بریده‌هایی از کتاب بیمار خاموش

احساسات ابراز نشده هرگز نمی‌میرند. آن‌ها زنده‌زنده دفن می‌شوند و روزی به شیوه‌هایی ناپسند راه به بیرون می‌یابند...

فکر می‌کنم چیزی که مرا می‌ترساند خود را به ناشناخته‌ها سپردن است. من دوست دارم بدانم که به کجا می‌روم.

"برای کار کردن در این‌جا لازم نیست دیوانه باشید، اما دیوانگی به شما کمک می‌کند"»

ایجاد صمیمیت به این نیاز داره که بارها نتیجهٔ مثبت بگیریم _  و این یه شبه محقق نمی‌شه».

«انتخاب یک معشوق مثل انتخاب یک درمانگره. لازمه از خودمان بپرسیم این شخص همان کسیه که با من صادقه، انتقادپذیره و اشتباه خودش را می‌پذیره، و وعدهٔ محال نمی‌ده؟»

همه جا پر از درد است. و ما فقط چشمان خود را بر آن می‌بندیم.

«خب، موش‌ها کشتی به‌گل‌نشسته را رها می‌کنند. آن‌ها با چنگ‌ودندان از کشتی بالا نمی‌روند».

یکی از دردناک‌ترین چیزها اینه که بپذیریم درست در زمانی که بیشتر نیاز به دوست‌داشته‌شدن داشتیم، دوست داشته نشدیم. یه حس هولناکه، دردِ دوست‌داشته‌نشدن».

عشقی که در آن صداقت نیست سزاوار نیست که عشق نامیده بشه».

به عقیدهٔ من، این از خطرات نگه‌داری دفترخاطرات است: همه چیز را بزرگ جلوه می‌دهی، گوش‌به‌زنگ هستی و پیوسته حقیقت را دستکاری می‌کنی. _  ژان پل سارتر

با گذشت زمان، تماس خود را با منشاء ضربهٔ روحی‌تان از دست می‌دهید، و از ریشه‌های علت آن جدا شده و آن را فراموش می‌کنید. اما یک روز، تمام آن آسیب‌ها و تمام آن خشم مانند آتشی از شکم اژدها بیرون می‌زند _ و شما اسلحه‌ای برمی‌دارید. و خشم‌تان را نه بر سر پدرتان _ کسی که مرده، فراموش گشته و در دسترس نیست_ بلکه بر سر شوهرتان خالی می‌کنید

و جفت‌مان به‌محض این‌که تونستیم خانه را ترک کردیم. اما خیلی زود فهمیدیم که در دنیای روح و روان، فاصلهٔ جغرافیایی اهمیت چندانی نداره.

«انتخاب یک معشوق مثل انتخاب یک درمانگره. لازمه از خودمان بپرسیم این شخص همان کسیه که با من صادقه، انتقادپذیره و اشتباه خودش را می‌پذیره، و وعدهٔ محال نمی‌ده؟»

یکی از دردناک‌ترین چیزها اینه که بپذیریم درست در زمانی که بیشتر نیاز به دوست‌داشته‌شدن داشتیم، دوست داشته نشدیم. یه حس هولناکه، دردِ دوست‌داشته‌نشدن

هر چیزی که بر پایهٔ دروغ و کلک بنا شده باشه یه روز فرو می‌ریزه.

هیچ‌کس مادرزاد شیطان نبوده است

خدا را شکر که این دفتر را دارم که در آن بنویسم. این مرا عاقل نگه می‌دارد.

مرتباً احساس نیاز به بیرون آمدن از خانه دارم. وقتی در میان مردم هستم، حتی اگر فقط دختر پیش‌خدمتِ کسلی باشد، به‌نحوی حس می‌کنم مثل یک انسان واقعی به دنیا وصل هستم. وگرنه در معرض خطر نیستی خواهم بود. مثلاً ممکن است ناپدید شوم.

گرچه به‌سرشت صادق نیستم، گاه به‌تصادف چنین هستم. _  ویلیام شکسپیر، حکایت زمستان

به یاد داشته باش، عشقی که در آن صداقت نیست سزاوار نیست که عشق نامیده بشه