کتاب تقصیر باران نیست

آدم‌ها اشتباه می‌کنند که می‌گویند آدم برای کسی که ندیده و نشناخته دلش تنگ نمی‌شود.

کسی که مثل آب‌وهوا مدام تغییر کند دیگر دوست نیست.

وقتی یه نفر می‌گه هیچی، یعنی همه‌چی

«اما رونان، تنها سؤالی که باید از خودت بکنی اینه که... می‌خوای مثل یه قربانی به زندگی‌ت ادامه بدی؟ یا کسی که جون سالم به در برده؟»

دوستی مثل موج‌سواری است؛ باید یاد بگیری کِی بچسبی به آن و کِی ولش کنی.

ندونستن بدترین احساس دنیاست.

خانواده بودن هیچ ربطی به خون و فامیلیِ مشترک ندارد. خانواده یعنی آدم‌هایی هستند که دوستت دارند، کسانی که نگرانت می‌شوند و از تو دفاع می‌کنند، کسانی که یک نگاه به تو می‌اندازند و می‌فهمند که نیاز داری با آن‌ها حرف بزنی و برایت چای فرح‌بخش بیاورند.

احساس حماقت می‌کنم که باران را مقصر می‌دانستم و همیشه به خاطر زندگی کردن زیر ابرها غر می‌زدم. واقعیت این است که خورشید همیشه توی آسمان است، فقط گاهی وقت‌ها پنهان می‌شود.

بابابزرگم همیشه می‌گفت هرچیزی رو که به‌دست بشر ساخته بشه می‌شه با یه چیز دیگه عوض کرد، اما چیزی رو که به‌دست خدا ساخته شده باشه نه.»

مامانی همیشه می‌گوید وقتی دیگران سنگ پرت می‌کنند، می‌توانی هم پل بسازی هم دیوار. مامانی از آن‌هایی است که پل می‌سازند.

«من بعضی وقت‌ها گریه می‌کنم. شماها نمی‌کنین؟»

اشتباه‌هایی که آدم‌ها می‌کنن شخصیت اون‌ها رو نمی‌سازه، تصمیمی که در مورد اون اشتباه می‌گیرن اون‌ها رو می‌سازه.

همهٔ ما اشتباه می‌کنیم و بهترین کار اینه که سعی کنیم جبرانش کنیم.

کسی که مثل آب‌وهوا مدام تغییر کند دیگر دوست نیست.

همیشه بهم می‌گفت حرف نداری، با اینکه خودم می‌دانستم لیاقتش را ندارم

صدای خندهٔ مامانی، اِزمه و هِنری را می‌شنوم و چیزی عمیق درونم جوانه می‌زند و بزرگ و بزرگ و بزرگ‌تر می‌شود... یک حس عمیق. چقدر خوش‌شانس بوده‌ام. من هیچ‌وقت رها نشده بودم. در تمام روزهای زندگی‌ام، دوستم داشته‌اند.

هِنری می‌گوید: «گر صبر کنی ز طعمه ماهی سازی.»

آدم‌ها اشتباه می‌کنند که می‌گویند آدم برای کسی که ندیده و نشناخته دلش تنگ نمی‌شود.

شخصیت آدم‌ها با الگوی رفتاری‌شون ساخته می‌شه یا از بین می‌ره، نه با یه اشتباه

وقتی مسابقه می‌دهی، باید جلویت را نگاه کنی، نه پشت سرت را.

خانواده بودن هیچ ربطی به خون و فامیلیِ مشترک ندارد. خانواده یعنی آدم‌هایی هستند که دوستت دارند، کسانی که نگرانت می‌شوند و از تو دفاع می‌کنند، کسانی که یک نگاه به تو می‌اندازند و می‌فهمند که نیاز داری با آن‌ها حرف بزنی و برایت چای فرح‌بخش بیاورند.

منظورش را می‌فهمم، چون همسایهٔ بغلی‌مان اِزمه هم ناخن‌هایش را درست می‌کند، ولی من تا حالا این کار را نکرده‌ام؛

تکیه کردن به آدم‌ها با نگه داشتن ماهی خیس توی دستت فرقی ندارد

«بعضی وقت‌ها کارت‌های بازی خوبی دست آدم نمی‌آد و این منصفانه نیست. اما فکر می‌کنم اگر با همون دست بد با شجاعت و همدلی بازی کنی، آدم قوی‌تری می‌شی. سخته، می‌دونم یه وقت‌هایی دنیا می‌زندت زمین و با خودت فکر می‌کنی که قراره زندگی همین‌جوری بمونه.» رونان سرش را می‌آورد بالا و به هِنری نگاه می‌کند. «آره، دقیقاً همین حس رو دارم.» «اما رونان، تنها سؤالی که باید از خودت بکنی اینه که... می‌خوای مثل یه قربانی به زندگی‌ت ادامه بدی؟ یا کسی که جون سالم به در برده؟»

اگر بخوای بدونی چقدر دوستت داره، باید بشینی تمام موج‌های دریا رو بشمری.

«مامانی می‌گه آدم‌ها موقع اذیت شدن دیگران رو هم اذیت می‌کنن، اما قصدش رو ندارن.

«اما یه چیز دیگه رو می‌دونستی؟» «هوم؟» «من بهت ایمان دارم. شرط می‌بندم که یه روز تاج برگ زیتون می‌ذاری روی سرت و مردم برات هورا می‌کشن.» «ها؟» «می‌دونی کی تاج برگ زیتون رو توی بوستون می‌گیره؟ کسی که توی ماراتُن بوستون اول شه.» لبخند می‌زنم. خوشحالم که فکر می‌کند می‌توانم یک کار خاص بکنم.

وقتی دیگران سنگ پرت می‌کنند، می‌توانی هم پل بسازی هم دیوار.

به نظرم بعضی دوست‌ها مثل اکلیل هستند، و بعضی‌ها مثل چسب.

صبور بودن خیلی مهم است