کتاب جدال با شیطان

کتاب «جدال با شیطان» نوشتۀ عبدالحسین فخاری است و انتشارات گوی آن را منتشر کرده است. این کتاب به ارائۀ شگردها و تکنیک‌های شیطان و شیوه‌های جدال با او پرداخته است.

درباره کتاب جدال با شیطان

می‌دانیم که شیطان پس از سرپیچی از فرمان خدا دربارۀ سجده بر انسان و رانده‌شدن از درگاه الهی، به خداوند سوگند خورد که از انسان انتقام می‌گیرد و تمام تلاش خود را می‌کند تا انسان نتواند وارد بهشت شود. او در این مسیر از روش‌ها و شگردهای خاصی استفاده می‌کند. شیطان اولین موجودی بود که از شیوۀ دشمنی‌کردن در قالب دوستی و خیانت‌کردن با ابراز خیرخواهی، استفاده کرده و می‌کند، او بر انسان تسلط ندارد، امّا از ابزارهایی مانند نفس امّاره و اختیار انسان استفاده کرده است و با شیوه‌هایی همچون وسوسه، وعده‌های دروغ، تفرقه‌افکنی، اغفال، فساد انگیزی و مانند آن، انسان‌ها را به سمت گمراهی سوق می‌دهد. امّا اگر انسان مؤمن و باتقوا به خدا پناه ببرد و بر او توکل کند، از شر شیطان در امان خواهد بود.

عبدالحسین فخاری در کتاب جدال با شیطان ضمن پرداختن به شگردها، تاکتیک‌ها و سلاح‌های شیطان، دشمن قسم‌خوردۀ انسان‌ها، راهکار و شیوه‌های جدال با او، شکستش و درامان‌ماندن از خطرهایش را ارائه می‌دهد. عبدالحسین فخاری در بخشی از مقدمۀ کتاب جدال با شیطان نوشته است: «او یک دشمن عادی نیست و چون از راه فکر و دل وارد می‌شود، اگر مراقب نباشیم، در تله‌ها و دام‌هایش گرفتار می‌شویم؛ لذا آداب جدال با چنین دشمنی را همه باید بدانند و به عزیزان خود هم بیاموزند تا او را در حمله‌هایش که از چپ و راست و بالا و پایین است ناکام گزارند»

خواندن کتاب جدال با شیطان را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

خواندن این کتاب را به پژوهشگران دین اسلام و دوستداران کتاب‌های دینی پیشنهاد می‌کنیم.

بخشی از کتاب جدال با شیطان

«با عرض ارادت، تا آنجا که می‌دانم، صوفیان این الفاظ را وارد ادبیات دینی کردند. از آنجا که آن‌ها از مکتب ائمه (ع) دور شدند و به وحدت وجود و موجود معتقد گشتند، همه چیز را تجلی خدا دیدند و بت‌پرستی را عین خداپرستی شمردند و به تأویل همه‌چیز از جمله سکریات و خمریات دست یازیدند. البته در سنت شعری عربی «خمریه سرایی» و سرودن قصاید و غزلیاتی با مضامین سکر و مستی و عشق و باده‌پرستی از عصر جاهلی تا عصر عباسی رایج بود. وصف‌های شاعرانه از باده و میخانه و ساقی، رفتن به میخانه پیش از ��لوع آفتاب، صبوحی زدن، صدای خروس سحری، گل افشانی در مجالس شراب، آمد و شد ساقی، دامن به کمر زدن،خدمت به میخواران و مستان، رنگ سرخ باده و سرخ‌رویی مستان، زلالی و سفیدی بادۀ ناب، بادۀ آمیخته با آب، بادۀ مقتول با آب و ... در شعر قدیم عرب به منتها درجۀ خود رسیده بود.»