کتاب هفت ایستگاه تا مریخ

کتاب هفت ایستگاه تا مریخ نوشته‌ٔ حمیدرضا غلامی، مجموعه‌ای از داستان‌های آموزنده است که در هرکدام از آن‌ها شاهد بروز رفتارهایی متفاوت از تصمیمات شخصی تا جمعی هستیم و می‌آموزیم که هرگز برای یادگیری چیزهای جدید و جبران اشتباهات دیر نیست. کتاب هفت ایستگاه تا مریخ در انتشارات تیمورزاده به چاپ رسیده است.

درباره‌ کتاب هفت ایستگاه تا مریخ

تجربه‌های خوب و بد ما در زندگی به خاطر انتخاب‌های درست و غلط ماست. اگر همیشه شرایط آن طورکه می‌خواهیم پیش نمی‌رود، نباید خودمان را سرزنش کنیم اما باید دلیل آن را درون تصمیمات خودمان جست‌وجو کنیم. و بدانیم هر اشتباهی تجربه‌ای است که از بروز اشتباهات بزرگتر جلوگیری می‌کند. و هر زمانی که اشتباهاتمان را جبران کنیم باارزش است.

با خواندن این کتاب نگرشتان به خودتان، اطرافیانتان و دنیا تغییر خواهد کرد و به تبع آن رفتارتان نیز متفاوت خواهد شد. 

کتاب هفت ایستگاه تا مریخ را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

به کسانی که به خواندن داستان‌هایی کوتاه اثرگذار علاقه دارند، پیشنهاد می‌کنیم هفت ایستگاه تا مریخ را بخوانند.

 بخشی از کتاب هفت ایستگاه تا مریخ

آن‌ها خیلی راحت با دنیا و مسائلش کنار می‌آمدند. به نظرم حتی نسبت به معلمان دیگر خیلی راحت‌تر و مؤثرتر با دانش‌آموزان ارتباط برقرار می‌کردند. اگر اغراق نکنم، گاهی اوقات در مقایسه با بقیه مشاغل نیز زحمت و تلاش بیشتری داشتند. یکی از سخت‌ترین کارهایی که انجام می‌دادند فهماندن دانش‌آموزان برای ساختن فرمول و استفاده از آن در جایگاه صحیح برای حل مسائل بود. به همین خاطر همیشه معلم‌های فیزیکم را ستوده‌ام. 

البته همه مثل من خوش‌شانس نبودند. آریا، دوستم، که پسر یکی از همسایگان دور ما نیز محسوب می‌شود، حالش از فیزیک بهم می‌خورد. چون دقیقا از معلم فیزیک بد آورده بود. بجای آن عاشق علوم تربیتی شده بود. خیلی برایم جای تعجب بود؛ زیرا دانستم همچین درسی را که اصلاً جزء ساعت‌های تحصیلی حسابش نمی‌کنم به عنوان یک درس مهم برای یک دانش‌آموز دیگر جذاب است. البته این پایان ماجراجویی‌ام نسبت به درس علوم تربیتی نبود و همین موضوع باعث شد تا یک روز به همراه آریا به سر کلاسش رفته و ساکت بنشینم تا مطمئن شوم برداشتم از این درس و معلمش صحیح است؛ اما چیزی که دیدم حیرت‌انگیز بود. اولین بار بود که می‌دیدم یک معلم علوم تربیتی، نسبت به درس خودش با من هم عقیده است. البته این را به زبان نیاورد، بلکه عملش اینطور نشان می‌داد. اول کلاس از هر درس ۵ سوال به دانش‌آموزان می‌داد و بعد به بچه‌ها اجازه می‌داد به شرط اینکه سروصدایی راه نیاندازند، هرکسی هر کاری که دلش می‌خواهد انجام دهد. خودش هم یا با تلفن صحبت می‌کرد و یا پیام می‌فرستاد. آن روز تا حدودی فهمیدم که دلایل تفاوت آدم‌ها برای علایقشان چه چیزهایی می‌تواند باشد. مهم‌ترین تفاوت من و آریا در نگاهمان به معلم‌ها بود. او در کلاس‌ها به دنبال چیز دیگری می‌گشت و من در این کلاس‌ها به دنبال خواسته‌ای دیگر بودم. هیچ چیز مطلقی برای انتخاب بهترین کلاس وجود نداشت. بخش زیادی از این تفاوت‌ها وابسته به درون ماست. از وجود ارگانیزم پیچیده‌ای همچون خودمان حیرت‌زده شدم. از خود پرسیدم که آیا واقعاً می‌دانم چه چیزی می‌خواهم؟! هر بار این سوال امید و انگیزه جستجو را در من برانگیخته می‌کرد.