بریده‌هایی از کتاب زنی پشت پنجره

«الکل یک داروی بی‌هوشی است که با آن جراحی زندگی را تحمل می‌کنیم.»

حس می‌کنم رفتم سینما و حالا فیلم تمام‌شده، چراغا خاموش شدن، همه از سالن بیرون رفتن و من هنوز اونجا نشستم و دارم سعی می‌کنم از قضیه سردربیارم

دیوونگی اینه که بارها و بارها یک کار رو تکرار کنی و انتظار داشته باشی به نتایج متفاوت برسی.

اِتان به جلو خم می‌شود و زانوهایش را بغل می‌کند. بعد خود را راست می‌کند، برای دمی بر من می‌نگرد و روی برمی‌گرداند.

حق با اوست: من این کار را زیر باران روی پشت‌بام کردم. من داشتم برای زندگی‌ام می‌جنگیدم. پس حتماً نمی‌خواهم بمیرم. و اگر نمی‌خواهم بمیرم، باید زندگی کردن را آغاز کنم.

راز آن خانه چیست؟ آن خانه جایی است که عشق در آن می‌میرد.

می‌گویم «مطب» اما در واقع فقط وسلی، منشی‌اش فوئبی و کارت‌خوان اِسکواِر منتقل شدند. و همچنین آن صندلی راحتی اِیمز. وسلی عاشق آن صندلی اِیمز است.

«دکتر فاکس. من فوئبی هستم.» اشتباه کرده بودم. من حدود یک سال با فوئبی کار کرده بودم.

به یاد حرف دکتر برولاو در فیلم طلسم شده می‌افتم: «دختر عزیزم، تو نمی‌تونی چشمت رو روی حقیقت ببندی و بگی وجود نداره.»

«الآن اینکه کی این کارو کرده زیاد مهم نیست.. الآن موضوع اینه که این کار انجام شده و مسئله اینه که هیچ کی حرف منو باور نمی‌کنه. فکر کنم حتی بینا هم حرف منو باور نمی‌کنه. فکر کنم تو هم باور نمی‌کنی.» سکوت.

لبانم را باز می‌کنم. آماده بودم تا کل ماجرا را برایش توضیح دهم و خود را خالی کنم اما فایده‌ای ندارد، دارد؟ او همان کسی است که همیشهٔ خدا راجع به همه‌چیز نگران است.

پس: پیش آمد دیگر. من هیچ‌وقت از این اصطلاح خوشم نمی‌آمد. یک نوع حرف مفت است. اما من الآن اینجا هستم و آن‌هم آنجاست: پیش آمد دیگر.