کتاب آموزش علوم به روش کاوشگری (IBSE)

کتاب آموزش علوم به روش کاوشگری (IBSE) نوشتهٔ روبین ام. گیلیز و ترجمهٔ علی دادستان و روح الله شاکرنژاد است. انتشارات ملورین این کتاب را منتشر کرده است.

درباره کتاب آموزش علوم به روش کاوشگری (IBSE)

کتاب آموزش علوم به روش کاوشگری (IBSE) [Enquiry-based science education] که شش فصل دارد با شرح اهمیت درگیرکردن علاقهٔ دانش‌آموزان به علم به‌روش کاوشگری آغاز شده است. این کتاب به موضوعاتی همچون بازنمایی‌های بصری، توسعهٔ سواد علمی، ترویج گفتمان علمی، ساختاردهی یادگیری مشارکتی برای ارتقای یادگیری اجتماعی و آکادمیک پرداخته و در باب طبقه‌بندی ساختار پیامدهای یادگیری مشاهده‌شده (SOLO۱۸) و ارزیابی استدلال، حل مسئله و یادگیری دانش‌آموزان نیز سخن گفته است.

خواندن کتاب آموزش علوم به روش کاوشگری (IBSE) را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

این کتاب را به دوستداران حوزهٔ آموزش‌وپرورش پیشنهاد می‌کنیم.

بخشی از کتاب آموزش علوم به روش کاوشگری (IBSE)

«بر خلاف نظریه رشد شناختی پیاژه، با تمرکز بر مراحل، بیگز و کولیس (۱۹۸۲) استدلال کردند که طبقه‌بندی SOLO بر آنچه که یک فرد از آموزش به دست آورده‌است تمرکز می‌کند. دستاوردهای دانش‌آموز بسیار به ترکیبی از آموزش مؤثر و نیات دانش‌آموز بستگی دارد. معلمان احتمالاً زمانی مؤثرتر خواهند بود که به طور فعال به دنبال درگیر کردن علایق دانش‌آموزان در یک موضوع هستند؛ معلمان باید تکالیف یادگیری را طوری برنامه‌ریزی کنند که دانش‌آموزان بفهمند از آن‌ها انتظار می‌رود چه کاری انجام دهند و به آن دست یابند؛ از راهبردهای یادگیری ای استفاده کنند که نیازهای همه دانش‌آموزان را برآورده می‌کند (یعنی تکالیفی را تنظیم کنند که برای سبک یادگیری کودک مناسب باشد و از دانش قبلی استفاده کنند)؛ و بازخوردی ارائه کنند که به دانش‌آموزان کمک می‌کند تا بفهمند چه چیزی به دست آورده‌اند و چه کارهایی ممکن است هنوز نیاز به انجام دادن داشته باشند. وقتی دانش‌آموزان احساس می‌کنند از این طریق حمایت می‌شوند، احتمالاً درگیر یادگیری‌هایی می‌شوند که درک آن‌ها را به چالش می‌کشد، زیرا می‌دانند که اگر تکلیف را درک نکنند، احتمالاً مورد سرزنش قرار نمی‌گیرند. فرآیندهای یادگیری پیچیده و بسیار وابسته به دانش قبلی، مرحله رشد و حافظه فعال دانش‌آموز و راهبردهایی یادگیری است که معلم برای آموزش مفاهیم مختلف استفاده می‌کند (مانند چهارچوب‌بندی، آموزش صریح)؛ راهبردهای یادگیری دانش‌آموز و انگیزه دانش‌آموز برای یادگیری است.

طبقه‌بندی SOLO بر اساس نتایج یادگیری است که دانش‌آموزان در نتیجه یک تجربه یادگیری به دست می‌آورند. طبقه‌بندی، پنج سطح مختلف را با توجه به فرآیندهای شناختی که دانش‌آموز برای انجام یادگیری باید نشان دهد، شناسایی می‌کند. در حالی که طبقه‌بندی SOLO سلسله مراتبی از پیچیدگی در یادگیری را با هر سطح یا سطح جزئی تشریح می‌کند که پایه‌ای را تشکیل می‌دهد که سطوح بعدی بر اساس آن ساخته می‌شوند، بیگز و کولیس خاطرنشان کردند که امکان نمایش فرآیندهای شناختی مختلف در سطوح گوناگون هنگام یادگیری وجود دارد. برای مثال، ممکن است دانش‌آموز بتواند برخی از فرآیندها را در سطح چند ساختاری در برخی موضوعات نشان دهد (مثلاً توصیف و طبقه‌بندی کند)، اما در مقابل، ممکن است بسته به درک دانش‌آموز از دشواری یادگیری موضوع و دستورالعمل دریافتی، فقط بتواند برخی از فرآیندها را در سطح غیر ساختاری (مثلاً دستورات ساده را انجام دهد) در سایر دروس نشان دهد. با این حال، دستیابی نهایی به عواملی مانند قصد دانش‌آموز برای یادگیری، انگیزه، راهبردهای یادگیری و میزان مؤثر بودن تدریسی که دانش‌آموز دریافت کرده است، بستگی دارد.»