کتاب عهدی که وفا شد، الوعد المنجز

کتاب «عهدی که وفا شد، الوعد المنجز» نوشتۀ سیدحسن شکری و ترجمۀ رنا سبزپوش است و انتشارات روایت باران آن را منتشر کرده است. 

درباره کتاب عهدی که وفا شد، الوعد المنجز

می‌دانیم که ادبیات مقاومت از فرهنگ مقاومتِ ملت‌ها سرچشمه گرفته و بیش از هر چیز مخاطب را دعوت به پایداری و ازجان‌گذشتگی می‌کند و می‌خواهد روحیۀ مبارزه را ایجاد و تقویت کند. دفاع مقدس یکی از مقاطع حساس تاریخی کشور ایران است و شهدا، نماد فرهنگ ایثار و شهادت هستند؛ بنابراین باید به‌درستی معرفی شوند. امروزه پا به هر کوچه و خیابانی که بگذاریم، از هر بزرگراه یا میدانی که عبور کنیم نام شهدا را می‌بینیم. کشور ایران پر از قهرمانان بزرگی است که در موقعیت‌های سخت و دشوار پا به میدان گذشتند و از جان‌عزیزشان گذشتند. اما صِرف نام‌گذاری خیابان برای شناختن و یادآوری این عزیزان کافی نیست به همین دلیل ثبت و ضبط خاطرات شهدا و رزمندگان اهمیت و ضرورت زیادی دارد و نوشتن کتاب یکی از مهم‌ترین ابزار‌ها برای حفظ و انتقال خاطرات و فرهنگ ایثار و شهادت است. زندگی‌نامه‌های شهدا و ثبت خاطراتشان به افراد کمک می‌کند تا با ابعاد دیگری از شخصیت، سبک زندگی و جهان‌بینی‌شان آشنا شوند.

کتاب عهدی که وفا شد، الوعد المنجز همانند بسیاری از کتاب‌های زندگینامۀ شهدا فرصت بسیار خوب و البته آسان‌ترین روش برای نزدیک‌شدن به شهدا است. سيد حسن شكری، نويسندۀ دفاع مقدس متولد کربلا است. او با شروع جنگ، مثل برادران شهیدش در مقابل دشمن می‌ایستد و بعد از جنگ هم کتاب‌های متعددی با موضوع دفاع مقدس و زندگی‌نامۀ شهدا نوشته است. کتاب عهدی که وفا شد، الوعد المنجز نگاهی به زندگی برادرانش، شهید سید محمد شکری و شهید سید علی شکری دارد که از خانواده‌های ایرانی مقیم کربلا بودند اما بعد از دستور رژیم بعث عراق به ایران برگشتند.

یکی از ویژگی‌های کتاب عهدی که وفا شد، الوعد المنجز ۲زبانه بودن آن است. این کتاب به زبان عربی نوشته شده و رنا سبزپوش آن را به فارسی ترجمه کرده است. کتاب عهدی که وفا شد، الوعد المنجز همچنین شامل عکس‌هایی واقعی از جنگ و شهدا می‌شود که به جذابیت کتاب افزوده است. روایت داستانی و لحن صمیمی کتاب، نظر خوانندگان را به خود جلب کرده است.

خواندن کتاب عهدی که وفا شد، الوعد المنجز را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

خواندن ان تاب را به دوستداران کتاب‌های زندگی‌نامه و علاقه‌مندان به خاطرات شهدا پیشنهاد می‌کنیم.

بخشی از کتاب عهدی که وفا شد، الوعد المنجز

«پردۀ اول: کربلا، بین‌الحرمین، عاشورای سال ۱۳۵۰ هجری شمسی

ظهر عاشورا، در شلوغی بین‌الحرمین، مادر دستان سید علی و سید محمد را محکم‌تر می‌گیرد و با دیدگان اشک‌بار به‌طرف حرم امام حسین (ع) می‌رود. بیرون ورودی حرم، مرد عرب در حال خواندن روضۀ علی‌اکبر است:

ای شبیه‌ترین خلق به رسول اکرم (ص) مادر و عمه‌ات در خیمه‌ها در انتظارت هستند. با من حرف بزن پسرم، قلب پدرت غمگین و اندوهناک است پسرم.

اشک صورت سوختۀ مادر را پوشانده است. در آستانۀ حرم امام حسین (ع) ناخودآگاه دست دو کودک را رها می‌کند و از سر ادب دست بر سینه می‌گذارد و زیر لب می‌گوید: السلام علیک یا اباعبدالله و با یادآوری اینکه این آخرین زیارت است، ‌گریه‌هایش شدیدتر و سوزناک‌تر می‌شود و زمزمه می کند: یا حسین، خودم و بچه‌هایم فدای علی‌اکبرت. چند روز بعد، به دستور مقامات رژیم بعثی حاکم بر عراق، تعداد زیادی از خانواده‌های ایرانی‌تبار مقیم عتبات‌عالیات از عراق رانده می‌شوند.»