«ماه در پاگرد اضطراری» نوشته فرهنگ شهبازی(-۱۳۵۲)، نویسنده معاصر ایرانی است.

در بخشی از کتاب می‌خوانیم:

از لابه‌لای دانشجویانی که بیرون ایستاده ‌بودند، وارد اتاق رییس خوابگاه ‌شدم. پیرمرد قوزکرده‌ای پشت میز نشسته بود. عینک دوربینش را تا نوک دماغش پایین کشیده ‌بود، و روی کاغذی چیزی می‌نوشت. بدون آن‌که کسی را نگاه کند، جواب‌های کوتاهی می‌داد. دکتر صداش می‌کردند. بعدها ‌فهمیدم: فارغ التحصیل ایتالیاست و چون کمی سرش بوی قرمه‌سبزی می‌داده، ‌از تدریس معاف و مسئول خوابگاه شده است. بلند حرف می‌زد و گاهی هم بین حرف‌هاش، کلمه‌ای را با لهجه غلیظ ترکی ادا می‌کرد.

پوشه، توی دست‌هام عرق کرده ‌بود. چند دقیقه‌ای بود روبه‌روی میزش ایستاده‌ بودم. آخرین کلمه را ‌نوشت و از بالای عینک صفحه درشتش، که نصف صورتش را پوشانده ‌بود، نگاهم ‌کرد: «ترم چندی پسر؟»

کلمه پسر را، طوری خاص ادا ‌کرد. یاد دوران دبیرستان ‌افتادم. یادِ دبیر ادبیات‌مان؛ بچه‌ها را همین‌طور صدا می‌کرد.

«ترم اول.»

«به ترم اولی‌ها خوابگاه نمی‌دیم...»

«آقای دکتر من جایی ندارم. نمی‌تونم تا ترم دیگه صبر کنم.»

«از دست من کاری ساخته نیس پسرجان. آیین‌نامه‌س.»

نزدیکتر ‌شدم؛ پرونده را ‌گذاشتم روی میز و ‌گفتم: «آقای دکتر، اگه لطفی کنین و کاری بکنین ممنون می‌شم.»

بدون این‌که سرش را بالا بگیرد، ‌گفت: «گفتم که از دست من کاری ساخته نیس. اگه آشنایی، کسی داری می‌توونی این ترم مهمونش بشی.»

راه ‌افتادم و از در خارج ‌شدم. دانشجوها هم‌چنان پشت در اتاق در هم لول می‌خوردند. پوشه را توی کیف دستی‌ام جا ‌دادم و از در خوابگاه ‌زدم بیرون.

توی ایستگاه اتوبوس، منتظر بودم و در ذهنم دنبال دوست و آشنا می‌گشتم. در شهری غریب و در فاصله‌ای هزار کیلومتری از شهر خودم، پیدا کردن یک آشنا، بعید به‌نظر می‌رسید.

نظرات کاربران درباره کتاب ماه در پاگرد اضطراری