کتاب جایگاه حقوق جزا در ایران باستان

کتاب جایگاه حقوق جزا در ایران باستان نوشتۀ محمدحسن بابااحمدی در انتشارات مهراب به چاپ رسیده است. این کتاب، بررسی‌ای تاریخی دربارۀ جرایم و مجازات‌ها در ادوار تاریخ باستانی ایران است.

درباره کتاب جایگاه حقوق جزا در ایران باستان

نویسنده در کتاب جایگاه حقوق جزا در ایران باستان در ۷ فصل جرایم و مجازات‌ها در ایران باستان را در دوره‌های هخامنشیان، اشکانیان و ساسانیان بررسی کرده است. نویسنده در تألیف کتاب از منابع متعدد فارسی و غیرفارسی استفاده کرده است. با خواندن این کتاب، خواننده با تحول انواع مجازات در ادوار مختلف تاریحی آشنا می‌شود و دلایل تحول در جرایم و مجازات‌ها را متوجه می‌شود.

عنوان فصل‌های کتاب جایگاه حقوق جزا در ایران باستان عبارت است از:

فصل اول: سیستم قضایی عهد هخامنشیان

فصل دوم: جرایم و مجازات‌ها در عهد هخامنشیان

فصل سوم: سیستم قضایی عهد اشکانیان

فصل چهارم: جرایم و مجازات‌ها در عهد اشکانیان

فصل پنجم: سیستم قضایی ساسانیان

فصل ششم: جرایم و مجازات‌ها در عهد ساسانیان

فصل هفتم: قسمتی از ترجمه کتاب وندیداد

خواندن کتاب جایگاه حقوق جزا در ایران باستان را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

به دوستداران تاریخ ایران باستان و حقوق پیشنهاد می‌کنیم.

بخشی از کتاب جایگاه حقوق جزا در ایران باستان

«در ایران عهد هخامنشی، تمام قدرتها و اختیارات و از جمله قوه قضائی زیر نفوذ شاه بود، با این حال شاه عمل قضاوت و انتخاب قضات را به یکی از دانشمندان سالخورده واگذار می‌کرد. پس از آن «محکمه عالی» بود که از هفت قاضی تشکیل می‌شد و پائین تر محکمه‌های محلی قرار داشت که در سراسر کشور تشکیل می‌شد. قوانین را کاهنان وضع می‌کردند و تا مدت زیادی کار رسیدگی به دعاوی در اختیار ایشان بود، ولی در زمانهای متأخرتر مردان و زنانی جز از طبقه کاهنان به این گونه کارها رسیدگی می‌کردند. در دعاوی، جز آنها که اهمیت فراوان داشت، غالباً ضمانت را می‌پذیرفتند، و در محاکمات از راه و رسم منظم خاصی پیروی می‌کردند. محاکم، همانطور که برای کیفر، و پرداخت جزای نقدی، «حکم» صادر می‌کردند، پاداش نیز می‌دادند؛ و در هنگام رسیدگی به گناه متهم، کارهای نیک و خدمات او را نیز به حساب می‌آوردند. برای آنکه مار محاکمات فضائی به درازا نکشد، برای هر نوع مرافعه مدت معینی مقرر بود که باید در ظرف آن مدت حکم صادر شود و نیز به طرفین دعوی پیشنهاد سازش از طریق داوری می‌کردند تا اختلاف به وسیله داور و به طور مسالمت آمیز حل شود. چون رفته رفته سوابق قضائی زیاد شد و قوانین طول و تفصیل پیدا کرد، گروه خاصی به نام «سخنگویان قانون» پیدا شدند، که مردم در کارهای قضایی با آنها مشورت می‌کردند و برای پیش بردن دعاوی خود از ایشان کمک می‌گرفتند.»