کتاب یادم تو را فراموش

کتاب یادم تو را فراموش سرودهٔ حمیدرضا عسگری است. انتشارات متخصصان این مجموعه شعر معاصر را روانهٔ بازار کرده است.

درباره کتاب یادم تو را فراموش

کتاب یادم تو را فراموش یک مجموعه شعر معاصر را در قالب شعر نو و گاه قافیه‌دار در بر گرفته است.

می‌دانیم که شعر فارسی عرصه‌های گوناگونی را درنوردیده است. در طول قرن‌ها هر کسی از ظن خود یار شعر شده است و بر گمان خود تعریفی از شعر به‌دست داده است. حضور شعر در همهٔ عرصه‌ها از رزم و بزم گرفته تا مدرسه و مسجد و خانقاه و دیر و مجلس وعظ، همه و همه گویای این مطلب است که شعر، بی‌محابا، زمان، مکان و جغرافیا را درنوردیده و در هفت‌اقلیم جان و جهان به دلبری پرداخته است. آمیختگی شعر با فرهنگ مردم و اندیشه‌های اجتماعی، این هنر را زبان گویای جوامع بشری ساخته است؛ بدان‌گونه که هیچ جامعه‌ای از این زبان بارز، برای انتقال اندیشه‌هایش بی‌نیاز نبوده است. گاهی شعری انقلابی به پا کرده است و گاه انقلابی، شعری پویا را سامان داده است.

شعر نو فارسی با وانهادن قالب‌های شعر کلاسیک در قرن ۱۴ هجری به‌وجود آمده است. این گونه از شعر فارسی آزادی بسیاری را در فرم و محتوا به شاعر می‌دهد. شعر نو به لحاظ محتوا و جریان‌های اصلی ادبی حاکم بر آن کاملاً با شعر کلاسیک فارسی متفاوت است و به‌لحاظ فرم و تکنیک ممکن است همانند شعر کلاسیک موزون باشد یا نباشد یا وزن آن عروضی کامل باشد یا ناقص. استفاده از قافیه نیز در شعر نو آزاد است. معمولاً شعر نو فارسی را به ۳ دستهٔ اصلی شعر نیمایی، شعر سپید و موج نو تقسیم می‌کنند و پدر شعر نوی ایران را نیما یوشیج (علی اسفندیاری) می‌دانند. احمد شاملو، فروغ فرخزاد، سهراب سپهری، هوشنگ ابتهاج (سایه)، نادر نادرپور، فریدون مشیری و محمدرضا شفیعی کدکنی بعضی از شاعران مشهور ایرانی هستند که در قالب شعر نو می‌سروده‌اند.

خواندن کتاب یادم تو را فراموش را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

این کتاب را به دوستداران شعر معاصر ایران پیشنهاد می‌کنیم.

بخشی از کتاب یادم تو را فراموش

«کاشکی این‌همه ای کاش نبود

پشت هر خنده تو این‌همه آزار نبود

کاشکی دیدهٔ سرگشته من می‌فهمید

عاشقی پیشه تو بود و دگر هیچ نبود

سادگی، قلب من و حیله چشمت ای کاش

موجب آشفتگی و اذیت و آزار نبود

خانه می‌سوزاندی و این عاشق شیدا هربار

رنگ نیرنگ به خود می‌زد و هوشیار نبود

کاش می‌دانستی و می‌دانستی و می‌دانستی

حاصل مکر تو جز این دل بیمار نبود»