کتاب سفیدپوست دختر کادوسی

کتاب سفیدپوست دختر کادوسی نوشتهٔ امیرحسین عباس کوهی در انتشارات متخصصان چاپ شده است.

درباره کتاب سفیدپوست دختر کادوسی

به‌کارگیری لغات تالشی به‌عنوان اسامی و سرودن شعر به تالشی و ابداعِ واژگان جدید فارسی و نیز استفاده از کلمات آمریکایی از ویژگی‌های این کتاب است. همچنین از اهداف شاعر ابداعِ نوعی قالب شعری در ادبیات فارسی است که می‌توان آن را در زمره‌ٔ شعر نو قرار داد. شاعر آن قالب شعری را هِلیکس نام نهاده است. شعر هلیکس فقط در اشعار نو ظهور پیدا می‌کند نه کلاسیک.

شعر هلیکس به معنی سرودن شعر به چند زبان است به طوری که زبان فارسی در اولویت باشد. در شعر هلیکس می‌توان از زبان غیررسمی یا بومی استفاده نمود. هدف از ابداع این نوع قالب شعری برقراری ارتباط عمیق‌تر بین فرهنگ‌ها است و شاعر در این کتاب مقداری اشعار به این نوع قالب سروده است.

شاعر اعتقاد دارد:

«برخی از خبرگزاری‌های انگلیسی زبان در جهدند برای کار‌گماری واژگان و اصطلاحات بغرنج و ناواضح در عناوین اخبار و این عمل آماجِ ضعف ادراکیِ آن رسانه‌ها است.»

کتاب سفیدپوست دختر کادوسی را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

این کتاب به علاقه‌مندان به شعر معاصر با مضامین عاشقانه و انگیزشی پیشنهاد می‌شود.

بخشی از کتاب سفیدپوست دختر کادوسی

آدامسِ بوسه‌هایت

حینِ خواندنِ شعر

حلقه را در خیابانِ انگشتت

می‌اندازم

هرچقدر

به پایانِ اشعار نزدیک می‌شوم

حلقه را

با سرعتِ بیشتری در انگشتت

قرار خواهم داد

مانندِ ماهی

که به‌سرعت

طرفِ مغرب را حرکت می‌کند

خورشید نور انداخته بر صورتت

آن نور

آفتابِ ویتامین‌دارِ دلِ منست

کربوهیدراتِ لبانت

کرده دچار به دیابتم

هیچ‌چیز

نمی‌کندم سیر

جز خوردنِ صدایِ پلْکانت

کاشته‌ای در دلم

جوانهٔ برنجِ موهایت

جراحتِ پیشانی‌ات

توسطِ بوسه‌هایم

مهریهٔ ازدواجت

قهوه‌ها را

با صدایِ ویولن پاهایت

می‌نوشم!

بر رویِ ساعدت می‌نوکم

زنبور باش

بنشین بر قلبم

برایِ تولیدِ عسل

خون تصفیه می‌کردند

سرخرگ‌هایِ کلیویِ بدن

با کلارینتِ نوازش‌ها

با گیسوانت

قلمِ مو می‌سازم و

بجایِ رز آن را بو می‌کشم

زمانی که؛

در چند قدمی‌ات قرار می‌گیرم

گلِ شب‌بویی

در برابرم می‌ایستد

کاش!

من ساقۀ تو بودم کاش!

در دستانم آبرنگی‌ست

خونم را می‌ریزم

تا رویِ بومِ نقاشی

سرخیِ رویِ گونه‌هایت را بکشم

مرا دیگر

به ساغر نیاز نیست

عنبیۀ چشمانت طوری‌ست

که انگار شرابی در آن جاری‌ست

یارِ خوبِ نازنینم

اکنون که در کنارِ منی

بیا در این سال

عاشقی را از نو سر بگیریم

بیا مروارید شویم و

به جنگِ کیمیا برویم

بیا اقیانوس شویم و

به سویِ دریا برویم

دستانِ تو پرهایِ من

دستانِ من پرهایِ تو

بیا به سمتِ رؤیا برویم