بریده‌هایی از کتاب کابوس زدگان

«گاهی دیدن چیزی که درست روبه‌روته، از همه‌چی سخت‌تره.»

کجا دیوانگی کنار می‌رود و حقیقت آغاز می‌شود؟ ممکن است حتی واپسین وحشتم توهم محض بوده باشد؟

بعضی رازها بعد از مدتی خودشان حقیقت را جار می‌زنند.

کردارِ نسلِ گذرایِ انسان مانندِ بذری است که در آیندهٔ دور، ممکن است یا میوهٔ خیر به بار آورد یا شر و البته چاره‌ای هم از آن نیست...

بایرون که زندگی‌اش در اعماق تاریکی فرومی‌رفت، برای آخرین بار، تلاش کرد پرستار را صدا بزند. و بعد نمایشگر ضربان قلب بالاخره بیپ بیپ بیپ وحشتناکش را تمام کرد و در عوض، اتاق با وزوز ساده و آرامش‌بخشی پر شد.

گاهی دیدن چیزی که درست روبه‌روته، از همه‌چی سخت‌تره.

تنها سلاحی که داشتند نسخهٔ پاره‌پورهٔ جانسون از کتاب سرنخ جسد ناتمام بود، و فقط اگر پیرمرد برمی‌گشت، می‌توانستند با آن کتکش بزنند

این کلمات به شعار تیموتی تبدیل شدند. پیدا کردن نظم میان آشوب. چراغی کوچک میان تاریکی.

کوله‌پشتی ورزشی تیموتی طبقهٔ پایین در آشپزخانه مانده بود، برای همین، تنها سلاحی که داشتند نسخهٔ پاره‌پورهٔ جانسون از کتاب سرنخ جسد ناتمام بود، و فقط اگر پیرمرد برمی‌گشت، می‌توانستند با آن کتکش بزنند.

کجا دیوانگی کنار می‌رود و حقیقت آغاز می‌شود؟ ممکن است حتی واپسین وحشتم توهم محض بوده باشد؟ اچ. پی. لاوکرافت سایه برفراز اینزمث

گاهی دیدن چیزی که درست روبه‌روته، از همه‌چی سخت‌تره.

«گاهی دیدن چیزی که درست روبه‌روته، از همه‌چی سخت‌تره

ابیگیل گفت: «احیاناً شامل این نمی‌شه که این هیولای نی‌قلیون رو شوت کنیم کنار؟ چون اگه این باشه، من بی‌بروبرگرد پایه‌ام.»

«گاهی دیدن چیزی که درست روبه‌روته، از همه‌چی سخت‌تره.»

ممکن است حتی واپسین وحشتم توهم محض بوده باشد؟

تیموتی بی‌حرکت جواب داد: «همه‌چی دقیقاً همون شکلیه که قبلاً بوده.» از اینکه داشت به استوارت دروغ می‌گفت حس عجیبی داشت؛ اما استوارت شبیه آدم‌هایی شده بود که لازم دارند دروغ بشنوند. «من اینجام. همه‌چی خوبه. دیگه همه‌چی روبه‌راه می‌شه.» استوارت لبخندی واقعی زد. تیموتی گفت: «ببین، یه خواهشی دارم.» استوارت با احتیاط ازش فاصله گرفت. «بهم بگو چه چیزهایی می‌دیدی.» «منظورت چیه؟» «بهم از... هیولات بگو.»

«ابیگیل، غصه‌ش رو نخور. ارزشش رو نداره. آدم‌ها فقط... احمق و بدجنسن.»

«مردم گناه والدینشون رو به ارث نمی‌برن.»

وقتی هم که از همه‌چی خبر داشته باشی، می‌تونی علیه آدم‌ها ازش استفاده کنی.

اما حالا می‌دانست بعضی رازها بعد از مدتی خودشان حقیقت را جار می‌زنند.

وقتی دستگیره تا ته چرخید، تیموتی آه عمیقی کشید و در را باز کرد. با چیزی که دید کم مانده بود شلوارش را خیس کند.

«چرا، لازمه. تو نمی‌فهمی. اگه معذرت نخوام، برمی‌گرده. من هیچ نمی‌خوام به این فکر کنم که دفعهٔ بعدی چی با خودش می‌آره.»

جالب است چیزهایی که زمانی نامرئی بوده‌اند، یک‌دفعه مرئی می‌شوند.

تیموتی یک‌دفعه به این فکر افتاد که شاید چیزهای نامرئی زیادِ دیگری در دنیا هستند که همیشه او را زیر نظر دارند، در حالی که خودش قبلاً هیچ‌وقت متوجهشان نشده است. از این فکر لرزید.

«همهٔ ما این هفته چیزهای ترسناک می‌دیدیم، استوارت. فقط تو نیستی.»

«پس چرا هنوز اونجا ایستاده؟ چرا هنوز زل زده بهم؟»

«من هنوز نمی‌فهمم. ما هیچی بیشتر از قبل نمی‌دونیم.»

مردم گناه والدینشون رو به ارث نمی‌برن.

«تو اینجایی. دیگه همه‌چی قراره مثل قبل بشه. درسته؟»

بعدتر، وقتی گذر زمان و دردسرها و خودِ زندگی مقاومتمان را کم کرد و ارواح بازگشتند تا تسخیرمان کنند، باید راهی پیدا کنیم تا به خودمان کلک بزنیم و بالاخره شکستشان دهیم. ممکن بود، حالا می‌دانست.