کتاب ذهن مداد من

کتاب ذهن مداد من نوشتهٔ مینا افشاری است. نشر بید این کتاب را روانهٔ بازار کرده است. این اثر مجموعه‌ای از اشعار و ترانه‌های این شاعر معاصر ایرانی را در بر گرفته است.

درباره کتاب ذهن مداد من

کتاب ذهن مداد من که ویراستاری آن را «عبدالله محمدزاده سامانلو» بر عهده داشته است، حاوی بیشت از ۲۰ قطعه شعر کوتاه با حال‌و‌هوای عاشقانه است.

مینا افشاری شاعر را آبستن درد می‌داند و شعر را زایش درد می‌خواند. به نظر او شعر همچون روحی است که درد را تبدیل به کلماتی قابل‌فهم می کند و شعری که در آن درد نباشد به درد نمی‌خورد. دنیای شعر برای او مثل داشتن چتر نجات است در هواپیمایی در حال سقوط و یا مثل داشتن موتور برق وقتی همه‌جا تاریک می‌شود و یا مثل دریاچهٔ وسط کویر و مثل هر چیزی که آدم آرزویش را دارد.

شعر نو فارسی با وانهادن قالب‌های شعر کلاسیک در قرن ۱۴ هجری به‌وجود آمده است. این گونه از شعر فارسی آزادی بسیاری را در فرم و محتوا به شاعر می‌دهد. شعر نو به لحاظ محتوا و جریان‌های اصلی ادبی حاکم بر آن کاملاً با شعر کلاسیک فارسی متفاوت است و به‌لحاظ فرم و تکنیک ممکن است همانند شعر کلاسیک موزون باشد یا نباشد یا وزن آن عروضی کامل باشد یا ناقص. استفاده از قافیه نیز در شعر نو آزاد است.

معمولاً شعر نو فارسی را به ۳ دستهٔ اصلی شعر نیمایی، شعر سپید و موج نو تقسیم می‌کنند و پدر شعر نوی ایران را نیما یوشیج (علی اسفندریاری) می‌دانند.

احمد شاملو، فروغ فرخزاد، سهراب سپهری، هوشنگ ابتهاج (سایه)، نادر نادرپور، فریدون مشیری و محمدرضا شفیعی کدکنی بعضی از شاعران مشهور ایرانی هستند که در قالب شعر نو می‌سروده‌اند.

خواندن کتاب ذهن مداد من را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

خواندن این کتاب را به دوستداران شعر معاصر ایران پیشنهاد می‌کنیم.

بخش‌هایی از کتاب ذهن مداد من

«تو تمام می شوی

و من

در ابتدا نشسته ام

تو تمام می شوی

تمام زندگی من

تمام لحظه های خوب من

تو می شوی

تو می روی

و اشک های من جلوترت

تمام می شوی

تا

شروع شود

دوباره دردهای من

به هیچ جا نمی رسم

دوباره می شوی

تمام

زندگی من»

***

«وارد نمی شود

اعتراض

به علاقه ام به تو

تو را همچنان دوست دارم

مثل

انجیری که در حیاط

خمیازه می کشد

انتظار می کشد

مرا

و اصلا مهم نیست

برای تو

چند دریا

به نام چشم های من

ثبت شده اند»

***

«دوست داشتنم توی سرم بخورد

این زمین چه غلطی می کند

تکانی به خودش بدهد

شاید به هم بخوریم

از عقربه های ساعتم آویزان شده ای

هر لحظه سنگین تر از قبل

ساعتم را برای ده سال بعد کوک می کنم

و می خوابم

کاری از من ساخته نیست»