کتاب نجات ارداس؛ جلد سوم

فصل جوانه‌زدن گل‌های بامبو بالاخره فرا خواهد رسید. پس مهم خوب‌زیستن ماست.»

«اعتماد به یه دوست خوب، خیلی ارزشمنده؛ باعث می‌شه تیره‌ترین شب‌ها هم برای آدم قابل‌تحمل بشن.»

شو گفت: «درخت بامبو می‌میره و قبر خودش رو با گل‌ها مزیّن و آراسته می‌کنه. زمان خیلی زیادی لازمه تا توی این هزارتو دوباره درختی رشد کنه.»

میلین دستش را پایین آورد تا زَپ بتواند به‌راحتی از روی دستش پایین برود؛ بعد گفت: «باید یه اعترافی بکنم! من تاحالا فکر می‌کردم حیوان درون هرچی بزرگ‌تر و خشن‌تر باشه، بهتره...» موش با پاهای کوچکش، دوان‌دوان به‌طرف ژی رفت و خودش را کنار او جا داد؛ مثل فیل و فنجان! «بزرگ و کوچیکش فرقی نمی‌کنه؛ حیوان درون، یه حیوان معمولی نیست! توان واقعی حیوان، ربطی به ابعاد یا میزان خشونتش نداره.» میلین نیم‌نگاهی به ژی انداخت و گفت: «احساس می‌کنم دارم کم‌کم این رو می‌فهمم!» «پیوندهای حقیقی انسان رو توی بوتهٔ آزمایش قرار می‌دن.»

بامبوها فقط هر پنجاه یا شصت‌سال یا حتی صدسال یک‌بار گل می‌دهند و بعد خشک می‌شوند؛ همهٔ بامبوها، هم‌زمان باهم!

او شاید به‌خاطر اینکه یک شکارچی بود، همیشه آرامش داشت. اَبِک هم در برخورد با آدم‌ها صبور بود و هم در برخورد با حیوان‌ها.

«کُشتین ما رو با این خونواده‌هاتون! از اینکه خونواده‌م خیلی زود من رو پیچوندن و از شرّم خلاص شدن، تقریباً خوش‌حالم.»

میلین غُرولُندکنان زیر لب گفت: «یه پاندا وسط یه جنگل بامبو، بالاخره باید به یه دردی بخوره!

«کسانی که دوستشون داریم، نقطه‌قوت ما هستن؛ ولی می‌تونن نقطه‌ضعفمون هم باشن! وقتی زندگی‌شون به خطر می‌افته، خیلی سخت می‌شه فهمید کارِ درست چیه.»