنا کند. شعر، همین زبان است. این احساس گمشدۀ عشق، دلتنگی، دوری و تنهایی است که قرن‌ها شاعران در شعرشان بازگو کرده‌اند.

کتاب حکایت نامه نوشته محمد سعادت، شاعر و نویسدۀ اهل نیشابور است. این کتاب حاوی حکایت‌ها و اشعاری به نظم و نثر به سبک شعر و متون ادبی کلاسیک فارسی است.

خواندن کتاب حکایت نامه را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

به دوستداران شعر شاعران معاصر ایرانی پیشنهاد می‌کنیم.

بخشی از کتاب حکایت نامه

حضرت عشق (خدا) «از بهر اظهار کمال، از ان روی که عین ذات خود است، صفات و حسن خود را بر نظر جلوه نمود. از آن، از روی ناظری و منظوری، طالبی و مطلوبی ظاهر شد. هر چند در دیده شهود یکی بیش نبود، ولی در دو آینه جلوه‌گر، چنانی که هر آینه در آینه دیگر پیدا آید. با باطن نمود آواز عاشقی آمد و چون باطن را به ظاهر بیاراست نام معشوقی آشکارا گشت.»

عشق، اگرچه همه در خود بدید

خواست، به اوصاف نوآرد مزید

زان به رخ آینه کردش نظر

تا زنگه جلوه کند پر هنر

ز رو هزاران صفت آمد به قاب

زهر صفتش کرد خجل آفتاب

زان شعاعیم به خاکی رسید

آنچنانکه آدم آمد پدید

آدمی را، رفیقی نشاند

بر نگهش برق عقیقی نشاند

این چو پروانه‌ای بی قرار

لاله به جوی در نگهش سوگوار

وآن دگری شمع و جگر آخته

ز آتش جانش جهان ساخته»