کتاب محله بی نام و نشان

کتاب محله بی نام و نشان نوشتهٔ داود احمدی بلوطکی است. نشر تیرگان این مجموعه داستان کوتاه، معاصر و ایرانی را روانهٔ بازار کرده است.

درباره کتاب محله بی نام و نشان

کتاب محله بی نام و نشان حاوی یک مجموعه داستان کوتاه و معاصر و ایرانی است. عنوان این داستان‌ها عبارت است از «وقتی خاویر دیگر چای نریخت»، «شکایت بی‌سروته»، «احترام خانم رفت»، «من بیشتر»، «اسلحهٔ مادربزرگ»، «بازی بپرس و بدان» و «ربات». این هفت داستان ظاهراً هیچ ربطی به هم ندارند. این اثر حاوی مجموعه‌ای است که هر کدام از اپیزودهایش به یک موضوع قابل توجه از مسائل یک محله می‌پردازد. داستان‌ها به‌صورت نامتوازن روی کاغذ آمده‌اند و در ظاهر ربطی به‌هم ندارند، اما با کمی دقت متوجه خواهید شد که همانند یک خانوادۀ منسجم، راه خود را به دل یکدیگر باز می‌کنند و بخش‌های به‌ظاهر نامفهوم یکدیگر را توضیح می‌دهند. کتاب با زبانی محاوره به نگارش درآمده و از زاویه‌دید دانای کل روایت می‌شود. در کتاب «محلهٔ بی‌نام‌ونشان» می‌توان بازتاب مسائل اجتماعی و واقعیت‌های روزمرهٔ جامعهٔ ایران را در قاب فرهنگ عامه و شکل انتزاعی و تمثیلی از جامعه‌ای با نام محلهٔ بی‌نام‌ونشان دید. لحن همهٔ داستان‌ها به شوخی آغشته است و با تأثیر از «رئالیسم جادویی» به نگارش درآمده است.

می‌دانیم که داستان کوتاه به داستان‌هایی گفته می‌شود که کوتاه‌تر از داستان‌های بلند باشند. داستان کوتاه دریچه‌ای است که به روی زندگی شخصیت یا شخصیت‌هایی و برای مدت کوتاهی باز می‌شود و به خواننده امکان می‌دهد که از این دریچه‌ها به اتفاقاتی که در حال وقوع هستند، نگاه کند. شخصیت در داستان کوتاه فقط خود را نشان می‌دهد و کمتر گسترش و تحول می‌یابد. گفته می‌شود که داستان کوتاه باید کوتاه باشد، اما این کوتاهی حد مشخص ندارد. نخستین داستان‌های کوتاه اوایل قرن نوزدهم میلادی خلق شدند، اما پیش از آن نیز ردّپایی از این گونهٔ داستانی در برخی نوشته‌ها وجود داشته است. در اوایل قرن نوزدهم «ادگار آلن پو» در آمریکا و «نیکلای گوگول» در روسیه گونه‌ای از روایت و داستان را بنیاد نهادند که اکنون داستان کوتاه نامیده می‌شود. از عناصر داستان کوتاه می‌توان به موضوع، درون‌مایه، زمینه، طرح، شخصیت، زمان، مکان و زاویه‌دید اشاره کرد. تعدادی از بزرگان داستان کوتاه در جهان «آنتوان چخوف»، «نیکلای گوگول»، «ارنست همینگوی»، «خورخه لوئیس بورخس» و «جروم دیوید سالینجر» و تعدادی از بزرگان داستان کوتاه در ایران نیز «غلامحسین ساعدی»، «هوشنگ گلشیری»، «صادق چوبک»، «بهرام صادقی»، «صادق هدایت» و «سیمین دانشور» هستند.

خواندن کتاب محله بی نام و نشان را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

این کتاب را به دوستداران ادبیات داستانی معاصر ایران و قالب داستان کوتاه پیشنهاد می‌کنیم.