کتاب وقایع آرارات

کتاب «وقایع آرارات» خاطرات احسان نوری پاشا است که به کوشش کاوه بیات گردآوری وتدوین شده و انتشارات شیرازه کتاب ما آن را منتشر کرده است. وقایع آرارات، خاطرات احسان نوری پاشا، فرمانده کردهای شورشی ترکیه بین سال‌های ۱۳۰۷ تا ۱۳۰۹ است.

درباره کتاب وقایع آرارات

انتشارات شیرازه کتاب ما باهدف تألیف، ترجمه، گردآوری و چاپ و انتشار کتاب‌هایی مختلف فرهنگی، تاریخی، اجتماعی شروع به فعالیت کرد. یکی از این مجموعه‌ها تاریخ معاصر ایران است. کتاب‌های متعددی در این مجموعه به چاپ رسیده است از جمله «پان‌ترکیسم و ایران»، «ایل قشقایی در جنگ جهانی اول»، «سردار سوادکوهی» «اندیشۀ اصلاح دین در ایران»، «تاریخ املاک اختصاصی رضاشاه در گرگان»، «وحشت در سقز»، «آخرین سنگر آزادی» و «کردها و فرقۀ دموکرات آذربایجان»

وقایع آرارات یکی دیگر از کتاب‌های مجموعۀ تاریخ معاصر ایران است که خاطرات احسان نوری پاشا را بین سال‌های ۱۳۰۷-۱۳۰۹ در برمی‌گیرد. احسان نوری پاشا، فرماندۀ کردهای شورشی ترکیه بود و یادداشت‌ها و خاطراتش ابتدا در روزنامۀ کوهستان منتشر شد. مقاومت و رویارویی کردها با دولت ترکیه سابقۀ تاریخی دارد که به تاریخ تحولات مرزی ایران هم مرتبط است. ازآنجاکه این خاطرات از نظر کسب آگاهی پیرامون تاریخ حرکت‌های سیاسی کرد و ارتباط آن با مناسبات منطقه‌ای ایران از اهمیت زیادی برخوردار است، کاوه بیات، تاریخ‌نگار، پژوهشگر ایرانی و دبیر مجموعۀ تاریخ معاصر ایران، کتاب وقایع آرارات را گردآوری و تدوین کرده است.

کاوه بیات همچنین ضمن معرفی و تحلیل خاطرات و یادداشت‌های فرماندۀ کردهای شورشی ترکیه در کوه‌های آرارات، مقاله‌ای را هم با عنوان «از جمعیت ترقی و تعاون تا کمیته خوی بون، نگاهی به سرآغاز ناسیونالیسم کرد در ترکیه» نوشته و آن را در ابتدای کتاب وقایع آرارات گنجانده است. کتاب وقایع آرارات همچنین دارای تصاویر، فهرست اعلام و یک نقشۀ رنگی است.

 خواندن کتاب وقایع آرارات را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

خواندن این کتاب را به دوستداران کتاب‌های تاریخی به ویژه علاقه‌مندان به تاریخ معاصر ایران پیشنهاد می‌کنیم.

بخشی از کتاب وقایع آرارات

«اگرچه شورش‌های سران کردی؛ چون شیخ عبیدالله شمزینان و بدرخان بوتان در نیمۀ دوم قرن نوزدهم به‌عنوان سرآغازی بر ناسیونالیسم کرد تعبیر شده است، ولی تشکل جدی این حرکت در سال‌های نخست قرن بیستم و در خلال تحولات سیاسی صورت گرفت که به انقلاب مشروطیت ترکیه و اقتدار ترک‌های جوان منجر شد. سازمان‌هایی چون جمعیت ترقی و تعاون کرد (استانبول، ۱۹۰۸) یا هیوا، امید (استانبول، ۱۹۱۲) که در این مرحله تشکیل شدند، بیشتر اهدافی فرهنگی چون تأسیس مدارس یا نشر جراید کردی را مدنظر داشتند؛ ولی شکست‌های نیروهای عثمانی در جنگ جهانی اول و موج ناسیونالیستی گسترده‌ای که بخش‌‌های وسیعی از جهان را در آن روزگار فراگرفت، این گرایش را وجهۀ سیاسی مشخصی بخشید و محافل کرد امپراتوری عثمانی نیز از این تحول برکنار نماندند»