کتاب تقیه در اسلام

کتاب تقیه در اسلام نوشتهٔ عبدالکریم بهبهانی و ترجمهٔ محمد امینی است و انتشارات مجمع جهانی اهل بیت آن را منتشر کرده است.

درباره کتاب تقیه در اسلام

مکتب اهل بیت عصمت و طهارت (ع) که تبلور اسلام ناب محمدی (ص) و متکی بر منبع وحیانی است، معارف ژرف و عمیقی دارد که از اتقان، استحکام و برهان برخوردار است و مطابق با فطرت سلیم انسان‌هاست. این مکتب غنی و نورانی در پرتو عنایات الهی و هدایت ائمهٔ اطهار (ع) و نیز مجاهدت هزاران جهادگر عرصه‌های علم و فرهنگ در طول قرون گذشته و حال، بسط و گسترش یافته است.

پیروزی انقلاب شکوهمند اسلامی به رهبری حضرت امام خمینی (ره) و تأسیس نظام اسلامی با تکیه بر قوانین اسلامی و با محوریت ولایت فقیه، افق‌های سیاسی، اجتماعی و فرهنگی جدیدی را برای انسان‌های آزاده به‌ویژه مسلمانان و پیروان و محبّان اهل بیت (ع) گشود و توجه بسیاری از نخبگان و مستضعفان جهان را به خود معطوف کرد.

مجمع جهانی اهل بیت (ع)، مولود این دگرگونی مبارک است که به ابتکار مقام معظم رهبری حضرت آیت‌الله العظمی خامنه‌ای در سال ۱۳۶۹ شمسی/ ۱۹۹۰ میلادی تأسیس شد و تاکنون خدمات شایانی را در تبلیغ معارف قرآن و اهل بیت (ع) و حمایت از پیروان اهل بیت (ع) در سراسر جهان انجام داده است.

معاونت امور فرهنگی مجمع جهانی اهل بیت (ع) در راستای رسالت خود جهت ارتقای شناخت و آگاهی پیروان اهل بیت (ع) در موضوعات، سطوح، مخاطبان و عرصه‌های مختلف، در حوزه‌های تولید کتاب و مجلات به زبان‌های متعدد و سایر محصولات فرهنگی به فعالیت پرداخته است.

کتاب تقیه در اسلام با هدف معرفی معارف اهل بیت (ع) و پاسخ به شبهات مخالفین به‌ویژه وهابیان و سلفی‌ها تهیه شده و حاصل تلاش علمی و پژوهشی گروهی از پژوهشگران و نویسندگان فرهیخته و صاحب نظر و ارجمند است.

خواندن کتاب تقیه در اسلام را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

این کتاب را به پژوهشگران حوزهٔ اسلام پیشنهاد می‌کنیم.

بخشی از کتاب تقیه در اسلام

«علّت این که «مذهب شیعه» از مذاهب دیگر، به تقیه مشهورتر شده این است که: روایات بسیاری از ائمّهٔ اهل بیت (ع) وارد شده و همین امر باعث گشته است تا شیعه از دیگر مسلمانان به تقیه مشهورتر باشد. همچنین دشمنی برخی از فرقه ها باعث شد که آن را وسیله ای برای مسخره کردن پیروان اهل بیت (ع) قرار دهند!

گویا آنان فراموش کرده اند که «تقیه»، از دستورات قرآن و از ضروریات دین است که همهٔ مسلمانان بر آن اتّفاق نظر داشته اند. و اگر در فروع آن، اختلافی وجود داشته باشد، مسألهٔ جدیدی نیست؛ زیرا مسلمانان در فروع مسائل شرعی، باهم اختلاف دارند، ولی در اصول، باهم اتّفاق نظر دارند.

چرا عدّه ای، وقتی به مکتب اهل بیت (ع) می رسند، نظرات مخالف آنان با مکاتب فقهی دیگر را دستاویزی برای تمسخر و هتّاکی خود قرار می دهند؟!

علمای عامّه توجّه نداشته اند که از جمله اهداف «تقیه» حمایت از وحدت اسلامی و جلو گیری از تفرقهٔ مسلمانان است، در این صورت، شایسته نیست که مذهب شیعه به «بدعت» و «نفاق» متّهم شود.

دورانهای سخت زندگی اهل بیت (ع) در زمان حکومت امویان و عبّاسیان باعث شده بود که شیعیان علی (ع) مذهب خود را ـ حتّی از همسرانشان ـ مخفی نگه دارند؛ زیرا در آن زمان، متّهم بودن به تشیع، سخت ترین کیفر را داشت و حتّی پسر از دست پدرش به قاضی شکایت می کرد که چرا پدرش او را «علی» نامیده است؟!»