کتاب دیوانگی

«اکنون مرا یک خواهش بیش نیست: خواهم که نخواهم.»

همیشه آن‌قدر خسته‌ام که هیچ کاری نمی‌توانم بکنم!

سیاه‌روزی و عقل با هم جمع نمی‌شوند؛ نگون‌بختان را سرنوشتی نیست، جز دیوانگی.

روزگار زخمی‌ها سیاه است، اما مردگان در آرامش‌اند.

انگار بازیچهٔ تقدیر خطرناکی شده بودم؛ تقدیری که اراده‌ام در آن نقشی نداشت.

انگار قبلاً آنجا آمده بودم و الان برگشته بودم تا همان تجربه را دوباره زنده کنم و این تکرار تجربهٔ سابقم قرار بود به شکل سرنوشت‌سازی بر زندگی‌ام تأثیر بگذارد.

سیارهٔ زمین سرش به کار خودش گرم است و اصلاً گوشش بدهکار حرف‌هایی که ستارهٔ دنباله‌دار می‌زند نیست. در مدارش می‌چرخد و از زندگی‌اش راضی است و به‌هیچ‌وجه دوست ندارد یکی که گاه‌گداری از یک جای نامعلوم سروکله‌اش پیدا می‌شود برایش مزاحمت ایجاد کند.