نظرات کاربران درباره کتاب دو خیاط هندی

به نظرم دو خیاط از اون کتاباست که یهو می‌بینی چند فصلشو پشت سر هم خوندی. داستانش آرومه ولی اصلاً حوصله‌سربر نیست. شخصیت‌هاش خیلی واقعی‌ان و راحت می‌تونی باهاشون ارتباط بگیری. قشنگ نشون می‌ده آدما تو زندگی معمولیشون چه درگیری‌هایی دارن و چطور باهاش کنار میان. من که آخرش حس خوبی ازش گرفتم و تا چند وقت تو ذهنم موند.

از گودریدز:داستان واقعا تلخ و ناامید کننده بود. در جاهایی از کتاب وقتی باریکه کوچکی از امید پیدا میشد، چند لحظه بعد با مشکلاتی که اصلا نمیشد تصورشون کرد کاملا نابود میشد. داستان با شرح زندگی ۴ نفر از طبقات مختلف هند، نگاهی خوبی میندازه به هند در سالهای 1970و بخشی نیز 1984... این حجم از بدبختی کمی باورنکردنی و بسیار بسیار افسرده کننده است

«دو خیاط هندی» تلخ است؛ از آن تلخی‌های عریانی که پیش‌تر در «ببر سفید» و «بافته» چشیده بودم. میستری در این کتاب نشان می‌دهد که هند، کشور هفتاد و دو ملت را هم رد کرده است. از سیستم کاست‌های عجیب گرفته تا ظلم بی‌امان ثروتمندان و سنت‌هایی که مثل زنجیر به دست و پای آدم‌ها پیچیده‌اند. نویسنده توانسته بدون آنکه شما را به هند دعوت کند، نوعی تجربه‌ی زیسته‌ی نیمه‌کامل برایتان بسازد. نیم دیگر این حجم از رنج و فقر، اصلاً در کلمات نمی‌گنجد و باید در آن زیست تا درکش کرد. سبک نوشتاری میستری ساده و به دور از تکلف‌های شاعرانه است. او وقتش را صرف توصیفات ادبی نمی‌کند، اما در عوض چنان جزئیات خشنی از اختلاف طبقاتی، فساد پلیس و تقابل مردم با سیاست را پیش چشمتان می‌آورد که راه فراری ندارید.کتاب گاهی از ریتم می‌افتد، اما آن‌قدر مغناطیس بدبختی‌اش بالاست که رهایش نمی‌کنید. همین که صفحه اول را بخوانید، انگار اولین مهره‌ی یک دومینوی سیاه‌بختی را انداخته‌اید؛ دیگر باید تا انتها به تماشای فرو ریختن همه‌چیز بنشینید.