کتاب مقرنس در معماری اسلامی

کتاب مقرنس در معماری اسلامی نوشتهٔ مامون صقال با ترجمهٔ مصطفی هادی‌پور و دیگران در انتشارات متخصصان به چاپ رسیده است. مقرنس یک عنصر منحصربه فرد تزئینی- معماری است که در معماری اسلامی پیش از قرن دهم میلادی معرفی شده است. این قطعه از قطعه هایی با سطح مقعر تشکیل شده است، به طوری که هر لایه از ترکیبات مقرنس فراتر از لایه قبلی است و یک سطح مفصل و غنی ایجاد می کند که در سه بعد مذکور در ادبیات غربی به عنوان, استالاکتیت، طرح شانه عسل، کار سلول و آلوئول در میان سایر توصیفات از آن یاد می شود. از آنجا که هیچ یک از این اصطلاحات معادل رضایت‌بخشی از مفهوم عربی مقرنس را نشان نمی دهد، از همان نسخه عربی در این مطالعه استفاده خواهد شد.

درباره کتاب مقرنس در معماری اسلامی

خانواده‌های قطعات مقرنس بسته به شرایط خاص فضای مورد نیاز محفظه یا سطح مورد نیاز تغییر پیدا می‌کنند و می‌توانند با روش‌های مختلف تولید شوند. از آنجا که این مطالعه بیشتر مربوط به مقرنس‌ها است و از آ نها به‌عنوان سیستمی واحد یاد می‌کند که می‌تواند فضا را کاملاً محصور کند، روش «تقسیم گنبد » به عنوان بهترین روش در تولید مجموعه قطعه‌های مقرنس ارزیابی می‌شود. روش «تقسیم گنبد » هنگامی که با روش «تغییر پایه » توضیح داده شود، برای تولید اشکال مختلف قطعه‌های منظم، نیمه‌منظم و نامنظم ترکیب می‌شود و به ابزاری قدرتمند برای تولید، تجزیه و تحلیل و توصیف مجموعه‌ای متنوع از قطعه‌های مقرنس تبدیل می‌شود. قطعه‌های منظم در این مطالعه به عنوان قطعه‌هایی تعریف می‌شوند که مثلث بالا و پایین آن دارای زاویه‌ای برابر با کوچکترین زاویه در یک خانواده یا مضربی از این زاویه هستند. نیمه‌های بالا و پایین همیشه زاویه یکسانی دارند. قطعه‌های مقرنس نیمه‌منظم قطعه‌هایی هستند که دارای یک نیمه بالا یا پایین نامنظم هستند که مثلث‌ها دارای زاویه‌ای متفاوت از زاویه قطعه منظم هستند. قطعه‌های نامنظم آن‌هایی هستند که نیمه‌های بالا و پایین آن‌ها زاویه‌دار هستند. همه این‌ها در بخش بعدی نشان داده شده است.

کتاب مقرنس در معماری اسلامی را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

این کتاب برای دانشجویان و علاقه‌مندان معماری مفید خواهد بود.

بخشی از کتاب مقرنس در معماری اسلامی

 تعداد اشکال احتمالی تولیدشده توسط چرخش بسیار زیاد است؛ بنابراین بدیهی است که برای تولید فرم‌ها باید محدودیت‌هایی در این فرآیند داشته باشیم. اولین محدودیت در مثلث داشتن زاویه بین دو ضلع است زاویه کوچکتر از ۱۸۰ درجه و بزرگتر از صفر، مثل پیش شرط داشتن فرم لوزی هنگام تکمیل مقرنس. محدودیت دیگر این است که اشکال مختلف قطعه مقرنس یک ترکیب خاص مربوط به یکدیگر باشد به گونه ای که ترکیب آن ها را به روشی منطقی، دقیق و جذاب برای محصور کردن فضا تسهیل کند. یک مثال واضح داشتن زاویه مقرنس به عنوان ضرب کوچک ترین زاویه در گروه است. حد سوم محدودیتی عملی است و خواستار محدود کردن تعداد اشکال مختلف دریک ترکیب برای حداقل تولید و کار با آن است. نمونه هایی از خانواده قطعه های تولیدشده به طور سنتی در بخش 3.3 نشان داده خواهد شد، فرم های تولیدشد های که «قطعه های کمکی » نامیده می شوند. وظیفه اصلی آن ها گسترش در طراحی و ساخت یک قطعه مقرنس بدون نیاز به استفاده از قطعه های مقرنس دیگری است که سطح ترکیب را در جهاتی غیر از جهت طرح مقرنس نیز تغییر می دهد. به همین دلیل، عرض قطعات کمکی معمولاً برابر با عرض قطعات همان مقرنس هایی هستند که در این فرآیند از آن ها استفاده خواهد شد. هنگامی که سطح داخلی یک قطعه مقرنس از بیش از یک سطح تشکیل شده باشد، می توانیم یک قطعه کمکی به دست آوریم که قطعه مقرنس را در جهت طرح خود یک لایه به سمت بالا گسترش دهد و با توجه به مثلث جانبی، در یک زاویه، مطابق با زاویه پایه میانی، مقرنس ها را مسدود کند. از آنجا که این شکل از قطعات کمکی معمولاً مورداستفاده قرار نمی گیرد، در این مطالعه بیشتر موردبحث قرار نخواهد گرفت. قطعه های کمکی بیشتر در اسپانیا و شمال آفریقا (شکل ۳) و گاهی در ایران و آسیای میانه استفاده می شود.