کتاب گزیده غزلیات شمس

آمده‌ام که تا به خود گوش‌کشان کشانمت بی‌دل و بی‌خودت کنم، در دل و جان نشانمت

آنکه بی‌باده کند جان مرا مست کجاست؟

بنمای رخ که باغ و گلستانم آرزوست بگشای لب که قند فراوانم آرزوست

ای می، بترم از تو، من باده‌ترم از تو پُرجوش‌ترم از تو، آهسته، که سرمستم

یک لحظه و یک ساعت دست از تو نمی‌دارم زیرا که تویی کارم، زیرا که تویی بارم

درین خاک، درین خاک، در این مزرعهٔ پاک به جز مهر، به جز عشق دگر تخم نکاریم

هر چند پَرستیدن بُت مایهٔ کُفر است ما کافر عشقیم گر این بت نپرستیم

غایب مبادا صورتت یک دم ز پیش چشم ما!

والله که شهر بی‌تو مرا حبس می‌شود آوارگیّ و کوه و بیابانم آرزوست

کدام دانه فرورفت در زمین که نرُست؟ چرا به دانهٔ انسانت این گمان باشد؟

باید که جمله جان شوی تا لایق جانان شوی

به فردا میفکن فراق و وصال که سرخیلِ امروز و فردا تویی

زَهره ندارم که بگویم تو را: «بی‌منِ بیچاره کجا بوده‌ای؟»

امروز توبه بشکنم، پرهیز را برهم زنم کان یوسف خوبان من از شهر کنعان می‌رسد

هرگه ز تو بگریزم، با عشق تو بستیزم اندر سرم از شش سو سودای تو می‌آید

با این‌همه آن رنج شما گنج شما باد افسوس که بر گنج شما پرده شمایید

بر سر آتش تو سوختم و دود نکرد آب بر آتش تو ریختم و سود نکرد آزمودم دل خود را به هزاران شیوه هیچ چیزش به جز از وصل تو خشنود نکرد

چو رازها طلبی در میان مستان رو

بس کن و خاموش! مشو صد زبان چون‌که یکی گوش نیاورده‌اند

تا که رسیدم بَرِ تو از همه بیزار شدم

هیچ طبیبی ندهد بی‌مرضی حَبّ و دوا من همگی درد شوم تا که به درمان برسم

اوست نشسته در نظر، من به کجا نظر کنم؟ اوست گرفته شهرِ دل، من به کجا سفر برم؟

تو را هرکس به سوی خویش خواند تو را من جز به سوی تو نخوانم

نیست مرا جز تو دوا، ای تو دوای دل من.

ای خدا، این وصل را هجران مکن سرخوشانِ عشق را نالان مکن

عشقی که آمد جُفتِ دل، شد بس ملول از گفتِ دل ای دل، خمُش! تا کَی بُود این جهد و استقصای تو؟

چیست که هر دمی چنین می‌کَشَدم به سوی او؟

در دو جهان بننگرد، آن‌که بدو تو بنگری

هزاران جانِ ما و بهتر از ما فدای تو، که جانِ جانِ جانی

مرو، مرو، چه سبب زود زود می‌بروی؟ بگو، بگو که چرا دیر دیر می‌آیی؟