بریده‌هایی از کتاب زنی پشت پنجره

«الکل یک داروی بی‌هوشی است که با آن جراحی زندگی را تحمل می‌کنیم.»

دیوونگی اینه که بارها و بارها یک کار رو تکرار کنی و انتظار داشته باشی به نتایج متفاوت برسی.

اِتان به جلو خم می‌شود و زانوهایش را بغل می‌کند. بعد خود را راست می‌کند، برای دمی بر من می‌نگرد و روی برمی‌گرداند.

راز آن خانه چیست؟ آن خانه جایی است که عشق در آن می‌میرد.

می‌گویم «مطب» اما در واقع فقط وسلی، منشی‌اش فوئبی و کارت‌خوان اِسکواِر منتقل شدند. و همچنین آن صندلی راحتی اِیمز. وسلی عاشق آن صندلی اِیمز است.

«دکتر فاکس. من فوئبی هستم.» اشتباه کرده بودم. من حدود یک سال با فوئبی کار کرده بودم.