کتاب تا مغز استخوان

جشنواره‌های جهانی سینمایی از همان اول هم در چنبره نگاه‌های اقتصادی، سیاسی و ایدئولوژیک خاص شکل گرفتند. این مهم را بررسی بیانیه‌ها، مانیفست‌ها، هیئت‌های انتخاب و داوران، فیلم‌های به نمایش درآمده و برندگان جوایز سال‌های این جشنواره‌ها به ما می‌گوید؛ نه یک نگاه بدبینانه مبتنی بر توهم توطئه! اگر قبل‌ترها تنها چند جشنواره معروف اسکار و کن و ونیز و برلین وجود داشت، در چند سال اخیر هر روز بر تعداد این جشنواره‌ها با هدف تبلیغ و ترویج نوع خاصی از سینما در کشورهای هدف افزوده می‌شود و البته عموم آن‌ها تبدیل به عرصه‌ای شده‌اند برای جولان سینماگران آمریکایی و هالیوود؛ هالیوودی که خود تحت تأثیر افکار غالب صهیونیستی است. در این میان، سینمای اروپا هم که ادعا داشت به دلیل قدمت این قاره و ویژگی‌های تاریخی خاص خود بتواند در برابر سینمای آمریکا مستقل عمل کند، نشان داد که فاقد این استقلال است. بررسی سه جشنواره اصلی اروپا یعنی کن، برلین و ونیز این را به ما می‌گوید. آنچه در این میان قابل توجه است اینکه طی سال‌های اخیر رویکردهای سیاسی و ایدئولوژیک این جشنواره‌ها شدت بیشتری گرفته و واضح‌تر و علنی‌تر شده است و دیگر خبری از آن ژست‌های هنری قدیم نیست. پرونده پیش‌رو حول‌وحوش همین موضوع شکل گرفته است و قصد بررسی این جشنواره‌ها و اهداف و عملکردشان به عنوان یک ابزار سیاسی و ایدئولوژیک را دارد؛ البته با تأکید بر جشنواره‌های به‌اصطلاح گروه A یعنی اسکار، کن، ونیز و برلین. پرونده حاضر را به سه بخش تقسیم کرده‌ایم: یک بخش با پنج یادداشت؛ که درباره پایه‌های شکل‌گیری این جشنواره‌هاست و بررسی خط‌مشی، عملکرد و تأکیدات آن‌ها. یادداشت پایانی بخش اول هم به ترویج همجنس‌بازی در این جشنواره‌ها می‌پردازد. بخش دوم هم با دو یادداشت؛ درباره نسبت سینمای ایران و این جشنواره‌ها. در بخش سوم هم به بررسی جشنواره برلین پرداخته شده است.