کتاب آیین های گیل و دیلم

کتاب «آیین های گیل و دیلم» نوشتۀ مهدیه حیدری زادکراتی است و انتشارات امینی آن را منتشر کرده است. کتاب آیین های گیل و دیلم گزیده‌ای از اثر محمود پاینده لنگرودی با عنوان آئین‌ها و باورداشت‌های گیل و دیلم است. 

درباره کتاب آیین های گیل و دیلم

کتاب آیین‌های گیل و دیلم گزیده‌اي از اثر باارزش «آئین‌ها و باورداشت‌های گیل و دیلم» است که محمود پاینده لنگرودی آن را نوشته است. این کتاب از بخش‌ آئین‌ها انتخاب شده است و خوانندۀ علاقه‌مند را به خواندن اثر اصلی سوق می‌دهد چرا که کتاب آئین‌ها و باورداشت‌های گیل و دیلم دربارۀ رنج‌ها و شادمانی‌های مردمانی استوار و سخت بنیان است، مردمی که در مسیر پرتلاطم روزگار، بر عشق و ایمان به سرزمین خود افزودند و با دلاوری‌ها و شجاعت‌ها بر عهد و پیمان با وطن خود ایستادند.

محمود پاینده لنگرودی، شاعر ایرانی سال‌های زیادی را به تحقیق و پژوهش در زمینهٔ فرهنگ گیل و دیلم پرداخت. او فرهنگ ولایت خود را بسیار دوست داشت و زندگی‌اش را به هم‌نشینی و هم‌صحبتی با مردم گیلان گذراند و از همین طریق آئین‌ها و باورهاي مردم دیارش را جمع‌آوری کرد. او ۲ اثر در این زمینه دارد؛ مثل‌ها و اصطلاحات گیل و دیلم (۱۳۵۲)، آئین‌ها و باورداشت‌های گیل و دیلم (۱۳۵۵) که بنیاد فرهنگ ایران آن‌ها را منتشر کرد.

اصطلاحات گیلکی کتاب آیین‌های گیل و دیلم علاوه بر آوانگاری با علامت برابری (=) به فارسی و بالعکس برگردانده شده و در مورد صرف فعل هم از افعال به زمان گذشته (ماضی بعید) استفاده شده است و ازآنجاکه شرق گیلان منطقه‌ای وسیع است و آئین‌های متنوع دارد، آن‌هایی انتخاب شده‌اند که گستردگی بیشتر دارند. 

خواندن کتاب آیین های گیل و دیلم را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

خواندن این کتاب را به علاقه‌مندان به کتاب‌های مردم‌شناسی، جامعه‌شناسی و دوستداران دیار سرسبز گیلان پیشنهاد می‌کنیم. 

بخشی از کتاب آیین های گیل و دیلم

اغلب مکتب‌داران، با دریافت وجوه حق تعلیم در ساده‌ترین خانه‌ها – یک اتاق و یک ایوان – زندگی می‌کردند و اگر هم اتاق‌های بیشتری داشتند، یک اتاق و ایوان را به شاگردان اختصاص می‌دادند. شاگردان – دختر و پسر، کوچک و بزرگ – تابستان‌ها = هوا خوشی xuŝie havâ روزهای گرم و آفتابی در ایوان خانه و زمستان‌ها و هوای سرد، در اتاق خانه گرد هم می‌نشستند و قرآن یا کتاب خود را روی حصیر (فرش همهٔ اتاق‌ها و ایوان خانه‌های مردم گیلان) پیش پای خود می‌گذاشتند. اگر شاگردان در یک گروه و در یک سطح تعلیماتی بودند، ملاباجی کتاب همان گروه را تعلیم می‌داد؛ اگر نه آنان را به دو – سه گروه تقسیم می‌کرد. شاگردان کتاب‌ها را می‌گشودند و [الیف چو alifĉu چوب الف = کاغذی تاشده شبیه پیکان] را در دست می‌گرفتند و همپای کلام ملاباجی، کلمات کتاب را تعقیب و با او تکرار می‌کردند