بریده‌هایی از کتاب شهامت انجل؛ کتاب پنجم

موسیقی در استخوان‌هایت جا می‌گیرد نه در مغزت.

گاهی پیش‌بینی‌های آینده فقط با به‌زبان آمدن حقیقت پیدا می‌کنند.

«کرت نمی‌خواد چیزی رو اثبات کنه، پس فکر کنم می‌تونه بخشنده باشه.»

من در حال حاضر تقریباً از خودم خوشم میاد.

دوستانم همه به دلیل رفتارهای آنی‌ام با من مثل یک بمب خنثی نشده برخورد می‌کردند، ولی ظاهراً نمی‌توانستم جلوی خودم را بگیرم. وقتی خودداری پخش می‌کردند، من آخر صف بودم؛ در واقع! نه، احتمالاً به خودم زحمت نداده بودم در صف بایستم.

«اینجا تک‌وتنها داری چی کار می‌کنی؟» مارکوس مرا دیده بود که در تاریکی نشسته‌ام. «مارگو ردت کرد؟» گفتم: «اگه نمی‌خوای با من مهربان باشی برو پی کارت.»

«الان چی شد که دور خودت رقصیدی؟ تا حالا ندیده بودم کسی تو این زمان کم از هیجان دیوانه‌وار به افسردگی تغییر حالت بده.»

نمی‌تونم با کسی باشم که حتی خیلی از من خوشش نمیاد. باعث می شه از درون حس بدی پیدا کنم.

«اوه.» درست می‌گفت، به این موضوع فکر نکرده بودم. «پسرها چی می‌پوشند؟» برایان صدایی شبیه خرناس درآورد. «لباس.»

مجموعه خوبی از حرکات دفاع شخصی در چنته داشتم ولی همیشه سعی می‌کردم اول منطقی صحبت کنم.

چرا هیچ‌وقت نمی‌تونم به پسری علاقه‌مند بشم که اونم از من خوشش میاد؟ عوضش اهانت و پرمدعایی گیرم میاد.

لعنت خدا بر شیطان، حسابی گیر افتاده بودم. بنابراین، کاری را کردم که هر دختر عاقلی می‌کند؛ فرار کردم و به دوست جون‌جونی‌ام سامر زنگ زدم.

گاهی فراموش می‌کردم من کجا شروع می‌شوم و دریا کجا تمام می‌شود.

نمی‌تونم با کسی باشم که حتی خیلی از من خوشش نمیاد. باعث می شه از درون حس بدی پیدا کنم.

سامر پشت‌دستم را نوازش کرد. «اون بال‌های پروانه‌ات رو کنده و گمانم می‌تونم برای این کار ازش متنفر باشم.» «پروانه؟» «من و میستی درموردت این‌طوری فکر می‌کنیم

«الان زیاد خوشحال نیستم.» «البته که نه. ولی بازهم میشی، قول میدم.»

«دوستتون دارم.» «ما هم تو رو دوست داریم.»