نظرات کاربران درباره کتاب قصه های امیرعلی (جلد اول)

گاهی رسانه تصمیم می‌گیرد از یک فرد «چهره‌ای هوشمند» بسازد؛ آنگاه تمام توان خود را به میدان می‌آورد . نور، قاب، تدوین، روایت، تحسین بازیگران، تأیید مردم عادی ، همه دست به دست هم می‌دهند تا تصویری درخشان شکل بگیرد. اما پرسش اساسی اینجاست: آیا او واقعاً باهوش است، یا ما تنها با یک نمایش حساب‌شده روبه‌رو هستیم؟ آیا این تصویر، بازتاب حقیقت است یا حاصل کارگردانیِ ماهرانه‌ی پشت‌پرده؟ در روزگاری که رسانه می‌تواند از سکوت، معنا بسازد و از تکرار، باور بیافریند، مرز میان «هوش» و «هوشمند دیده شدن» باریک‌تر از همیشه شده است. شاید گاهی آنچه ما تحسین می‌کنیم، نه عمق اندیشه، بلکه مهارت در ارائه‌ی خویش باشد؛ نه خرد، بلکه مدیریت تصویر. و این‌جاست که نگرانی شکل می‌گیرد: چرا مفهوم باهوش بودن تا این اندازه تنزل یافته است؟ چگونه به جایی رسیده‌ایم که چند جمله‌ی پرطمطراق، چند واکنش سریع، یا چند تأیید چهره‌های مشهور، معادل خردمندی تلقی می‌شود؟ شاید مسئله این باشد که در عصر سرعت، تأمل ارزش خود را از دست داده و نمایش، جای اندیشه را گرفته است. شاید هم ما بیش از آنکه در پی حقیقت باشیم، در جست‌وجوی روایت جذاب‌تری هستیم.در نهایت، هوش واقعی نیاز به صحنه ندارد؛ آرام است، عمیق است، و در گذر زمان خود را ثابت می‌کند بی‌آنکه نیازمند نورافکن‌ها باشد.

فیل بوووو کم بود باید تبلیغات این نابغه رو تو طاقچه هم تحمل کنیم. تعریف کامل اورریتد. میدل رنج تو بازیگری، نویسندگی، گویندگی، مجری گری، ولی با تبلیغ شده نابغه ایران

ای کاش قصه های امیر علی فقط با صدای خودش تبدیل به کتاب صوتی بشه☘️

یادمه تو نوجوونیم این کتاب رو تو کتابخونه مدرسه دیدم و نشستم به خوندن. فکر کنم بخش هایی از این داستان ها رو هم تو برنامه رادیو ۷ منصور ضابطیان شنیدم. اون موقع برام خیلی شیرین و جذاب بود. اما فراموشش کردم... امیدوارم طی زمانی که گذشته نظرم در رابطه با این کتاب و داستان هاش عوض نشده باشه.

دوران نوجوانی رو با کتاب‌های امیرعلی گذشت 🥲🤍

هر چهار جلد کتاب خوندم واقعاً جالب و خنده دار بود حیف که دیگه نبویان این سبک کتاب نمی نویسه

راستش برخلاف نظر دوستان با توجه به مقداری که من این نویسنده رو میشناسم ایشون خیلی خیلی آدم باهوش و نابغه ای هستش و برخلاف نظر دوستان ایشون خیلی آدم متواضع و مردمی هست و کتابش بی نظیره این نویسنده برای این کتاب زحمت کشیده فسفر سوزونده من خودم رمان مینویسم همش دنبال اینم که چطوری ادامشو بنویسم ایشون که چای خود دارند

من این کتاب رو تو سنین نوجوانی خوندم نمیدونم اگه الان بخونم نظرم درموردش چیه ولی اون زمان بی نهایت عاشقش بودم اون موقع نویسنده اش اصلا به این اندازه محبوب نبود و من صرفا با خوندن این کتاب خیلی بهش ارادت خاصی پیدا کرده بودم من اصلا آدم کتاب خونی نبودم و نیستم اما این سری کتاب رو خیلی با ذوق و سریع تموم کردم برای همین برام خیلی کتاب خاصیه

کتاب داستانه؟

برای من قصه‌های امیرعلی چندان جذاب نبود، زبان متن بیش از حد پر از واژه‌های سخت است، شوخی‌ها بعد از چند داستان تکراری می‌شوند و در مجموع حس کردم با وجود لحظه‌های بامزه، کتاب عمق یا تازگی خاصی ندارد. البته من با شخص امیرعلی نبویان خیلی ارتباط نمی‌گیرم؛ حس می‌کنم بیش از حد شومن و حساب‌شده است، انگار همیشه در حال اجراست و کمتر می‌توانم به او به عنوان یک آدم خودجوش و بی‌واسطه اعتماد کنم. برای من این میزان از طراحی ژست و شوخی، صمیمیتش را زیر سؤال می‌برد.

من تو نوجوونیم خوندم و لذت بردم

سلیقه ایه اما فکر می‌کنم در قالب یک کتاب طنز خوبه.

برای وقتتون ارزش قائل باشید

چون اسم من هم امیرعلی هست پنج ستاره گذاشتم