کتاب بلورچی: مجموعه یادداشت‌ها و دست‌نوشته‌های شهید مهران (علی) بلورچی

کتاب بلورچی نوشتۀ علی اکبری مزدآبادی است. این کتاب را انتشارات یا زهرا منتشر کرده است.

درباره کتاب بلورچی: مجموعه یادداشت‌ها و دست‌نوشته‌های شهید مهران (علی) بلورچی

از شهید مهران (علی) بلورچی دست‌نوشته‌ها و یادداشت‌های زیادی به جای مانده است که کتاب بلورچی به اهتمام آقای علی اکبری مزدآبادی مجموعه‌ای است از این یادداشت‌ها و دست‌نوشته‌های به‌یادگارمانده از این شهید. این کتاب در ۶ فصل مختلف تنظیم شده است. از ویژگی‌های خاص این کتاب می‌توان به مراقبت‌های شهید از رفتار خود و تذکرات روزانۀ شهید به خودش اشاره کرد که حقیقتاً برای هر انسان جویای رستگاری و تعالی اخلاقی، بسیار راه‌گشا و مفید است. در فصل آخر این کتاب وصیت‌نامۀ شهید نیز گنجانده شده است.

خواندن کتاب بلورچی: مجموعه یادداشت‌ها و دست‌نوشته‌های شهید مهران (علی) بلورچی را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

علاقه‌مندان به زندگی‌نامۀ شهدا می‌توانند از خواندن این کتاب لذت ببرند.

بخشی از کتاب بلورچی: مجموعه یادداشت‌ها و دست‌نوشته‌های شهید مهران (علی) بلورچی

«داستان زندگی را از پدربزرگ مادری مهران آغاز می‌کنیم. «امین‌الله لشکرلو» یکی از اعضای فرقه ضاله بهایی بود دخترش الامعه» با این که مادری مسلمان داشت، اما چون در ده‌سالگی پدر و مادرش از هم جدا شدند، لاجرم الامعه هم پیرو آیین پدرش شد. لامعه همراه برادر و خواهرش نزد مادرشان زندگی می‌کردند و امین‌الله خرجی آنها را می‌داد.

برابر آیین بهائیت امین‌الله یک سال بعد از طلاق دوباره می‌توانست ازدواج کند و این بار با دختر عمویش «پروین» ازدواج کرد. مادر لامعه وقتی شنید امین‌الله دوباره ازدواج کرده بچه‌ها را به نشانه اعتراض به امین‌الله برگرداند. بهایی بودن عاملی شده بود که لامعه دوستان زیادی نداشته باشد. هم‌کلاسی‌هایش او را اذیت می‌کردند لامعه عزیز دردانه پدرش بود و او را دوست می‌داشت. این آزار و اذیت‌ها به جایی رسید که تاب تحمل امین‌الله سرآمد و او به وزارت فرهنگ پهلوی شکایت کرد؛ اما چیزی عایدش نشد.

تنها هم‌بازی‌های لامعه دخترهای مستأجران پدرش بودند که همگی در خانه‌ای بزرگ زندگی می‌کردند.

لامعه کلاس سوم دبیرستان بود که برایش خواستگار پیدا شد. او فامیل همسایه بهایی‌شان بود که در روستا زندگی می‌کرد این خواستگاری برای لامعه خیلی گران تمام شد و برگ جدیدی از زندگی لامعه را ورق زد. لامعه تحت هیچ شرایطی نمی‌توانست خودش را قانع کند به خواستگاری که او را «دهاتی» خطاب می‌کرد جواب مثبت بدهد از طرفی زن‌بابای لامعه می‌خواست هرطورشده این وصلت صورت پذیرد و بدین ترتیب با رفتن او از تهران، از شر عزیز دردانه شوهرش خلاص شود.»