کتاب از زرد تا خاکستری

کتاب از زرد تا خاکستری سرودهٔ شهرزاد زمانی فروشانی است. انتشارات متخصصان این مجموعه شعر معاصر را روانهٔ بازار کرده است.

درباره کتاب از زرد تا خاکستری

کتاب از زرد تا خاکستری یک مجموعه شعر معاصر را در قالب شعر نو در بر گرفته است. عنوان برخی از شعرهای کتاب حاضر عبارت است از «از اشک تا یک ستاره»، «کلاغ تنهای کاجستان»، «جست‌وجوی بی‌پایان»، «همیشه ستاره‌ای هست» و «La boheme».

می‌دانیم که شعر فارسی عرصه‌های گوناگونی را درنوردیده است. در طول قرن‌ها هر کسی از ظن خود یار شعر شده است و بر گمان خود تعریفی از شعر به‌دست داده است. حضور شعر در همهٔ عرصه‌ها از رزم و بزم گرفته تا مدرسه و مسجد و خانقاه و دیر و مجلس وعظ، همه و همه گویای این مطلب است که شعر، بی‌محابا، زمان، مکان و جغرافیا را درنوردیده و در هفت‌اقلیم جان و جهان به دلبری پرداخته است. آمیختگی شعر با فرهنگ مردم و اندیشه‌های اجتماعی، این هنر را زبان گویای جوامع بشری ساخته است؛ بدان‌گونه که هیچ جامعه‌ای از این زبان بارز، برای انتقال اندیشه‌هایش بی‌نیاز نبوده است. گاهی شعری انقلابی به پا کرده است و گاه انقلابی، شعری پویا را سامان داده است.

شعر نو فارسی با وانهادن قالب‌های شعر کلاسیک در قرن ۱۴ هجری به‌وجود آمده است. این گونه از شعر فارسی آزادی بسیاری را در فرم و محتوا به شاعر می‌دهد. شعر نو به لحاظ محتوا و جریان‌های اصلی ادبی حاکم بر آن کاملاً با شعر کلاسیک فارسی متفاوت است و به‌لحاظ فرم و تکنیک ممکن است همانند شعر کلاسیک موزون باشد یا نباشد یا وزن آن عروضی کامل باشد یا ناقص. استفاده از قافیه نیز در شعر نو آزاد است. معمولاً شعر نو فارسی را به ۳ دستهٔ اصلی شعر نیمایی، شعر سپید و موج نو تقسیم می‌کنند و پدر شعر نوی ایران را نیما یوشیج (علی اسفندیاری) می‌دانند. احمد شاملو، فروغ فرخزاد، سهراب سپهری، هوشنگ ابتهاج (سایه)، نادر نادرپور، فریدون مشیری و محمدرضا شفیعی کدکنی بعضی از شاعران مشهور ایرانی هستند که در قالب شعر نو می‌سروده‌اند.

خواندن کتاب از زرد تا خاکستری را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

این کتاب را به دوستداران شعر معاصر ایران پیشنهاد می‌کنیم.

بخشی از کتاب از زرد تا خاکستری

«"پنجره"

بی‌نهایت پنجره در دنیا هست

پنجره‌هایی رو به دشت

پنجره‌های رو به ساختمان‌های بلند

پنجره‌های رو به خاموشی

و پنجره‌هایی رو به درد

پنجره‌هایی هستند که رنگین‌کمان را می‌رقصانند

و پنجره‌هایی که می‌دانی به‌زودی زیر دریا دفن می‌شوند

پنجره‌هایی رو به بازی کودکان در کوچه

پنجره‌های رو به آب‌پاشی همسایه در حیاط

و پنجره‌هایی رو به چراغ‌های شهر از دور

چه قصه‌هایی که پنجره‌ها برای گفتن دارند

چه ناگفته‌هایی که آن‌ها می‌شنوند

چه نورها که شیشهٔ ظریفشان را لمس می‌کند

کاش من هم یک پنجره بودم»