نظرات کاربران درباره کتاب شب شاه‌کشان

وقتی خواندنش رو شروع کردم خیلی جذاب بود‌. به قدری که همون روز رفتم کتابفروشی و نسخه‌ی فیزیکیش رو خریدم تا ادامه‌ش رو ساده تر بخونم اما وقتی به پایان داستان رسیدم... واقعا ناامید شدم. نویسنده ایده‌ی خوبی داشت. قلمش جذاب بود. دوره‌ی پر تب‌وتابی رو برای نوشتن برگزیده بود اما شخصیت پردازیش خوب نبود. در واقع این داستان اصلا شخصیت پردازی نداشت. جوری که وقتی به صفحه‌ی آخر رسیدم از خودم پرسیدم: خب که چی؟؟ به نظرم ایده و داستان حیف شده بود. میتونست خیلی طولانی‌تر و قوی‌تر باشه. حداقل می‌شد شخصیت شاه اردشیر، پریزاد و مهم‌تر از همه، شاهزاده بهمن رو که نقش بسیار مهم و پیش‌برنده‌ای در داستان داره از دید سمیرامیس به مخاطب شناسانده بشه.

اوضاع دربار هخامنشی پس از عصر طلایی کوروش و داریوش به خوبی به تصویر کشیده شده تو این کتاب. شخصیت پردازی های کتاب فوق العادس. سیر زندگی همه افراد به خوبی نشان داده شده. با پایانی بس هیجان انگیز! هشدار: این کتاب دارای محتوای تلخ می باشد. آن را با کمی شکر بنوشید8)

همیشه ضلع سوم قدرت و سیاست ، خون بوده و هست. رمان ترکیبی از تخیل و واقعیت هست با فضایی وهم الود در سرتاسر داستان، با فضا سازی و صحنه های گیرا و پرکشش که شما رو تا اخر با خودش میبره

کتاب خوبی بود. من داستانش رو دوست داشتم ولی کاش کمی بیشتر به شخصیت‌هایی غیر از راوی پرداخته میشد

رمانی تاریخی هست همراه با تخیل نویسنده.نویسنده تقریبا به هویت تمامی شخصیت ها بسیار خوب پرداخته و سعی نکرده شخصیتی رو بدون نقص جلوه بده و این موضوع,داستان رو بسیار جذاب کرده. دیالوگ های کتاب هم فوق العاده دلنشین و جذابند.

خیلی دوستش داشتم. اگر طولانی‌تر بود و کمی بیشتر روی شخصیت‌پردازی‌ها کار میشد قطعا پنج ستاره میدادم. تنها مشکلم این بود که شخصیت مهمی مثل بهمن عملا برای مخاطب ناشناخته میمونه

خیلی زیبا بود و لحن و سبک بیان نویسنده بسیار فاخر و دلپذیر بود

مدتی پیش این کتاب رو شروع کرده بودم ولی نمی‌دونم چرا با خوندن چهار پنج صفحه‌ی اول، جذب کتاب نشدم و نیمه کاره موند. این‌بار که به سراغش اومدم ولی مجذوب شدم، مجذوب قدرت قلم نویسنده در استفاده از آرایه‌های ادبیات و بیان متفاوت جملات تکراری. بازه‌ی تاریخی متفاوتی توسط نویسنده انتخاب شده بود. همه‌ی ما از هخامنشیان شکوه و بزرگی به یاد داریم و بس. نویسنده سراغ بازه‌ای از تاریخ هخامنشی رفته بود که سرتاسر سقوط و تاریکیه... جایی از کتاب هم این مفهوم به خوبی بیان شده بود، اینکه هخامنشیان به قله رسیده بودن و بالا تر از قله جایی برای رفتن نیست، پس پایین اومدن، سقوط کردن... مابقی نظرات رو که خوندم اغلب گفته بودن که کتاب شخصیت پردازی خوبی نداشت، نمی‌دونم چرا اما من خیلی زیاد تونستم با شخصیت‌ها همراه بشم. اون کشکمش‌های درونی و اون نبرد سفیدی و سیاهی در شخصیت‌ها خیلی قابل لمس بود. در کل کتاب یک ترکیب جادویی از کلمات، خواب‌ها، تصاویر وهم آلود، نمادها و آرایه‌های ادبیاتی و تاریخ بود. من شخصاً عاشق این قلم شدم‌. تو رو از این دنیا جدا می‌کرد و در خودش غرق... دیالوگ‌ها فوق العاده بودند، توصیفات فوق‌العاده‌تر. پایان‌بندی رو خیلی دوست نداشتم، به قدرت شروع نبود. احساس می‌کنم نویسنده از یک جایی به بعد در یک تنگنای زمانی یا شاید هم تعداد کلمات قرار گرفته بود و می‌خواست هرچه زودتر داستان رو تمام کنه. همه چیز با عجله به پایان رسید و تکه‌های پازلی که کل داستان درگیر حل کردنش بودیم، به سرعت و یکی پس از دیگری جای‌گیر شدن. بدون اینکه فرصت هضمش به مخاطب داده بشه. یک ستاره به خاطر پایان‌بندیِ نسبتا افتضاح کتاب کم کردم. همین. وگرنه من برای این کتاب فکرکنم بیشترین مقدار هایلات و بریده رو داشتم توی طاقچه. :) اسپویل که نه اما اگر هنوز کتاب رو نخوندید برای اینکه لذت نخستین بار بودن این حس رو از دست ندید، ادامه‌ی کامنتم رو نخونید‌. :)) به نظرم اوجش اونجایی بود که سمیرا در میان خواب و بیداری دیوانه‌وار دوید و نهایتا خودش رو پای آرامگاه پدر، کوروش بزرگ پیدا کرد! اون لحظاتی که گونه‌اش رو به سنگ آرامگاه چسباند و اون آرامشی که دریافت کرد. درد و دل‌هاش با او و نهایتا اون جمله‌ای که گفت میراث تو برای ما حسرت بود یا چیزی شبیه به این. از لا به لای تک تک کلمات اون قسمت "حسرت" رو با بند بند وجودم حس کردم‌. حسرت روزگاری که پدر، بر وطن فرمانروایی می‌کرد. دو هزار و اندی سال گذشته و ما هنوز دل‌تنگ و در حسرت وطنی هستیم که پدر برای ما ساخته بود. :))

عالی من چندسال پیش خوندم و اینقدر عمیق وارد فضای داستان شدم که احساس میکردم روایات رو به چشم میبینم ، ممنون از طاقچه و آقای شهبازین عزیز