نظرات کاربران درباره کتاب طبیعی ترین شکل ممکن

طبیعی‌ترین شکل ممکن، درست مثل اسمش، اما با جسارت و بی‌هیچ واهمه‌ای از قضاوتِ شعرشناسان، چند احساسِ بی‌نام را _ در لیوانی (نرسیده)_ پر از اکسیژن، می‌ریزد و پیش می‌کشد. شعرها را با آرایه‌های ساده _ اما با رایحه‌‌های مشخص، بابونه، نعناع و زنبق_ و به فراخورِ لحظه و لابه‌لای وجود، وجوب و فلسفه، تعارف می‌کند؛ بی‌که اجبار کند. واژه‌ای کهن را از دل تاریخ _ بی‌هیچ شرحی _ همسایه‌ی واژه‌ای می‌کند از امروز: بوسه و قیچی، زخم‌های فسفری، فنجان و اقیانوس. ۲۱ آن را سر کشیده‌ام؛ یک شب با ولع، یک شب آرام. روزی در شلوغی و کوچه و روزها پیش از خواب؛ خوابی پس از چندروز. نمی‌خواستم بنویسم اما در قطعی‌ترین شکلِ تردیدم. حالا در این زیستِ بی اعتبار (پر از جنگنده و بیماری) که از فردام بی‌خبرم، پس می‌نویسم: طبیعی‌ترین شکل ممکن، یعنی زمزمه در گوش زمانِ حال ساده. چهارستاره را لمس کردم و یکی‌ش تا بعد؛ شاید در خود شب و یا در هفتمین آسمان، در زمان آینده‌ی مبهم...