نظرات کاربران درباره کتاب تراژدی در سه پرده

این کتاب واقعا عجیب بود. یکی از آثار خیلی خلاقانه آگاتا کریستی. اصلا فکرشم نمی کردم اینطوری تموم شه سر چارلز که یه بازیگر بازنشسته ست یه مهمونی بر پا می کنه و تو مهمونی یه کشیش به طرز عجیبی میمیره که ابهام هست تو مرگ طبیعی یا به قتل رسیدنش... و خب بعد از اون پوآورو هم درگیر ماجرا میشه و تا حل کردنش کلی شگفتی داریم

داستان فوق العاده قشنگی بود خوشم اومد.

بی نظیر

*🎭 تراژدی در سه پرده: وقتی جنایت، هنرپیشگی است.* آگاتا کریستی در این کتاب ثابت می‌کند که برای پنهان کردن یک حقیقت بزرگ، لازم نیست آن را در تاریکی دفن کنید؛ کافی است آن را روی صحنه‌ی تئاتر و زیر نور پروژکتور، دقیقاً مقابل چشم همه قرار دهید! *چرا باید این کتاب را خواند؟* ۱. *ساختار نمایشی:* کتاب دقیقاً مثل نامش به سه پرده تقسیم شده و فضای آن پر از زرق‌وبرق دنیای بازیگری و مهمانی‌های اشرافی است. "اما سورپرایز اصلی چیست؟ ساترویت در واقع شاگردِ مرموزترین شخصیت کریستی، یعنی *«آقای هارلی کوئین»* است! هرچند کوئین فیزیکی در داستان نیست، اما سایه‌ی سبکِ نگاهِ او (که حقیقت را در عشق و مرگ می‌بیند) در تمام لحظاتی که ساترویت به پوآرو کمک می‌کند، حس می‌شود. این یعنی تقابل دیدگاهِ «متافیزیکی» با دیدگاه «کلاسیک»." ۲. *شخصیت‌های مکمل جذاب:* حضور «آقای ساترویت» در کنار پوآرو، طعم متفاوتی به داستان داده است. ساترویت پلی است به دنیای شهودی و ماوراییِ «آقای کوئین» (مرموزترین کارآگاه کریستی) که با نگاه تیزبینش به احساسات انسانی، مکمل سلول‌های خاکستری پوآرو می‌شود. ۳. *فلسفه‌ی "نامه ربوده شده":* کریستی به زیباترین شکل از این ترفند استفاده می‌کند که: «مردم فقط چیزی را می‌بینند که انتظارش را دارند.» او نشان می‌دهد که چطور یک نمایشِ جسورانه می‌تواند ذهن منطقی‌ترین آدم‌ها را هم از حقیقتِ ساده‌ای که جلوی چشمشان است، منحرف کند. *نکته کلیدی:* اگر فکر می‌کنید با یک کارآگاه‌بازی کلاسیک طرف هستید، اشتباه می‌کنید. این داستان درباره‌ی «نقش بازی کردن» است. قاتل اینجا یک کارگردان است که قربانیان و حتی کارآگاه را مهره‌های نمایش خود می‌بیند. 🍷🕵‍♂️🎭