«تهران، ۱۳۹۰ خورشیدی» نمایشنامه‌ای از سلما سلامتی( -۱۳۵۹)، نویسنده ایرانی است.

در بخشی از کتاب می‌خوانیم:

«آپارتمان مینو و سهیل.

(گوهر نشسته است. مینو کیسه‌ی یخی را روی چشمش می‌گذارد.)

مینو: بهتره؟

گوهر: تا پشت سرم داره تیر می‌کشه.

مینو: این جور وقت‌ها جوابش رو نده؛ برو تو اتاق در رو ببند.

گوهر: چیزی نگفتم! عین دیوونه‌ها اومد تو، شروع کرد به داد و بیداد.

مینو: تقصیر منه؛ اعصابش از من خُرد بوده.

گوهر: مقدمه داشته.

(مینو با تعجب به گوهر نگاه می‌کند.)

گوهر: بله. داییش بهش زنگ زده.

مینو: دایی؟!

گوهر: بله. آخ، آخ! برش دار، می‌سوزه. بشکنه دستت.

مینو: باز به دایی زنگ زدی؟

گوهر: مگه جز اون از کس دیگه حساب می‌بره؟!

مینو: از اون پیرمرد چه کاری برمیاد؟! تا حالا صدبار باهاش حرف زده؛ چی شده؟!

گوهر: بالاخره دایی شه.

مینو: حالا چی بهش گفته؟

گوهر: درد دل من رو.

مینو: تو که کاری به کارش نداری؛ برای چی حرص می‌خوری؟!

گوهر: اگه پس فردا بره این زنیکه رو عقد کنه، یه توله هم پس بندازه، یه عمر زندگی من بر باد می‌ره.

مینو: از این عُرضه‌ها نداره مامان؛ فقط حرفش رو می‌زنه.

گوهر: این طوری نبینش؛ یه دروغگوی بی‌همه چیزیه که دومی نداره.

مینو: کافیه دیگه؟ برش دارم؟

گوهر: خوبه مادر.

(مینو کیسه‌ی یخ را به آشپزخانه می‌برد.)»

نظرات کاربران درباره کتاب تهران، ۱۳۹۰ خورشیدی