کتاب گام های مستحکم (جلد اول)

کتاب گام های مستحکم (جلد اول) نوشتهٔ مرجان صالحی است. انتشارات سایه سیاه این رمان معاصر و ایرانی را برای نوجوانان و بزرگسالان روانهٔ بازار کرده است.

درباره کتاب گام های مستحکم (جلد اول)

کتاب گام های مستحکم (جلد اول) [آتش در ارتش] برابر با یک رمان معاصر و ایرانی است. عنوان برخی از فصل‌های این رمان عبارت است از «ریشه‌های عمیق»، «فکرهای بزرگ داوسل»، «عقاید یک دائم‌الخمر»، «جابه‌جایی مرزهای حماقت» و «کوزه‌ای در انتهای دنیا». این اثر طنز برای نوجوانان و بزرگسالان نوشته شده است. در این رمان با شخصیتی آشنا می‌شوید به نام «راگوین». راگوین پسر کشاورز‌زادهٔ ساده‌ای است که برای فرار از مالیات به ارتش پیوست. او بسیار زود درمی‌یابد نقشهٔ چسبیدن به یک ارباب‌زاده برای شرایطی بهتر در بی‌عدالتی فراگیر ارتش، چندان مطلوب نیست؛ زندگی و کار با «یوهان داوسل»، ارباب‌زادهٔ دائم‌الخمر بدهکاری که راگوین به او امید بسته بود و هر بار او را در جریان تند و خطرناکی می‌انداخت. راگوین مدت‌ها بدون آنکه بداند قصد یوهان با او یکی نیست و کسی که در کسوت یک ارباب زادهٔ دائم‌الخمر می‌شناسد برای درهم ریختن ارتش آمده است، با او کار و زندگی کرد.

خواندن کتاب گام های مستحکم (جلد اول) را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

این کتاب را به دوستداران ادبیات داستانی معاصر ایران و قالب رمان پیشنهاد می‌کنیم.

بخشی از کتاب گام های مستحکم (جلد اول)

«دو ساعت قبل؛ مرکز اوانتوی

در حالی که می‌دوید با رسیدن به دکهٔ وسایل روشنایی و آتش بازی، دو منور کوچک را برداشت و بلند فریاد زد: «روی میز!»

مرد با دیدن این‌که یک سرباز دو منور از روی دکه‌اش دزدید دستپاچه فریاد زد: «دز...» پیش از آنکه حرفش را کامل کند سکهٔ نقره‌ای رنگی را روی دکه‌اش دید. از سرعت سرباز شگفت زده زد. او هم منور را با خود برده و هم پولش را بیشتر از آنچه بود، پرداخت کرد.

لای در حالی که می‌دوید رو به تراو گفت: «به سمت جنگل می‌رن. جلوتر برو و با دینل تعقیبشون کن. من چندر رو به سمت شما هدایت می‌کنم و نیروها رو می‌فرستم. تا برنگشتم دست به کار احمقانه‌ای نزنید.‌» همین که تراو سری به تأیید تکان داد، لای یکی از منورها را به او سپرد و مسیرش را تغییر داد تا در میان بازار متوقف شد. نیازی نبود تا به او بگوید این منور چه کاربردی دارد. کالسکه وزیر از او دروتر می‌شد و خطر شنیدن صدای منور را کمتر می‌کرد. یکی از منورها را روی زمین گذاشت و فتیلهٔ آن را روشن کرد در حالی که به سمت سربازان دیوارهٔ دفاعی قصر می‌دوید منتظر شنیدن صدای منور ماند. بازار نیمه تعطیل کارش را برای دویدن راحت‌تر کرده بود.

منور طبق انتظارش تا مسافت خوبی بالا رفت و نورش چشم‌های زیادی را به خود معطوف کرد. یکی از آن‌ها چندر بود که با دیدن نور به یاد حرف لای افتاد: «اوانتوی لعنتت کنه مرد. لازم به آتش‌بازی نبود.» همان طور که به سمت منور می‌دوید با خود گفت: «دارن به سمت جنگل می‌رن؟ توی سیاهی شب؟» چهره‌اش درهم رفت: «بقیه کجان؟»

او نمی‌دانست شیل و راگوین در حال تعقیب کالسکهٔ مشکوک هستند که از عمارت وزیر خارج شده بود. هر چند شیل با این کار و رها کردن عمارت مخالف بود اما راگوین او را با این استدلال راضی کرد: «می‌خواد هیچ نشانه‌ای باقی نذاره. منم بودم اسیرم رو جابه‌جا می‌کردم.»»