کتاب انتزاع شب و شعله

کتاب انتزاع شب و شعله نوشته محمد مهربان است. این کتاب مجموعه‌ای از اشعار زیبا و لطیف این شاعر توانمند است.

درباره کتاب انتزاع شب و شعله

کتاب انتزاع شب و شعله مجموعه سروده‌های آزاد و سپید محمد مهربان است. مضمون این اشعار عاشقانه و مملو از احساسات شاعرانه است. زبان شعر محمد مهربان زبانی ساده و صمیمی است و از میان صنایع ادبی تشبیه و استعاره بیشترین کاربرد را در شعر او دارد. این سادگی باعث تاثیرگذاری بیشتر شعر در مخاطب و عامل ایجاد حس همذات پنداری با شاعر می نماید. گویی در میان کلمات و بندبند این اشعار مخاطب معشوقی ازلی و اثیری خود را می‌بیند و تجربه زیسته شاعر را بار دیگر تجربه می‌کند.

شعر یکی از راه‌های انتقال احساسات است. شاعر برای بیان حقیقت احساسات و عواطفش به زبانی نیاز دارد که او را از سردی مکالمه روزمره دور کند و بتواند با آن خیالش را معنا کند و شعر همین زبان است. با شعر از زندگی ماشینی و شلوغ روزمره فاصله می‌گیرید و گمشده وجودتان را پیدا می‌کنید. این احساس گمشده عشق، دلتنگی، دوری و تنهایی و چیزهای دیگری است که قرن‌ها شاعران در شعرشان بازگو کرده‌اند.

شعر معاصر در بند وزن و قافیه نیست و زبان انسان معاصر است. انسان معاصری که احساساتش را فراموش کرده‌ است و به زمانی برای استراحت روحش نیاز دارد. شاعر در این کتاب با احساسات خالصش شما را از زندگی روزمره دور می‌کند و کمک می‌کند خودتان را بهتر بشناسید. این کتاب زبانی روان و ساده دارد و آیینه‌ای از طبیعتی است که شاید بشر امروز فرصت نداشته باشد با آن خلوت کند. نویسنده به زبان فارسی مسلط است و از این توانایی برای درک حس مشترک انسانی استفاده کرده است.

خواندن کتاب انتزاع شب و شعله را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

اگر علاقه‌مند به دنیای شعر و از طرف‌داران اشعار شاعران معاصر هستید، کتاب انتزاع شب و شعله یک انتخاب خوب برای شما است و خواندن کتاب انتزاع شب و شعله را به شما پیشنهاد می‌کنیم. با خواندن این کتاب لذتی ویژه از دنیای شعر می‌برید.

بخشی از کتاب انتزاع شب و شعله

دورم

از تو من دورم و تو

در سفری

شده اند چند ستاره مامور

روشنای قدمت

همره تو، جای خودم، همسفرت

تو برو راه و سفر بی خطر است

بی تو من چند شبی بی سحرم بی صبحم 

***

آفرینش عشق

سیب سرخ و آدم و حوا شدن

آسان نبود

آن دم عاشق شدن

آن جا خدا تنها نبود

قبل آدم در زمین

سیب آفرید

عشق آفرید 

دل آفرید

کس نبود اما خدا

آدم آفرید

بعد آن بود خدا

حوا آفرید

دست آفرید

بوسه و لب آفرید

عشق بین آدم و زن آفرید

مانده ام من

آن جا خدا یا آفرید!!!

پس چرا غم آفرید؟

دوری و دلشوره و عقل آفرید؟