نظرات کاربران درباره کتاب بخش D

🪄🎩🩸این شما و این میخکوب‌کننده‌ترین تردستیِ حیرت‌آورِ مک‌فادن! بعد از مطالعه‌ی کتاب‌های "هیچ‌وقت دروغ نگو" و "خدمتکار" از خودم می‌پرسیدم آیا مک‌فادن می‌تونه دست به خلق اثرِ دیگه‌ای بزنه که از این آثار هم سر و گردنی بالاتر باشه؟ و "بخش D" پاسخِ مثبتِ قاطعی بود که باهاش مواجه شدم! بدون کوچیکترین اغراقی باید بگم که موقع خوندن این کتاب سخت نفس می‌کشیدم، احساس میکردم مغزم درد میکنه، چیزی درونم گُر گرفته بود و برای رسیدن به پایانِ کتاب مثلِ اسفندِ روی‌ آتیش بودم. بعلاوه تک‌تک سکانس‌ها و اتفاقات مثل یک فیلم به‌وضوحِ هرچه‌تمام‌تر از جلوی چشم‌هام رد می‌شد و از همه حیرت‌انگیزتر اینکه تعداد پلات‌توییست‌ها (نقاط شوکه‌کننده) به حدی زیاده که وقتی مشغول مطالعه هستید دائم استرس دارید که نکنه خط ها رو باهمدیگه قاطی کنید و چیزی زودتر از موعود براتون اسپویل بشه و لذتِ سکته‌ی لحظه‌ایِ فهمیدنش رو از دست بدید :))))🫱🏻‍🫲🏽 با اطمینانِ کامل "بخش D" رو حاصلِ نبوغِ مک‌فادن و خالقِ بی‌مانندِ حیرت میدونم. کتابی که تونست ۴ ساعت تمام جوری میخکوبم کنه که حتی صدای عقربه‌های ساعت رو نشنوم.🫠 [ "ایمی" دانشجوی پزشکی‌ایه که باید یک‌ شب در بخش بیماران روانی شیفت بگذرونه، در ها قفل میشن و اون تا صبح دسترسی به آنتن یا اینترنت نداره. گرچه اساتیدش سعی دارن بهش اطمینان بدن که هیچ‌مشکلی پیش نمیاد و اوضاع کاملا تحت کنترله؛ ایمی زیاد اینطور فکر نمی‌کنه.. ] در وصف "بخش D" فقط میتونم بگم اگر عاشق ژانر معمایی - هیجانی با تم psychological thriller هستید؛ با نخوندنِ این کتاب، فرصتِ مطالعه‌ی اثری که به قلب‌تون چنگ می‌کشه و باعث میشه رگ‌های مغزتون یخ بزنه و بعد از خوندنش فضای اتاق برای بروزِ هیجان‌تون کافی نباشه و دلتون بخواد سرتون رو از پنجره ببرید بیرون و فریاد بزنید رو از دست می‌دید. :)))) ✨️در یک جمله: رسالتِ مک‌فادن و خصوصا این کتاب، زنده کردنِ هیجان و تلاطمی در شماست که مدت‌هاست در دیگر آثارِ جنایی و معمایی مانندش رو ندیدید. شاهکار پیش‌رویِ شماست! لذت ببرید..

اولین اثری که از نویسنده خوندم رمان خدمتکار بود که از همون اول منو میخکوب خوندن کرده بود. ولی خب این رمان برخلاف رمان خدمتکار به نظرم شروع حوصله سربری داشت . ولی خب یه چیزی رو میتونم بگم . این رمان فوق العاده اس . وقتی بالاخره داستان رو قلتک میوفته با سرعت دیوانه واری کتابو خوندم . و حتی در فصل های آخر قشنگ انگشت به دهن موندم . ضمن اینکه در دو رمانی که از فریدا مک فادن خوندم به نظر میرسه نویسنده عادت داره در فصل آخر حقیقتی رو آشکار کنه که برای خواننده کوبنده اس . حداقل که در این دو اثر مک فادن من این موضوع رو فهمیدم

شخصیت پردازی عالی بود پایان غافلگیری خوبی داشت یک نفس خوندم

کتاب نفس گیر و هیجان انگیزی بود. واقعا نمی‌شد حدس زد که آخرش چطور تموم می‌شه،هر لحظه هیجانش بالا می‌رفت و باعث می‌شد زودتر بخش های بعدی رو بخونم.کوتاهی فصل ها یکی از نکات مثبت این کتابه که باعث دلهره بیشتر خواننده می‌شه. ترجمه خیلی خوب بود و کمترین سانسور رو داشت.

دومین کتابی بود که از مک فادن میخوندم و کتاب قبلی رو یعنی یکی پس از دیگری رو بیشتر دوست داشتم...تم داستان من رو یاد فیلم های فریدون جیرانی انداخت و فضا سازی کتاب واقعا عالی بود ، بازی ذهنی و کنکاش درونی شخصیت اصلی خیلی خوبه اما در شخصیت پردازی الکنه به معنای واقعی الکنه و به خاطر این الکن بودن شخصیت هایی به وجود اومدن که در ظاهر راز آلودن و تمام بار داستان روی دوش همین شخصیت های راز آلودش بودن؛ / با اینکه نصف کتاب در گذشته و برای ساخته شدن شخصیت جیدِ ولی اون شخصیت هم برای ما چندان آشنا نیست و بخش های گذشته اش هم حذف میشد هیچ لطمه ای به کتاب نمیخورد... پایان واقعا بده چه حل معما و چه فصل بعد معما واقعا بده ( نه اینکه حل شدن معماش منطقی نباشه اتفاقا منطقی ولی اتفاقات بعد از حل معما و چگونگی نجات شخصیت اصلی خیلی تخیلیِ )

اگه به داستان پر از تعلیق و هیجان با تم جنایی و روانی علاقه‌مندین، حتما بخونینش. من که لذت بردم از داستانش. در عرض ۶ ساعت تمومش کردم.

کتابِ فوق العاده خفنی بود. از اون دسته کتاب‌هاست که وقتی شروع به خوندنش می‌کنی دوست نداری لحظه ای کتاب رو رها کنی. نویسنده به خوبی خواننده رو با امی همراه کرده بود و ترس،هیجان و اضطراب امی رو به خوبی حس میکردی.... و یه جاهایی طوری از استرس ضربان قلبم می‌رفت بالا که انگار نه انگار این فقط یه داستانه؛شدیدا پیشنهادش میکنم.

علیرغم اینکه کتابهای مک فادن رو دوست دارم اما این کتاب رو دوست نداشتم چون خیلی غیر واقعی بود، نمیشه تو یه بخش از بیمارستان نه تلفنی وجود نداشته باشه، نه انتنی، نه درب خروج اضطراری و کلا پرسنل درمان اونجا گیر بیفتند و تازه اون بخش فقط یک پزشک و یک پرستار داشته باشه، بنابراین حین خوندن کتاب اصلا نمی تونید اون فضا رو به عنوان یک فضای واقعی تو ذهنتون مجسم کنید و فقط یه تصویرسازی کارتونی خواهید داشت، اگه کتاب خوان حرفه ای هستی این کتاب اصلا نظرت رو جلب نمیکنه و در پایان از اینکه چند ساعت وقت گذاشتی احتمالا پشیمان خواهی شد.

نمیشه گفت کتاب جالبی نیست، چون توی چهارساعت خوندمش، نمیشه گفت هم که کتاب جالبیه، چون بخش هایی ازش کاملا قابل حدس بود، یه قسمت هایی هندی طور بود، ایده ش درکل جالب بود، ولی احساس میکنم هنوز نیاز به چکش کاری ادبی داشت تا معمای داستان رو بتونه خوب پیش ببره

کتاب خوبی هست ولی نه به اون صورتی که دوستان میگن و ازش تعریف میکنن، همچین میگفتن آخرش سورپرایز میشی که من گفتم چی داره، اول که روایت داستان به کندی پیش می‌ره و ۲ بخش آخر هست که یکم هیجان داره و این که کسی که کتاب های جنایی زیادی میخونه متوجه حرفم میشه خیلی هم داستان و هیجانی نیست ولی در کل خوبه. تو این ژانر هنوز کتابی بهتر از بیمار خاموش نخوندم

کلا یه چیزی بگم با آثار #فریدا_مک‌فادن اصلا نتونستم ارتباط بگیرم کتاب هاش جزو تبلیغ های معروف طاقچه هست و تو کتاب فروشی ها هم زیاد هست ولی واقعا من به شخصه پیشنهاد نمیکنم کتاب هاش بیشتر شبیه فیلم های وحشت هست منظورم صرفا ترسناک بودن نیستا... نه ؛ منظورم اینه هدف یا داستان خاصی نداره و فقط‌ فقط یه حالت سرگرمی و فانتزی هست منظورم منتقل شد ؟ 😅 یعنی رمان قوی ای نیست فقط یه حالت هیجانی و ژانر وحشته نوشته های ایشون تو دسته رمان هایی که شخصیت پردازی قوی دارن ؛ داستان قوی دارن ؛ مفاهیم جذاب دارن یا .... نیست صرفا یه چیز فانتزی مانند که سعی کرده ( به زور ) شرایط هیجان‌انگیز توش درست کنه هست.... کتاب #بخش_دی هم دقیقا نماد اینگونه آثار هست داستان یه شب تو ی بخش نگه داری از بیماران روانی که به نظرم اگر فیلم بشه یه فیلم ترسناک خوبی از توش درمیاد ولی رمان جذاب ؟ .. خب به نظرم نه یه زمانی برا اینکه وقتی در جستجوی کتاب هستم بهم از اینجور چیزا پیشنهاد نشه میگم آقا من دنبال رمان های تینیجری نیستم 👨‍🦯 ... کتاب رمان باید شخصیت پردازی داشته باشه و داستانش آدم رو جذب کنه نه صرفا هیجانی !

خب فریدا مطمئنا یکی از بهترین جنایی‌نویس‌های عصر حاضره ولی باید بگم این کتاب رو به اندازه هیچوقت دروغ نگو دوست نداشتم. چرا؟ داستان گُند شروع شد و اولش زیاد جذبم نکرد ولی خب چون کارهای مک فادن رو دوست داشتم رفتم جلو. بعدش همه چیز باز هم کُند پیش رفت، اون پیچش‌ها و هیجانات داستان همش آخر کتاب رخ می‌ده. البته مثل همیشه آخر داستان حسابی غافلگیرکننده بود اما خیلی تا به آخرش رسیدن سخت بود. شاید چون این کتاب خیلی جنبه‌ی روانشناختیش قوی بود، یا شاید هم چون بیشتر روی بیماری‌های روانی تمرکز شده بود. به‌هرحال کل داستان توی ۱۴ ساعت رخ می‌‌ده و ماجرای امی برنز هستش، یه دانشجوی پزشکی که برای گذروندن واحدهاش باید یه شب توی بخش دی، که بخش بیمارای روانی هستش کشیک وایسه. اما امی به دلایلی از این بخش وحشت داره و فکر می‌کنه از این بخش زنده در نمیاد.

عالی بود . چند ساعته تموم کردم . فقط آخر داستانو نپسندیدم.نویسنده آخر داستان برای اینکه شبیه فیلمای اسرارآمیز بشه صحنه اضافی گذاشته بود که هیجانمو تا حد زیادی سرکوب کرد . کاش همونطور واقعی و نزدیک به عقل با یه پایان خوش تموم میشد نه دور از ذهن و غیر واقعی .

رمان که نیاز به تعریف از من نداره خودش ماشالا معروفه ولی در رابطه با ترجمه بعد از مطالعه کتاب تنها بازمانده، بخش دی و خانه آن سوی دریاچه و مقایسه اونجا با ترجمه های نشر نون نشر کوله پشتی ، تبدیل به نشر مورد علاقه ی من شد ترجمه ها خودمونی تر ، دوست داشتنی، و نزدیک تر به متنه خداقوت به مترجم واقعا

بین این ترجمه و ترجمه نون این ترجمه بهتر بود اما عالی نبود می‌تونست خیلی بهتر باشه ولی نشر نون تو‌ خودت اول کتابت رو بخون یه بار ببین معنی میده؟ ترجمه نون اصلا راضی نبودم‌. خود کتابم چنگی به دل نمیزد زیاد جالب نبود و من خوشم نیومد.

فوق العاده محشر بود 👌🏻 به معنای واقعی کلمه یک کتاب هیجانی پر از اتفاقات شوکه کننده.... من در طول خوندن این کتاب احساست مختلفی مثل ترس، هیجان، ناراحتی، عصبانیت و... رو تجربه کردم عااااالیی بوددد...

کل کتاب رو توی یک روز تموم کردم و وقتی میگم توی یک روز اغراق نمیکنم دقیقا یک روز واقعا عالی بود

واقعاً کتاب جذابی بود که توی یه روز همرو خوندم نویسنده بشدت قلم قوی داره و کامل همه چیو بهم ربط داده توی این کتاب باید به جزئیات دقت کنید به همه اعتماد کنید و به هیچکس اعتماد نکنید فوق العاده دوستش داشتم و جزو مورد علاقه هامه قطعا خلاصه که توی خوندنش شک نکنید.🫀🍷✨🪄

بی وقفه و توی یک روز کتاب رو خوندم ! خیلیییی خوب بود، مدت ها انقدر متمرکز نشده بودم روی یک کتاب و واقعااااا نمیتونستم چشم بردارم از صفحات…. اگر از بیماری های روانی میترسید ، این کتاب شمارو میترسونه (چون بیماری های روانی یکی از زیرمجموعه های ژانر ترسناک هست) ولی اگر خوشتون میاد از این فیلد، واقعاااا قراره جذبش بشید !

من از این کتاب تعریف های زیادی شنیده بودم اما واقعا جالب نبود.داستانی نیست که یادم بمونه و زیاد من رو تحت تاثیر قرار داده باشه این کتاب شاید برای دو گروه جالب باشه اگه تازه میخوان جنایی بخونن چون داستانی کاملا روان و ساده داره یا اگر واقعا حوصله تون سر رفته بخونید برای سرگرمی بد نیست.

بهترین دروغ ها اون هایی ان که به حقیقت نزدیک تر باشند. نسبت به بقیه کتاب هایی که از این نویسنده خوندم به نسبت این بهتر بودش اوایل کتاب یکم برام غیر قابل تحمل بود.چون کارکترش امی از اول تا اوایل صفحه ۳۰داشت غر میزد و ناله می کرد. ایده داستان نمیشه گفت جدیده ولی هیجان داستان خوب بود مخصوصا آخرای کتاب که براشون اتفاقاتی افتاد. و حقایقی که برملا شد که بهترین دوست امی با اون چیکار کرده و چه شخصی داشته و خود امی هم چه شخصیتی داشته و به کسی نشون نداده و این ترسناکش کرده بود. ولی اینکه شغل دائمیت تو این مکان هایی که پر از بیماران روانی باشه و حتی امنیت نداری خیلی ترسناکه اصلا نمیدونی اون فرد کی بهت حمله میکنه یا اصلا تو ذهنش چیه؟اما بعضی از بیماران هستند که آرومن و خطرناک نیستند. داستان درمورد دختری به اسم امی که باید برای دوره ای به بخش دی تو یک تیمارستان مراقب باشه و اون از اون بخش وحشت داره و اصلا دلش نمیخواد اونجا بره ولی مجبوره متاسفانه دوست پسر سابقش هم همراه اون به اون بخش میاد و این بدتر از همه است چون اصلا امی دوست نداره اون رو ببینه و باهاش حتی حرف بزنه چه برسه که همکارش باشه. امی قراره یک شب طولانی رو با کلی اتفاقات بد و وحشتناک سپری کنه. تازه میدونید ترسناکی داستان چیه؟اینکه اون بخش اصلا هیچ نقطه ایش آنتن نداره پس اون اصلا نمیتونه با دنیای بیرون ارتباط برقرار کنه و تلفن های ثابت هم کار نمیکنه و قطع شده. کتاب کمی قابل پیش بینی ولی از لذت خوندنش و هیجانش کم نمیکنه. من این کتاب رو از نشر کوله پشتی به طور الکترونیکی خوندم و ترجمه خوب روونی داشت راضی بودم.

این کتاب اونطوری که زیاد ازش تعریف شده خوب نبود یعنی روند داستان تا یه جایی خوب بودولی از یه جایی به بعد حس میکنی اونفدراهم ک باید جذاب نیستش مخصوصا اخرای کتاب که نویسنده انگار میخاد فقط داستانو یه جوری جمع کنه کتاب هیچوقت دروغ نگوش از این بهتر بود که باز اخر اونم دلچسب نبود

اول درباره سلیقه ام یه توضیح بدم که چرا این کتاب رو انتخاب کردم. من عاشق ژانر جنایی معمایی هستم و اولین کتابی که تو ابن حیطه خوندم بیمار خاموش بود، واقعا کتاب فوق العاده ای بود. اصلا نمیتونستم ازش دست بکشم. این کتاب هم معمایی و جنایی هستش اما شما از اواسط کتاب یا دو سوم آخر بخوبی میتونین حدس بزنین که چه اتفاقی میفته. اما باز با این حال من از اواسط کتاب یه کله خوندم اما قبلش زیاد برام جذاب نبود و کشش نداشت برام. باز میگم اگر شاید کتاب بیمار خاموش رو نمیخوندم این برام جذاب‌تر بود اما اگر به بیمار خاموش ده بدم به این کتاب 7 میدم. اما باز کتاب جذابیه،. واقعا هیجان میده به مخاطب، ضربان قلبت میره بالا. این توضیح رو دادم برای کسایی که شاید مثل من بیمار خاموش رو خونده باشن بهتربتونن آنالیز کنن

به شدت مهیج و دوست داشتنی ؛مسیر داستان شما رو با کلی حدس و گمان دست می‌اندازه پیشنهاد میکنم بخونین

یه نویسنده چقدر می تونه ایده های ناب و هیجان انگیز داشته باشه. عالی این کتاب

بهترین ویژگی کتاب این بود که کاری میکنه تا به تک تک شخصیت ها شک داشته باشی دلیل اینکه نمیتونی آخرش رو حدس بزنی نبود اطلاعات نیست ، سناریو های مختلفی که تو ذهنت می سازی و هر کدوم به نظر درست و منطقی میاد. کلا کتابی که مغز رو وادار میکنه فکر کنه لذت بردم 👌☕

بعد از مدت‌ها، اولین کتابی بود که تونستم تا انتها بخونمش و این به‌خاطر روایت جذاب نویسنده هست. داستان دائما استرس میده و توی یه فضای گنگ و مبهمی مخاطب رو می‌ذاره که دوست داری همش بفهمی بعدش چی میشه. پایان خوب و مهم‌تر از پایان، شروع و حفظ توجه مخاطب در طول داستان عالی انجام شد. برای من این قضیه خیلی باحال بود که نویسنده در حین روایت داستان، درباره‌ی بیماری‌های روانی مختلف هم به خواننده آگاهی می‌داد.

از او کتابهایی که نمیزاره ولش کنی در عرض دو روز خوندمش و فک کنم نویسنده مورد علاقمو پیدا کردم قلم بسیار قوی و داستانش از اوناس که هی شوکه ات میکنه و البته پایان غافلگیر کننده داره

عالی بود نا انتها جذاب و پر از لحظات دلهره آور اصلا قابل پیش بینی نبود

عااااااااالی بود ۱ شبه تمومش کردم😬😁🥰

به جرات میگم این کتاب میخکوب کرد منو صفحه آخر..چه قدر بیماری های روانی عجیب و پیچیده اند.. خیلی باحال بود این کتاب ممنونم از طاقچه

کتاب جالبی بود. ترسناک نبود ولی جالب بود یکم حس دلهره و اضطراب رو منتقل میکنه اما ترس نه! کتاب به راحتی گمراهت میکنه پایانش تقریبا غیر قابل پیشبینی هستش. و در کل داستان نسبتا خوبی داره و ارزش یبار خوندن داره اولین تجربم از خوندن کتاب تو این ژانر بود که اونطور که انتظارشو داشتم عالی نبود اما از خوندنش پشیمون نیستم

واقعاً عاشق این کتاب شدم. بعضی قسمت‌هاش انقدر منو میخکوب می‌کرد که نمی‌تونستم بخوابم؛ فقط می‌خواستم بدونم بعدش چی می‌شه. وسط خوندن بارها با خودم حدس می‌زدم که حتماً داستان قراره این مسیر رو بره، ولی هر بار یه جوری غافلگیرم می‌کرد. پایانش هم یه ترکیب عجیب و دوست‌داشتنی بود؛ هم تلخ، هم شیرین. و دقیقاً همین حسِ دوگانه بود که کتاب رو برام موندگارتر و جذاب‌تر کرد.

به نسبت باقی کتاب های معمایی-جنایی که خونده بودم خیلی متفاوت بود، خیلی دوسش داشتم و تقریبا مرتبط با بیماران روانی میگذره یکوچولو هم شاید تخیلی بود که خب طبیعیه، من دوسش داشتم

سلام این کتاب خیلی جذابی هستش جوری که من کل دیشب بیدار موندم تا تمومش کنم قدرت نوشتن نویسنده بسیار زیاده جوری که هر بخش از کتاب شما با به واقع غیر منتظره روبرو میشین و در انتها از پایان شگفت زده میشین این کتاب به همه افرادی که سراغ هیجان میگردن معرفی میکنم

هیجان‌انگیز بود و متن جذاب و گیرایی داشت.

از اینکه کل این کتاب رو یک نفس توی یک شب خوندم نتیجه بگیرید که چقدرررر جذاب و نفس گیره🤌🏼

به عنوان یه دانشجوی پزشکی (که به بخش روان هم علاقه داره 😅) کتاب واقعا نفس گیری بود ، به هیچ وجه روند کندی نداشت که خسته کننده باشه بالعکس کاملا میخکوبتون میکرد که تا اخر یه نفس بخونید، ترجمه هم خیلی خوب بود. واقعا پایان هیجان انگیزی داشت. من واقعا لذت بردم 🥰

من کتاب رو دوست داشتم. مخصوصا نیمه پایانی تعلیق و هیجان خوبی داره، نمیشه گفت ترس ولی واقعا کنجکاوت میکنه که آخرش قراره چی بشه. پایانش هم شوکه کننده و خوبه. برای من اینطور بود که کتاب رو تا انتها پشت‌سر هم و بدون وقفه در یک روز خوندم، پس میشه گفت کشش لازم رو داره و چندساعتی سرگرمتون میکنه.

بهترین کتاب از آثار فوق العاده ی فریدا مک فادن

کتاب فوق العاده ای بود. من که خیلی دوسش داشتم. غیرقابل پیشی و به شدت هیجان انگیز و دلهره آور.

به عنوان کسی که مدتها کتاب نخونده بود، می‌تونم بگم که این کتاب شاید بهترین کتابی بود که می‌تونستم تو این شرایط بخونم. بخش D اولین کتاب جنایی‌ای بود که من خوندم و خیلی خیلی از خوندنش لذت بردم. بسیار روان خوان بود و از لحظه‌ای که کتاب رو دستم گرفتم نتونستم بذارمش پائین و به طرز اعتیاد آوری فقط می‌خواستم ببینم بعد چی می‌شه، و بعد چی می‌شه. مدتها بود داستان به این جذابی نخونده بودم. قطعا به هرکی که از این ژانر خوشش میاد، یا کسایی که می‌خوان عادت کتابخوانیشون رو برگردونن پیشنهاد می‌کنم که این کتاب رو بخونن. البته من نسخه‌ی فیزیکالش رو خوندم. دوست دارم که کتابهای بیشتری تو این ژانر بخونم و همینطور کارهای دیگه‌ی این نویسنده رو.

جالب بود، بین آثاری که از این نویسنده خوندم این اثر رو بیشتر از باقی دوست داشتم، پیشنهادش میکنم.

کتاب سرگرم کننده بود. از اون کتابایی که بهش می چسبید تا تموم بشه ولی انتظار زیادی ازش نداشته باشید. به عنوان یه جنایی خوب اصلا حرفی برای گفتن نداشت. همچین موقعیتی با همچین امنیت پایینی خنده داره و اصلا باورپذیر و منطقی نیست. اصلا با شخصیت ها همذات پنداری نمی کنید و هیجانی هم بهتون نمیده. مثل فیلم تریناک با خودتون میگید چرا باید همچین کاری کنه؟ چرا انقدر احمقانه باید غیبت یهویی همکارش رو نادیده بگیره؟ چرا انقد راحت این کلاف پیچیده با یه نخ هندی طور باید باز بشه؟ اثر سرگرم کننده ای بود ولی به نظر من چیز خاصی نداشت. اگه کتابخون حرفه ای هستید و به جنایی علاقه دارید به جای این کلاف های پر از احساسات و تخیل سراغ آگاتا کریستی برید.

کتاب خوش خوان و روانی هست و کشش و جذابیت خوبی دارد ولی با غافلگیری هایی که در طی داستان اتفاق می‌افتاد ارتباط برقرار نکردم، کل جذابیت خود داستان و ترس و دلهره ای که در طی کتاب حفظ شده و به خواننده القا میشد فدای غافلگیری های شده بود که در انتها مخاطب را ارضا نمی‌کند.

واقعا زیبا بود و تا تمومش نکنی نمیتونی‌کنارش بزاری

بخش دی همون بخشیه که امی برنر، که یه دانشجوی سال سوم پزشکی محسوب میشه مجبوره به خاطر گذروندن دوره تحصیلش یک شب کامل رو توش شیفت بده .اما این بخش یه بخش عادی از یه بیمارستان معمولی نیست .یه بخش از بیمارستان روانی مخصوص مجرمین دارای اختلالات اعصاب و روانه.نگارش کتاب به شدت روونه و باعث میشه خواننده تا انتها دست در دست خانم مک فادن پیش بره و در نهایت با یه جایزه تو دستش قصه رو ترک کنه و اونم پایان غیر منتظره کتاب هست .توصیه میشود 😊

عالی

عالی اولین و بهترین رمان جنایی که خوندم و البته با کمترین اضافه گویی بجز توی چند فصل آخر که من خودم به شخصه حوصلم نکشید تک تک کلمات رو بخورنم و یه چیز خلاصه خوندم 🫡🥲🍓 با اینکه یکی از رفیقام اسپویلش کرده بود ولی بازم واسم جذاب بود

خب به عنوان یه کتاب معروف جنایی کمتر از انتظارم بود،اولش غیر منطقی بودن بخش هایی از داستان بود که اذیتم میکرد،اینکه چطور ممکنه تو یه بخش هیچ تلفنی کار نکنه یا هیچ تلفنی آنتن نده یا هیچ خروج اضطرایی نباشه، یا اینکه پزشک و پرستار بخش رو‌کشته باشن بدون اینکه هیچ کس دیگه ای مشکوک بشه.دومین مشکلم پایان بندیش بود که به شکل خیلی بدی تموم شده بود و داشت میگفت که اِمی هم خودش مبتلا اسکیزوفرنیه که نه تنها مثل پایان بندی بعضی از کتاب های جنایی شوکه ام نکرد بلکه به نظرم به طرز بدی شکست خورده بود.در کل میتونین ناپختگی کتاب رو در سطر سطر کتاب بفهمید داستان پردازیش ضعیف بود و در شروع ما رو با خیلی از جزئیاتی رو به رو میکرد که خسته کننده بود و حتی در بخش پایانیش داستانش اصلا خوب از آب درنیومده بود و همینطور شخصیت پردازی خوبی نداشت ما تا اواخر کتاب شخصیت جید و مهمتر از اون اِمی رو شخصیت های اصلی کتاب بودند رو کاملا نمیشناسیم.اما با تمام اینها نکته مهمی که سعی داشت بهمون بگه این بود که به هیچ کس اعتماد نکن حتی اگه همه چی به نظر منطقی بیاد.