بریده‌هایی از کتاب سلام بر تو که بیهوده دوستت دارم

من تو چشاشو نگاه کردم... عطرشو نفس کشیدم... تحریرِ صدای نفساشو حفظم... تو بارون باهاش چرخیدم و خندیدم... تو گندمزار باهاش قدم زدم... باهاش زندگی کردم... ولی تا حالا حتی یه بارم از نزدیک ندیدمش

و شَب پدیدۀ بی‌رَحمی ست به تو یادآور می‌شود چه قَدر تنهایی، بی‌کسی، دچاری، دلتنگی، عاشقی، عاشقی، عاشقی...

چرا زل زدی به من؟ - هیییییس هیچی نگوووو حواسم پرت میشه! + خب چیه دیوونه؟! - دارم واسه چشات قافیه ردیف می‌کنم؛

قصۀبی پایان؟ _من و تو واقعیت بی پایان؟ _دوست داشتن تو زیبایی بی پایان؟ _موهای خرمایی مجعدَت شادی بی پایان؟ برق چشم‌هایم وقتی که می‌گویی دوستت دارم...

کاری با من و تو و احساس دونفرۀمان کردند که عشق هر پنجشنبه بر سر مزار ما شدنمان فاتحه می‌خواند...

دلتنگی مدام می‌پیچد به پر و پای دلم... و من باید دائم ضجه بزنم دردی را که بر قلبم سنگینی می‌کند من خوب بودم صبور و مقاوم می‌دانم هر چه هست زیر سر پاییز است من حالم خوب بود!

مرد باید تو را بلد باشد شعر چشمانت را از حفظ بداند باید چشمانش را ببندد و تو را برای تمام جهان با صدای‌بلند از بر بخواند مرد باید در عمل عاشق باشد وجودش پر باشد از معشوقه‌اش آنقدر که حتی نفس‌هایش هم عطر زن مورد علاقه‌اش را بدهد

محبوبم صدایی از تو کافی‌ست دلم که هیچ تمام جانم را ببرد...