بریده‌هایی از کتاب دیانه؛ جلد اول

"خوبی کن حتی به اونی که بهت بدی کرده"

تو خوبی کن، اونکه فهمید، قدر میدونه. اونی که نفهمید، لابد از محبت چیزی سر در نمیاره.

بی‌پناهی چقدر دردناکه؛ اینکه کسی رو نداشته باشی.

میخوای ازدواج کنی؟ -پسر بدی نیست. -شرایطت چی؟ سرش رو انداخت پایین. -مامان با یکی از دکترهای آشناش صحبت کرده بود... عمل کردم! -ولی... . سکوت کردم. -میدونم اول زندگی یعنی خیانت اما دیانه من چطور بهش بگم که دوست پسرم گولم زد و بهم تجاوز کرد؟ اصلاً باور نمی کنن.

بی‌بی همیشه میگه تو خوبی کن، اونکه فهمید، قدر میدونه. اونی که نفهمید، لابد از محبت چیزی سر در نمیاره.

موهام رو جمع کردم و جلوی موهام رو کمی مووس زدم.

نگاهم به شلوار سورمه‌ای رنگی افتاد و تی‌شرت یقه هفت سرمه‌ای روشن با دستمال‌گردن. ست لباس رو برداشتم و روی تخت گذاشتم.

امیر علی ماشین و کنار خونهٔ خانوم جون نگهداشت. نگاهم به پرچم‌های سیاه و عکس‌های قدی احمدرضا افتاد. سریع از ماشین پیاده شدم. نگاهم رو به عکسهاش دوختم. باورم نمی شد. زدم تو صورتم. -خداااا... بگو این عکسها دروغه... خدایااااا احمدرضای من زنده است...

با صدای فریادهام همه از خونه بیرون اومدن. خاله با دیدنم بلند زد زیر گریه. -خاله وااای خاله... احمدرضای من کجاست؟ تو رو خدا من و ببرید پیشش، دارم سکته می‌کنم... تو رو خدا یکی یه چیزی بگه...

-گاهی آدم‌ها مجبور به کاری میشن که هیچ میلی به اون کار ندارن!

نگاهم رو بهش دوختم. آروم گام بر می‌داشت مثل کسی که شاید هیچ مقصدی نداشته باشه.

با تنفر از مرجان فقط حال خودم بد می‌شد. باید بپذیرم آدم‌ها حق انتخاب دارن و مرجان انتخاب کرده که من رو نخواد. بلند شد.

نفسم رو بیرون دادم و آروم زمزمه کردم: -من قراره برای دل خودم زندگی کنم پس موفق می‌شم.

-هیچ وقت سعی نکردم خودم رو تو دل دیگران جا کنم؛ قرار نیست همه بدیها رو با بدی جواب داد. بی‌بی همیشه میگه تو خوبی کن، اونکه فهمید، قدر میدونه. اونی که نفهمید، لابد از محبت چیزی سر در نمیاره.