کتاب طفل صد ساله ای به نام شعر نو

همین‌جا درباره ترجمه‌های منثور اشعار فرنگی باید گفت که چندی بعد، اصرار مترجمانی نظیر دکتر پرویز ناتل خانلری، دکتر ذبیح‌الله صفا، شجاع‌الدین شفا و دیگران در کار برابرنهادنِ جملات خارجی و معادل فارسی آن‌ها موجب درازی و کوتاهی سطور شد و شیوه‌ای در پایان‌بندی جمله‌ها بنیاد نهاد که نطفه شعر آزاد (یا بی‌وزن و قافیه) را در زهدان اندیشه برخی از شاعران مابعدِ نیما کاشت.

به عبارتِ ساده‌تر، تفاوتی که میان «شعر قدیم» و «شعر نو» وجود دارد به‌جز تفاوت الگو نیست، بدین معنی که سرمشق «شعر قدیم» عربی بوده و سرمشق «شعر نو» غربی شده است و عناوینی از قبیلِ «شعر نیمایی»، «شعر آزاد»، «شعر سپید» و حتی «شعر امروز» و «شعر جدید» در محدوده سخنی می‌گنجد که از مغرب‌زمین تأثیر پذیرفته است.