کتاب بال هایم را باز می کنم

کتاب «بال هایم را باز می کنم» نوشتۀ نادیا حسین و ترجمۀ نینا فراهانی است و کتاب چ آن را منتشر کرده است. بال‌هایم را باز می‌کنم، کتابی جالب و خواندنی است که خودشناسی و پذیرش خود را به کودکان آموزش می‌دهد.

درباره کتاب بال هایم را باز می کنم

داستان دربارۀ پسربچه‌ای با رنگ پوست سبزه است که یک پرندۀ زرد و آبی دارد که همیشه روی شانه‌اش می‌نشیند. او پرنده را دوست صمیمی خود می‌داند و آن را همه‌جا همراه خودش می‌برد؛ اما آن‌ها تابه‌حال با هم به باشگاه تفریحی نرفته‌اند؛ باشگاه تفریحی جایی است که بچه‌ها آنجا نقاشی می‌کشند، خمیربازی می‌کنند و می‌دوند. پسر قصه نگران است. او فکر می‌کند که تمام بچه‌ها، دختر و پسر شبیه هم هستند و کسی مثل او پرنده بر شانه ندارد. او مضطرب است که نکند او هم باید شبیه بقیه باشد.

دوست‌داشتن و پذیرش خود یکی از موضوعات مهم و یکی از مهم‌ترین عوامل در یک زندگی سالم و موفق است. دستیابی به شهامت خود بودن مزایای زیادی دارد؛ ولی دشوار است. این موضوع دربارۀ کودکان هم صادق است و آموزش به آن‌ها مهارت زیادی می‌طلبد. یکی از روش‌ها استفاده از کتاب و داستان است.

نادیا حسین، یکی از ستارگان محبوب تلویزیون انگلستان در کتاب بال‌هایم را باز می‌کنم با روشی خلاقانه و از طریق داستان پسربچه‌ای که پوست سبزه و یک پرنده دارد تلاش کرده است تا مسئلۀ پذیرش خود را به کودکان آموزش دهد. داستان بال‌هایم را باز می‌کنم زمینه‌ای را در ذهن کودکان فراهم می‌کند تا بتوانند عزت‌نفس کافی به دست بیاورند، خوشحال باشند و به‌راحتی دوست پیدا کنند. 

خواندن کتاب بال هایم را باز می کنم را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

خواندن این کتاب را به کودکان و والدینی که می‌خواهند اعتمادبه‌نفس فرزاندنشان را بالا ببرند پیشنهاد می‌کنیم. 

بخشی از کتاب بال هایم را باز می کنم

«من یک پسرم و این رایف است پرندۀ من. او روی شانه‌ام می‌نشیند. رنگ پوستم سبزه است. پرنده‌ام زرد و آبی است و روی گردنش هم چند لکه دارد. رایف دوست من است. من حرف می‌زنم، می‌خندم و پچ‌پچ می‌کنم. او هم جیک‌جیک می‌کند و آواز می‌خواند. من گوجه‌فرنگی و بستنی دوست دارم. او عاشق دانه‌هاست؛ دانه‌های بزرگ را با منقارش می‌شکند و کوچک‌ها را درسته قورت می‌دهد. من و رایف با هم به جاهای زیادی رفته‌ایم، به سوپرمارکت، به خانۀ مادربزرگ. حتی تا قلۀ کوه. اما تابه‌حال به باشگاه تفریحی نرفته‌ایم. این اولین‌بارمان است. من آماده‌ام. کفش‌هایم را پوشیده‌ام و لباسم مرتب است.»