بریده‌هایی از کتاب صدای شکستن می آمد

یادش چکه‌چکه در سرش می‌ریخت، و لبریز بود از او.

پنجره را باز کرد. بوی هوای باران‌زده به صورتش خورد. سرش را پیش برد. دهانش را باز کرد تا دانه‌های ریز را بنوشد. باران با آواز توی اتاق آمده بود.

پری نوشته بود: «این‌جا ایرانی‌ها زیادند. چینی‌ها و خاوردوری‌ها این‌جا را پُر کرده‌اند و از اروپای شرقی هم آمده‌اند. در کانادا از همه قوم و ملّتی جمع شدن، آدم میانشان احساس غریبی نمی‌کند. من توی شرکتی کار می‌کنم که با خاورمیانه‌ای‌ها داد و ستد دارد. از ایران فرش و خشکبار وارد می‌کند. تو هم اگر بیایی این‌جا برایت کاری تو شرکت پیدا می‌کنم. چرا می‌خواهی عمرت را تلف کنی؟»

«من برنمی‌گردم. تو می‌خوای برگردی، برگرد مادر.» صدای دختری بودکه با مادرش در صندلی پشت سر او نشسته بودند. «برای چی برگردم؟ چه دلخوشی دارم مادر؟»

هوا پاک و باران‌زده بود. هر دو تلوتلو می‌خوردند و پا به پا می‌رفتند. «مواظب باش. خیابون پُر از چاله است.» «از این‌جا نرو، بیا تو پیاده‌رو، ماشین بهت می‌زنه‌ها.» «لیزه، نخوری زمین.» آواز می‌خواندند و در کنار هم می‌رفتند. پلیس پیری از جلوشان گذشت. «برای چی گریه می‌کنین بچه‌های من؟» «هه هه هه...» «یارو رو بپا، خیال می‌کنه ما گریه می‌کنیم.» بلندتر زدند زیر آواز: «هر گوشه روی مستی دستی زنی بر دستی»

توی میدانگاهی ایستاد. فواره‌ها بالا می‌رفتند و با سر و صدا پایین می‌ریختند. به دور و بر خود نگاه کرد. کجا بود؟ کجا می‌رفت؟ این موقع شب، تنها در شهری غریبه، چه کار می‌کرد؟

ناهارش را در غذاخوری‌های پارک‌ها می‌خورد یا از مغازه‌های هندی «بیف کاری» می‌خرید و به خانه می‌آورد. به موزه‌ها و نمایشگاه‌ها می‌رفت و به فروشگاه‌ها سرمی‌زد. چیزهایی می‌خرید و با مسافری برای مادر و قدسی می‌فرستاد.

«اگه انگلیسی‌تو کامل کنی، می‌تونی داستان‌هاتو ترجمه کنی و بفروشی.» «از وقتی اومدم، یه کلمه هم ننوشتم و هیچ غمی هم نیست. رها شده‌ام پسر. حاضرم این‌جا دربونی کنم و دیگه برنگردم.»

ملانی برگشت و او را دید. خنده توی صورتش دوید.

دلم از این‌جا کنده شده.»

بالای سرش نشست. گیسوان شلالش کجا رفته بود. غم مثل وزنه‌ای از دلش آویخته بود.

بهارانه‌ای بود. خنک و آفتابی. آسمانی آبی، روشنایی مثل جویباری جاری.

روی سکویی نشست. به برگ سبز و شستهٔ درخت‌ها نگاه کرد. «جناب، ما هم مثل تو خوشحالیم، بهاران کرده‌ایم.» روز روشن صبح، باران، بهاران

از خانه که درآمد، آفتاب تو کوچه پهن شده بود. از بقال سر کوچه، سیگار خرید. «چه خبر مشدعلی؟» «شلوغه آقا، مملکت به هم ریخته. خدا دیوونشون بکنه.»

زندگی لحظه‌لحظه می‌چکید. آفتاب رنگ می‌داد. هوا خاکستری می‌شد.

تلفن همان‌طور زنگ می‌زد. گوشی را برداشت. صدا از آن سوی آب بود، صدای شکستن بود.