کتاب سینمای وسترن

کتاب سینمای وسترن اثری از احسان خوشبخت است که در انتشارات روزنه کار منتشر شده است. در این کتاب نگاهی کامل به ژانر وسترن می‌اندازیم و فرهنگ و عناصرش را بررسی می‌کنیم.

درباره کتاب سینمای وسترن 

وسترن یکی از ژانرهای هنری است که در فیلم، تلویزیون، رادیو، ادبیات، نقاشی و سایر هنرهای تجسمی استفاده می‌شود. داستان‌های این ژانر بیشتر در نیمه دوم قرن ۱۹ میلادی و در آمریکای قدیم و پس از نبرد آلامو در سال ۱۸۳۶ رخ می‌دهند. آثار هنری این ژانر به ویژه وقایع پس از پایان جنگ داخلی آمریکا در سال ۱۸۶۵ و کشتار زانوی زخمی در سال ۱۸۹۰ اتفاق می‌افتد.

احسان خوشبخت، در کتاب سینمای وسترن نگاهی کامل به سینمای وسترن می‌اندازد و پس از نگاهی به تاریخچه ژانر وسترن به مرور کارگردانانی می‌پردازد که در این ژانر آثاری هنری از خود به جا گذاشته‌اند. در بخش بعدی کتاب به مرور وسترن‌های بزرگ سینمای ناطق می‌پردازد و فرهنگ عناصر سینمای وسترن را هم بررسی می‌کند. 

کتاب سینمای وسترن را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم 

خواندن کتاب سینمای وسترن را به تمام علاقه‌مندان به سینما و به خصوص فیلم‌های وسترن پیشنهاد می‌کنیم. 

بخشی از کتاب سینمای وسترن

در یک وسترن پوشیدن لباس نامناسب توسط یک بازیگر به سرعت نظر ناآشناترین تماشاگران را جلب می‌کند و یک نافرمانی از کلیشه‌ها، عامی‌ترین بینندگان را متوجه تخطی می‌کند و با این پرسش مواجه‌شان می‌کند که آیا فیلم چه دلیل قانع‌کننده‌ای برای سر باز زدن از آنها داشته. به این خاطر است که وسترن همواره تعاملی زنده بین بیننده و اثر سینمایی برقرار می‌کند. نوعی صراحت در انتقال مفاهیم در ژانر وسترن وجود دارد که ژانرهای دیگر از آن بی‌بهره‌اند. شاید این ویژگی منحصربفرد به خاطر حضور اسلحه در ژانر باشد، ژانری سینمایی که بیش از هرچیز با مفهوم مرگ و زندگی پیوند خورده و بین این دو نقطە غایی دست به تشریح مجموعه‌ای از چالش‌ها و پرسش‌های اگزیستانسیالیستی برای حیات بشر می‌زند. با آن که پرسش‌های وسترن ممکن است آمریکایی قلمداد شوند، اما در قرن بیستم و بیست و یکم این پرسش‌ها کمابیش توسط هر انسانی در هر نقطه‌ای از جهان طرح شده است:

آزادی، جنگ، تضاد موجود در جامعه چندفرهنگی، رجحان عملگرایی فعال بر ملاحظات مذهبی.

در اولین وسترن تاریخ سینما، سرقت بزرگ قطار (ادوین اس پورتر، ۱۹۰۳)، سردسۀ سارقان قطار، جوستوس دی بارنز به سوی دوربین/تماشاگر شلیک می‌کند، گلوله‌ای که در ذهن بیننده کدهای اصلی ژانر را حک می‌کند: خشونت، بیواسطگی، تقسیم روایت بین لانگ‌شات‌های دور (که یک قطار را در خودشان جای میدهند) و کلوزآپ‌های نزدیک (که در آن تعداد خط‌های صورت بازیگر را میتوان شمرد)، کشمکش حرکت و ایستایی به عنوان عناصر معرف دو ایدئولوژی (سوار یا نشسته بر صندلی، قطار در حرکت در تقابل با دفتر کار سوزنبان)، تعلیق و تنش درون قاب (هفت تیرکشی کمین کرده)، تقابل مکانیک (قطار) و نیروهای طبیعی (زور بازو، اسب‌ها، رودخانه)، گروه/ِ جامعۀ منفعل در چنگ گروه پویای ضدقانون، چشم‌اندازهای طبیعی متغیر، ِ رقص به عنوان نقطه اتکای اجتماع درخطر اولیه، نجات و رستگاری در آخرین لحظه.