کتاب خور، شهر شورستان

کتاب «خور، شهر شورستان» نوشتۀ عبدالکریم حکمت یغمایی است و انتشارات آذرکلک آن را منتشر کرده است. کتاب خور، شهر شورستان به معرفی شهر خور، شهرستان خور و بیابانک در کرانۀ جنوبی کویر نمک پرداخته است.

درباره کتاب خور، شهر شورستان

سرزمین ایران پهناور است و سرشار از شگفتی‌هاست، پر از کوه‌ها،‌دشت‌ها، جنگل‌ها، رودها، شنزارها،‌بیابان‌ها، شورستان‌ها و دریاها. در جای‌جای این سرزمین مقدس همراه با تنوع طبیعت، چشم‌اندازهای گوناگون فرهنگی، اقتصادی و اجتماعی دیده می‌شود.

در راستای هدف شناساندن سرزمین ایران، عبدالکریم حکمت یغمایی در کتاب خور، شهر شورستان تلاش کرده است شهر خور، شهرستان خور و بیابانک در کرانۀ جنوبی کویر نمک را به خوانندگان معرفی کند و مردم سخت‌کوش این دیار و زندگی‌شان را با نگاه به مسائل مختلف طبیعی، تاریخی، اجتماعی، اقتصادی و فرهنگی مورد بررسی قرار دهد. در این زمینه، عبدالکریم حکت یغمایی کتابی را با عنوان انتشار «جندق روستایی کهن بر کران کویر» در سال ۱۳۵۳ منتشر کرد که در آن به بررسی و معرفی یکی از روستاهای کرانۀ کویر پرداخته بود. کتاب خور، شهر شورستان، در واقع ادامۀ این اثر است اما با وسعت بیشتر و به منطقه‌ای بزرگ‌تر توجه و پرداخته شده است.

 کتاب خور،‌ شهر شورستان شامل ۸ فصل می‌شود. عناوین فصل‌ها عبارت است از: «فصل نخست: جغرافیاي طبیعی»، «فصل دوم: جغرافیاي انسانی»، «فصل سوم: نگاهی گذرا به رویدادهاي تاریخی منطقه»، «فصل چهارم: نگاهی گذرا به تاریخ اجتماعی منطقه»، «فصل پنجم: ویژگی‌های اجتماعی»، «فصل ششم: اقتصاد»، «فصل هفتم: فرهنگ عامیانه» و «فصل هشتم: خور و بیابانک از دیدگاه شعرا».

خواندن کتاب خور، شهر شورستان را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

خواندن این کتاب را به علاقه مندان به آشنایی با شهرها و فرهنگ‌های مختلف کشور پهناور ایران پیشنهاد می‌کنیم.

بخشی از کتاب  خور، شهر شورستان

«خور مرکز شهرستان خور و بیابانک در ۵۵ درجه و ۲۶ دقیقه و ۱۵ ثانیه طول شرقی از نصف‌النهار گرینویچ و ۳۲ درجه و ۵۶ ثانیه عرض شمالی از خط استوا قرار دارد. ارتفاع خور از سطح دریا ۸۲۹ متر است. شهرستان خور و بیابانک از جنوب به استان یزد، از شمال به استان سمنان، از شرق به خراسان و از غرب به کاشان محدود می‌شود. از لحاظ تقسیمات کشوری از آغاز دورۀ قاجاریه تا به امروز خور به تناوب به یزد، خراسان، سمنان و اصفهان وابسته بوده است. تا اواخر زمامداری فتحعلی شاه این منطقه از توابع یزد بود و در سال ۱۲۴۰ قمری از یزد جدا و به سمنان پیوست. در سال ۱۳۳۷ قمري در شمار یکی از ولایات خراسان درآمد. در سال ۱۳۰۱ ولایتی مستقل بود که تا ۱۳۰۶ شمسی این استقلال ادامه داشت و از این تاریخ تابع سمنان شد و پس از چندی از سمنان جدا شد و به خاک یزد منضم گردید. بلوک خور و بیابانک از سال ۱۳۲۷ شمسی تابع استان اصفهان شد.»