نظرات کاربران درباره کتاب نجوای خاکستری

قلمِ نویسنده بسیار نزدیک به ذهن خواننده اش است و در فضایی راحت و آسوده کتاب به جلو می‌رود و به خواننده این احساس را می دهد که در تاریکی های ذهنش تنها نیست.

مرسی برا حس هنرمندانه درونت

جایی غرق در سکوت و تاریکی همانجایی که انسان ها از گرفتن تصمیم های بزرگ امتناع میکنند نوشته هایی از جنس گفتگو با خویشتن حس همدلی و همفکری و همنظری نویسنده میتواند از غرق شدن درتنهاییت جلوگیری کند. که اگه بخوام خلاصه بگم بینظیره3

خوشحال که بالاخره این کتاب چاپ شد نوشته های این کتاب طوریه که میتونی به هر شخصیتی که در ذهنت داری و هر نوع ارتباطی که داری مرتبط کنی حرف های دلت فریاد زده شده‌ در سکوت اینجا به نوشتار اومده تا دیده بشه حس بشه شاید در نگاه اول این یک کتاب ساده به نظر برسه ولی عمیقا‌ واژه به واژه های این کتاب از درون‌ رو زندگی ها و حالت های مختلف افراد همراه با اندیشه درونی و عمیق نویسنده آمیخته شده ممنون از طاقچه که این کتاب موجود شده

متن کلی کتاب پر از پارادوکس بود و من واقعا عاشق این سبک نوشته هام. کلمات متضاد، به قشنگ ترین شیوه کلاژ شده‌ان و در عین حال که معنی عمیقی دارن، به شدت وایب بداهه گویی و اورثینگ میدن. من با این سبک نوشته ها خیلی حال میکنم. انگار نشسته باشم رو مبل پیش نویسنده، اونم پشت به من رو میز، سیگار به دست، بنویسه و نوشته هاشو بلند بخونه و ندونه که من هستم. انگار که شریک بلند بلند فکر کردنای نویسنده در تنهایی خودشم. انگار در و دیوارایی بودم که میدیدم و می‌شنیدم و چیزی نمیگفتم. کتاب بخش بندی و منسجمه و هر قسمت تو هر صفحه سبک خودشو حفظ کرده. بخش اول، قوی بود. جملات کوتاه بود اما وزن داشت و خوندنش بهم چسبید. بخش دوم هم، جالب بود. از سبک نوشته های نامه نگاری به شدت خوشم میاد و خوندن حرفای شاید نزده شده بهم حس دیپ و جالبی میده. و بخش سوم، پسر، عاشقشم((: این بخش رو چندبار خوندم. انگار نمی‌خواستم باور کنم که رسیدم به ته کتاب. در کل، کتابی بود که ارزش خوندن داشت. حس آسودگی و آشفتگی رو یک‌جا بهم تزریق کرد و پارادوکس لذت‌بخشی رو بهم هدیه داد. اگه بخوام ادبی تر حس خوندن نجوای خاکستری رو توصیف کنم: یک مونولوگ درونیِ آشفته از انزوای خودخواسته، عشقی که در ترس از بیان محبوس شده، و جست‌وجوی ناامیدانه برای یافتن تکیه‌گاهی در میان دیوارهای ذهن و اتاقی که چهارمین دیوارش شخص خودم بود.